شمسایی پس از قهرمانی درخشان ایران در بازی‌های همبستگی کشور‌های اسلامی در عربستان، با بالا بردن دست راست خود، شعار «فقط حیدر امیرالمؤمنین است» را سر داد – حرکتی که ریشه در اعتقادات مذهبی عمیق او دارد و نمادی از عشق به امام علی (ع) است.
او با این حرکت، عشقش را فریاد زد، فردوسی‌پور، اما این حرکت را «تفرقه افکن» خواند و آن را نامناسب برای فضایی دانست که قرار است نماد وحدت اسلامی باشد. این انتقاد، هرچند ظاهری دیپلماتیک به خود گرفته، ریشه در سوءتفاهم یا شاید کینه‌های پنهان فردوسی‌پور دارد.
انتقاد‌های اخیر به فردوسی‌پور، از سوی هواداران و کارشناسان، بر همین پایه استوار است. او که همیشه در عوالم توهم زایش، خود را صدای مردم می‌داند، حالا به منتقدی مداخله‌گر بدل شده که مرز‌های ورزش و مذهب را مخدوش می‌کند.
سکوت او در برابر تفرقه‌های واقعی و حمله به یک ژست مذهبی، بوی سیاست‌بازی می‌دهد. حتی جالب‌تر، حمایت برخی رسانه‌های وهابی از موضع عادل، سؤال‌برانگیز است. آیا فردوسی‌پور ناخواسته به دامان تفرقه افتاده؟
ورزش جایی برای شادی و اتحاد است، نه قضاوت‌های ایدئولوژیک. این جنجال‌ها، بیش از آنکه به وحدت کمک کند، چهره‌ای از دخالت‌های نابجا ترسیم می‌کند. زمان آن رسیده که مجریان ورزشی، به جای قضاوت، حامی ورزشکاران باشند.
معاون دبیر ستاد هماهنگی امور ایمنی و آتش‌نشانی کشور در گفت‌وگو با «جام‌جم» به تشریح آخرین وضعیت تجهیزات و ظرفیت عملیاتی آتش‌نشانی می‌پردازد
گفت‌وگو با دبیر آیین نکوداشت چهرههای ماندگار میراث فرهنگی ایران درباره کارنامه مرحوم دکتر میرشکرایی؛
حسین زمانی، بازیگر تلویزیون در گفت‌و‌گوی اختصاصی با روزنامه «جام‌جم» از ۲۰۰ بار اهدای خون و ترویج فرهنگ ایثار می‌گوید
به نظرم یه مدت غیب شو وساکت باش به این تنفرمردم ازخودت دامن نزن
شمسایی مایه ننگ مایی