سه دونده 111 روز 6400 کیلیومتر در صحرا دویدند

سه دونده کاری کرده اند که از نظر بسیاری از مردم چیزی جز دیوانگی نیست. آنان مدت 111روز هر روز بیش از 85 کیلومتر دویدند تا نخستین دوندگانی باشند که فاصله چهار هزار مایلی (6400 کیلومتری) بیابان صحرا را دویده اند.

کد خبر: ۱۲۶۸۹۵

به گزارش اسوشیتدپرس ، چارلی انگله دونده 44 ساله امریکایی ساعاتی پس از خاتمه کارشان در دریای سرخ مصر گفت دیگر به عبور با پای پیاده از صحرا فکر نخواهد کرد.
انگله گفت ری زاهاب 38 ساله از کانادا و کوین لین 30 ساله از تایوان در این سفر همراه او بودند.
مرحله آخر سفر آنان از اهرام غزه و قاهره به دهانه کانال سوئز بود. و وقتی به دریای سرخ رسیدند به نشانه عبور از خط پایان دست های خود را در آب فرو بردند.
انگله گفت ما در سنگال در ابتدای راه و در پایان در دریای سرخ دست به آب زدیم.
آنان در کمتر از 4 ماه بزرگترین بیابان دنیا را از شش کشور سنگال ، موریتانی ، مالی ، نیجر ، لیبی و مصر دویدند.
حرارت هوا روزها گاهی به 100 درجه فارنهایت و شب ها به زیر صفر و درجه انجماد می رسید. در صحرا بادهای شدید گاه دیدن و نفس کشیدن را با پراکندن شن دشوار می کرد.
انگله با توجه به دشواری های فراوان مسیر گفت این رویدادی است که زندگی ما راتغییر داده است.
آنان گفتند به این علت دست به این کار زدند تا ببینند می توانند کاری را انجام دهند که افراد بسیاری آن را غیر ممکن می دانستند.
البته آنان به سیستم تعیین موقعیت جهانی مجهز بودند و در هر کشور دوندگان بسیاری در کنارشان می دویدند و فیلمبرداران نیز آنان را همراهی می کردند.
آنان هر روز ساعت 4 صبح بیدار می شدند و حدود یک ساعت بعد شروع به دویدن می کردند.
حدود ظهر برای ناهار در کمپ های موقت توقف می کردند ماکارونی ، ماهی تن و انواع سبزی و میوه می خوردند و پس از چرتی کوتاه روی تشک های باریک در چادری زردرنگ قسمت دوم دوی روزانه را شروع می کردند. هر شب حدود ساعت 9:30 به دویدن خاتمه داده ، در کمپ شامی از مواد پروتئینی و کربوهیدرات می خوردند و می خوابیدند.
آنان با وجود تردیدهای مکرر درباره علت کارشان به دویدن ادامه دادند و بیشتر روزها بین 44 تا 50 میل بعضی وقت ها کمی بیشتر و گاهی کمتر می دویدند.
اسوشیتدپرس روز شنبه گذشته صدوهشتمین روز سفرشان در جاده حدود 112 میلی قاهره در صحرای غربی مصر با آنان مصاحبه کرد.
آنان در مسیر سفر گاهی نزدیک چاه های آب می ایستادند تا با روستاییان و بدوی ها درباره دشواری های یافتن آب صحبت کنند. یکی از هدف های این سفر افزایش آگاهی مردم نسبت به آب آشامیدنی سالم بود.
انگله می گوید اما به تدریج که آب بدن مان کاهش می یافت هدف اصلی ما به نبرد روزانه برای زنده ماندن و ادامه دویدن تبدیل شد.