در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
او هم مثل خیلیهای دیگر، خیلی از رزمندهها با یاد روزهای جنگ زندگی میکند و با اینکه برخوردهای دلسردکننده در این سالها کم نداشته، اما از راهی که رفته و مسیری که انتخاب کرده پشیمان نیست. آنقدر که اصرار کند، این راه اصلا پشیمانی ندارد و الان هم اگر نیاز باشد باز صف اول خط مقدم ایستاده است.
او البته یاد جنگ را مدتهاست با عکسهای دوربینش زنده نگه داشته، کاری که میگوید از دستش برمیآید:
«از زمانی که تصمیم گرفتم راه مشخصی را در زندگی ام دنبال کنم تا اینکه عکاسی را پیشه کردم، با خودم عهد کردم در کنار عکاسی، برای حفظ یادمانهای به جا مانده از آن روزها فعالیت کنم.»
نتیجه فعالیتهای او، حضور مداومش در مناطق عملیاتی است و نصیبش از این اتفاق هزاران عکس ناب و دیدنی: «یک پروژهای دارم به نام از کرخه تا علقمه که از پل کرخه تا یادمان شهدای علقمه و کربلای4 را عکاسی کردهام، بیش از 85 هزار عکس است که میخواهم بهزودی منتشر کنم تا مردم بیشتر با اینها آشنا شوند.»
احمدرضا مداح اما پای ثابت مراسم تشییع شهدا هم هست؛ عکاسی که هر طور شده خودش را به این مراسم میرساند: هرجای این خاک پهناور که باشد. انگیزه این کار برای او اما نشان دادن یک چیز است، اینکه شهدا متعلق به همه مردم ایرانند.
ماجرایی که درباره اش میگوید: باید در مراسم تشییع شهدا حضور داشته باشید تا ببینید چقدر آدم مختلف با شکل و ظاهر مختلف میآید و همگی وصل میشوند به همان شهید توی تابوت. من از این مراسم عکاسی میکنم تا این پیام را برسانم که شهید متعلق به قشر خاصی نیست و شهید برای همه ملت حرمت دارد.
این انعکاس حضور برای من همیشه اهمیت داشته، اینکه نشان بدهم با اینکه 30سال از جنگ گذشته اما هنوز مردم ما برای شهدا و خانوادههایشان عزت و احترام میگذارند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: