تیم رویایی جهان فوتبال

آنها که سن و سالی دارند و از سالها پیش فوتبال جهان را دنبال کرده اند، اغلب تیم ملی برزیل سال 1970 را بهترین تیم تاریخ فوتبال می دانند.

کد خبر: ۱۳۵۸۶۳

این درست که برزیل در سالهای 58 و 62 هم قهرمان جام جهانی شد، اما برزیل سال 70 به دلیل تعدد ستارگان و بازی زیبا و فراگیر تهاجمی هنوز تیمی رویایی است. آنها در فینال رقابت ها با نتیجه 1- 4 ایتالیای قدرتمند را درهم کوبیدند و جام ژول ریمه را برای همیشه به خانه بردند.
ماریو زاگالو، معمار بازی تهاجمی برزیل که مربی سال 70 سله سائو بود، سعی کرد تاکتیک تیمش را با تاکتیک تیمهای باشگاهی برزیل منطبق کند. در آن زمان ملی پوشان برزیلی همه در کشور خود بازی می کردند و عادت به بازی در روش 3-3-4 داشتند. زاگالو به دو مدافع کناری خود دستور داده بود، دائما در حملات شرکت کنند. او حتی در دوران بازیگری به عنوان مدافع چپ این میل فراوان به حمله را نشان داده بود.
زاگالو می گوید: من به شاگردانم فرمان حمله می دادم ، اما طرح و برنامه کاملا مشخصی هم نداشتیم! من مطمئن بودم در روش 3-3-4 ما بسیار بهتر از روش 4-2-4 بازی می کنیم. اگر 4-2-4 بازی می کردیم ، هرگز جام جهانی را نمی بردیم.
سالداینا، مربی قبلی برزیل ، ادو را در سمت چپ دفاع قرار می داد و ریولینو با وجود قابلیت های زیاد، به دلیل حضور جرسون در میانه میدان ، باید روی نیمکت می نشست. زاگالو هم در آغاز کارش ریولینو را نیمکت نشین کرد، اما با فراخوان پائولو سزار، پدیده فوتبال برزیل ، ادو و پائولو سزار را به نیمکت فرستاد و ریولینو را در ترکیب اصلی قرار داد. در حمله زاگالو تشخیص داد پله و توستائو شبیه هم بازی می کنند و نمی توانند زوج خوبی باشند. او سعی کرد از روبرتو میراندا و داریو به عنوان بازیکن هدف استفاده کند تا فضا برای مردان تکنیکی اش باز شود. توستائو می گوید: استیل روبرتو و داریو به تیم ما نمی خورد. پله ، جرسون و ریولینو به یک بازیکن پرتحرک نیاز داشتند که تکنیکی و سریع باشد و از آن مهمتر سریع الانتقال و باهوش باشد. زاگالو مرا دید و ترجیح داد من را در این پست انتخاب کند.
به این ترتیب بود که برزیل رویایی 70 شکل گرفت. زاگالو می گوید: تیم ما بسیار هماهنگ بود. توستائو، جرزینیو، پله و ریولینو به وسیله جرسون کلودآلدو حمایت می شدند. در بیشتر مواقع تیم ما به شکل ظاهری 1-5-4 درمی آمد. ما همیشه چند بازیکن در نیمه زمین خودی داشتیم که به وسیله ضدحمله های سریع تیمهای اروپایی از پا درنیاییم.
شاید برای شما هم جالب باشد که بدانید نفرات این تیم رویایی ، 37 سال بعد چه کار می کنند؛
کارلوس آلبرتو: چندی پیش در آذربایجان مربیگری تیم ملی را پذیرفت. ضمنا او به عضویت مجلس آذربایجان هم درآمد.
بریتو: از بقیه زندگی اش لذت می برد. وی در سواحل ریودوژانیرو ماهیگیری می کند.
جرسون: کار رسانه ای می کند و در کنار آن بنیاد امور خیریه ای به نام چپ پای طلایی بنا کرده است که کودکان فقیر را از نظر ورزشی ، دارویی و امکانات آموزشی کمک می کند.
پیازا: پمپ بنزین دارد. او برای مدت کوتاهی وارد مسائل سیاسی شده بود و رهبری حزب بازیکنان فوتبال را در بلو هوریزنته پذیرفته بود.
اورالدو: در سال 1974 در یک سانحه رانندگی جان سپرد.
توستائو: مدتی وارد پزشکی شد، اما نتوانست دوری از فوتبال را تحمل کند. در سال 1994 وارد کارهای رسانه ای شد و در حال حاضر تاثیرگذارترین ستون نویس روزنامه های برزیلی است.
کلود آلدو: بنگاه معاملات ملکی دارد و در کنار آن مدیر باشگاه سانتوس است که سالها در آن بازی می کرد.
ریولینو: مدت کوتاهی مربیگری کرد و مدت کوتاهتری هم مدیر باشگاه کورینتیانس و بعد از آن وارد مطبوعات شد. وی در حال حاضر یک مدرسه فوتبال در سائوپائولو دارد.
پله: کماکان سفر می کند و تعداد آگهی های تبلیغاتی را که در آن نقش ایفا می کند بالا می برد! رسوایی های مقطعی ، خللی در اندیشه و نگاه اقتصادی او وارد نمی کند.
جرزینیو: او که در همه بازیهای جام 70 گل زد، چندی پیش به سمت مربیگری تیم ملی گابن برگزیده شد.
فیلیکس: دروازه بان آن تیم رویایی در حال حاضر یخچال و خودرو می فروشد. در کنار آن سخنرانی می کند و به مدارس فوتبال شهرداری کمک می کند.