مقایسه «روزی روزگاری » و «تفنگ سرپر»

استفاده از بازیگران قدیمی و حرفه ای چون خسرو شکیبایی و ژاله علو، در همکاری مجدد بااحمدجو، در «تفنگ سرپر» و ارائه نقشهایی قوی و به یاد ماندنی از نکات بارز مجموعه است . تنیدن ماجرایی عاشقانه در خط اصلی داستان و آوردن قصه هایی همسو با ماجرای اصلی درزیرساخت آن ، استحکام این قصه را در روند شکل گیری سریال حفظ می کند. جذابیت سوژه نیز از نکاتی است که مخاطب را به دنبال کردن مجموعه و روایت احمدجو ترغیب می کند ودرادامه استفاده از تمهیدات ظریف دیگر از جمله مقوله طنز مستتر، در پیگیری ماجراهای قصه ، از سوی بیننده موثر است . داستان های احمدجو، در قالب کارگردانی ، ظرافت در کلام ، بیان و حرکت را در القای حسها و مفاهیم از طریق بازی خوب بازیگران چه نوجوان و چه بزرگسال به مخاطب منتقل می کند. داستان هایی جدی با رگه هایی از طنز شیرین و کلامی و موقعیتی که در لابه لای اثر پنهان است و گاه به گاه برحسب نیاز خود را آشکار می کند. در سالیان نه چندان دور، سریال تاریخی «روزی روزگاری » برخلاف «شاخه های بید» محبوبیت خاصی برای احمدجو به بار آورد و این بار نیز عنوان بندی های خوب شروع و پایان مجموعه که برای هر قسمت متفاوت است و تدوین خوب ، نشانگر وجود گروه حرفه ای انیماتورها و تدوینگرانی است که با استفاده از روش ترکیبی تدوین مکانیکی - دیجیتالی سریال را سریع آماده پخش کردند؛ اما گذشته از همه این موارد، تعدد بازیگران ، تفاوت لهجه ها و عدم رعایت تناسب در گویشها و غیرواقعی بودن آن در برخی موارد، نداشتن خط داستانی ثابت و مشخص ، گم شدن درونمایه و تم اصلی اثر و... هم از مواردی است که اگر بهتر و با وسواس بیشتری روی آنها کار می شد، «تفنگ سرپر» بهتر از این از آب در می آمد.