جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه شوقی بی پایان برای جماعت فوتبالدوست ایرانی بود، آنهایی که برای جام جهانی و آغازش لحظه شماری میکردند. ایران در نخستین مسابقه باید به مصاف یوگسلاوی سابق میرفت.
کد خبر: ۱۵۴۷۸۹۸
نویسنده هیلدا حسینی خواه
جام جم آنلاین - برخی جایگاه خود را در تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی ۱۹۹۸ تثبیت شده میدیدند، مثل علی دایی و یا کریم باقری و افشین پیروانی؛ و همین طور عابدزاده که آن زمان در اوج محبوبیت و شهرت بود. عابدزاده گلر شماره یک تیم ملی به شمار میرفت و قرار بود طبق پیش بینیها در هر سه مسابقه تیم ملی مقابل یوگسلاوی، آمریکا و آلمان درون دروازه بایستد. اما بخشی از پیش بینی غلط بود، چیزی که شوک بزرگی به عابدزاده وارد کرد.
فوتبال همیشه با محاسبات منطقی پیش نمیرود. گاهی تصمیمات ناگهانی و عجیب، مسیرها را تغییر میدهد.
شوک بزرگ زمانی بود که عابدزاده با تصمیم جلال طالبی مقابل یوگسلاوی یعنی نسختین حریف ایران نیمکت نشین شد. آن روزی که جلال طالبی تصمیم گرفت نیما نکیسا را جایگزین عابدزاده کند برای بسیاری از بازیکنان مثل کریم باقری و خود عابدزاده شوکی غیرقابل هضم بود. این تصمیم نه بر اساس یک تصمیم قبلی بلکه یک انتخابی غافلگیرکننده بود که عابدزاده هرگز نتوانست باورش کند. ناراحتی او عمیق بود؛ مردی که تمام وجودش برای این لحظه ساخته شده بود حالا باید تماشاگر میبود. همتیمیهایش مثل کریم باقری تلاش کردند با کلمات مهربانانه و در آغوش گرفتناشکمی از بار سنگین این تصمیم را از روی دوشش بردارند، اما هیچکس نمیتوانست آن حس تلخ را کاملاً از بین ببرد.
نتیجه آن بازی با یوگسلاوی یک شکست ۱-۰ بود و داستانهای زیادی درباره اینکه «اگر عابدزاده بود، شاید نتیجه فرق میکرد» شکل گرفت. بسیاری معتقدند مهارتهای عابدزاده و روحیهاش میتوانست مانع از آن گل شود. عابدزاده هرگز قانع نشد که چرا نکیسا ناگهان جانشین او شد. البته که طالبی هم بارها تاکید کرد که تیم ملی مال هیچکس نیست و هرکس آمادهتر باشد در ترکیب قرار میگیرد که البته این حرف کاملا منطقی بود. به هرحال عابدزاده بعد از آن ضربه روحی، در دو بازی بعدی برابر آمریکا و آلمان بازگشت و با قدرت و تمرکز کامل دروازه ایران را نگهبانی کرد.
ایران دو بر یک مقابل آمریکا به پیروزی رسید، اما دو بر صفر به آلمان باخت.
بعد از جام جهانی ۹۸ فرانسه، عابدزاده به تدریج تیم ملی را از دست داد. مصدومیتهای متعدد و دور شدن از آمادگی باعث شد تا او فرسنگها از تیم ملی فاصله بگیرد و به تدریج وداع تلخی با تیم ملی داشته باشد.