استرس و اضطراب هیچ مسألهای را حل نمیکند. وقتی مدام نگران هستیم و هر لحظه اخبار ناراحتکننده را بالا و پایین میکنیم یا برای آینده حدس میزنیم، نهتنها مشکلی حل نمیشود بلکه حالمان بد و بدتر میشود. از آن طرف صورتمان از غصه مچاله میشود و کسانی که دوستشان داریم از دیدن حال بد ما مضطرب میشوند، دردی به دردشان اضافه میشود و این چرخه هیچ سودی ندارد جز خستگی و دلشوره.
در این شرایط بهترین کار این است که نفسی عمیق بکشیم و بر مدیریت افکار و اعصاب خود تمرکز کنیم. میتوانیم آرام باشیم و با مهربانی به دیگران به آنها امید دهیم. یک جمله ساده، یک تماس کوتاه، یک نگاه گرم یا حتی یک پیام محبتآمیز، میتواند دل خانواده و دوستانمان را آرام کند. وقتی اطرافیانمان احساس کنند، کسی هست که به حالشان اهمیت میدهد، انگیزهشان برای تحمل روزهای سخت بیشتر میشود.
قطعا نمیتوانیم سختیها را آسان و مشکلات را حل کنیم اما یک حضور آرام و پر از مهربانی، گاهی نور کوچکی است که دلها را روشن میکند و حس امنیت میدهد.
مسیر زندگی همیشه بالا و پایین دارد و هیچکس از آن مصون نیست. اما اگر کنترل اضطراب، کنار گذاشتن نگرانیهای بیهوده، و صرف انرژی برای مهربانی و امید به دیگران را بیاموزیم، حال خودمان و جهانی که هر روز پیش چشم میبینیم بهتر میشود.
ترس از روزهای سخت یا از مرگ، هرگز نباید بر دل و جانمان بنشیند. آرامش، امید و همراهی، راه عبور از طوفانهایی است که زندگی بر سر راهمان قرار میدهد.