لیگ قهرمانان و همان داستان قدیمی

پایان یافتن مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا و مشخص شدن وضعیت مرحله دوم رقابت ها نشان داد که تیمهای قدرتمند و بزرگ اروپایی همه چیز را تحت کنترل دارند و برای رسیدن به تغییرات بزرگ در این مسابقه ها باید باز هم صبر کنیم.

کد خبر: ۱۲۱۷۷۹

گابریل مارکوتی ، نویسنده توانای بین المللی که برای چند سایت و مجله معتبر مطلب می نگارد ، راجع به فصل 2006 - 2007لیگ قهرمانان اروپا چنین عقیده ای دارد. ظاهرا باید آنها را «سه در سه» بنامیم ؛ چرا که آنها سه لیگ بزرگ و برتر هستند که سه باشگاه بزرگ دارند.
مسابقات لیگ قهرمانان اروپا یک بار دیگر خاطرنشان کرد فاصله تیمهای برتر و متمول اروپایی با دیگر تیمها در حال افزایش است. تیمهای بزرگ اروپایی بازار را در اختیار خود دارند. اگر شما به جمع این لیگها تعلق ندارید یا تیمهای برتر لیگهای آلمان ، فرانسه و هلند نیستید ، توصیه می کنیم برای ماههای فوریه تا می ، برای خود یک سری DVD تهیه کنید که بیکار نمانید ، چون شما نمی توانید در لیگ قهرمانان اروپا بازی کنید!
لالیگا ، سری A و لیگ برتر 10 تیم را به مرحله گروهی لیگ قهرمانان معرفی کردند که همگی به مرحله دوم بازیها صعود کردند که در این میان 6 تیم صدرنشین گروههای خود شدند. این درست که کیه وو و اوساسونا به عنوان تیم چهارم ایتالیا و اسپانیا در مرحله انتخابی این رقابت ها حذف شدند ؛ اما فراموش نکنیم که کیه وو فقط به دلیل محرومیت فیورنتینا و یوونتوس جواز حضور در دور حذفی بازیها را کسب کرده بود. کیه وو ورونا یا همان الاغ های پرنده هیچ گاه به لیگ قهرمانان راه پیدا نکرده ، اما باید راه مبارزه کردن را بهتر یاد بگیرند ، همان طور که اکنون برای بقا در سری A بهتر از قبل می جنگند.
این سطور در مورد اوساسونا هم صادق است که با تیم سال گذشته اش فاصله فراوانی دارد. بایرن مونیخ ، لیون و PSV آیندهوون که برای مرحله دوم انتخاب شدند هم کسی را متعجب نکردند. آنها تیمهایی هستند که معمولا لیگهای سطح دوم اروپا را فتح می کنند. لیون قهرمان 5 باره لیگ فرانسه است. بایرن مونیخ 3 جام از 6 جام آخر آلمان و آیندهوون هم 3 جام از 6 جام آخر هلند را فتح کرده اند.
این 3 تیم همواره سعی می کنند با سایر تیمهای کشورشان فاصله ایجاد کنند. هر ساله آنها بهترین بازیکنانشان را می فروشند. امسال میشائیل بالاک ، مامادو دیارا و آندره اویر به مقصد دیگر تیمها ، جدا شدند ، اما وقتی دقیق تر نگاه کنیم ، می بینیم که آنها بهترین بازیکنان لیگ خود را جمع آوری کردند.
به این 13 تیم باید 3 تیم دیگر را اضافه کنیم. سلتیک از گروهی صعود کرد که هر تیم حداقل یک شکست را در کارنامه اش ثبت کرد. لیل در حالی صعود کرد که تنها دو پیروزی به دست آورد که دومی در بازی آخر در خانه میلان بحران زده بود. پورتو نیز یک تیم کامل نشان داد. آنها در شرایطی صعود کردند که همچون رقیبشان آرسنال تنها یک امتیاز در روز پایان می خواستند.
اگر صعود کردن از مرحله گروهی برای باشگاه های خارج از گروه 3 در 3 که قبلا راجع به آن توضیح دادیم سخت است ، راهیابی به مراحل پایانی لیگ قهرمانان از آن هم مشکل تر است. در 4 سال اخیر تنها موناکو و پورتو از جمع تیمهای خارج از گروه سه در سه توانسته اند به مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان راه یابند. از طرف دیگر در این 4 سال فقط 4 تیم خارج از تیمهای بزرگ یاد شده توانسته اند از مرحله گروهی فراتر روند.
اما چه دلایلی برای این موضوع وجود دارد ؛ دلیل اول ، مبلغ حق پخش تلویزیونی است که موجب می شود دیگر تیمها نتوانند با تیمهای بزرگ رقابت کنند.
یوفا حق پخش تلویزیونی بازیها را به تک تک کشورهای اروپایی می فروشد. اما واقعا به چه دلیلی تلویزیون کشورهایی مثل بلژیک ، سوئد ، روسیه و کشورهایی از این دست حق پخش تمامی مسابقات را خریداری می کنند؛ واقعا کشورهایی مثل فرانسه و آلمان که دو کشور از سه کشور پیشرو در صنعت تلویزیون اروپا هستند و فقط لیون و بایرن مونیخ را در این بازیها دارند حق پخش همه بازیها را خریداری می کنند؛
یکبار دیگر به تفاوت هایی که بین سه لیگ بزرگ اروپا با دیگر لیگها وجود دارد ، اشاره می کنیم . میلان که در نیمه پایینی جدول سری A است ، در فاصله 2 هفته به پایان مرحله گروهی صعودش را در لیگ قهرمانان قطعی می کند یا لیورپولی که 11 امتیاز از صدر فاصله دارد و والنسیایی که 9 امتیاز با بارسلونای صدرنشین فاصله دارد ، به همین ترتیب عمل می کنند؛ اگر فقط مسائل درون زمین بود ، هیچ مشکلی وجود نداشت ، اما مسلما این گونه نیست و باید چاره ای اندیشید.