لقمه بزرگتر از دهان لانس در نیویورک ! قهرمان دوچرخه سواری در مسابقه ماراتن

جام جم آنلاین: حدود یک ساعت پس از رسیدن قهرمانان زن و مرد مسابقه دو ماراتن دیروز نیویورک به آخر خط ، تماشاگران که همچنان انتظار می کشیدند

کد خبر: ۱۱۵۱۷۳

شروع به تشویق کردند چون لانس آرمسترانگ داشت به آخر خط می رسید.
به گزارش آسوشیتدپرس ، لانس که 7 بار فاتح مسابقه های مهم دوچرخه سواری دور فرانسه شده ، به آرزوی خود برای دویدن ماراتن در کمتر از 3 ساعت جامه عمل پوشاند.

تماشاگران هم گویی از دیدن او بیشتر خوشحال شدند تا از دیدن مردی برزیلی و زنی لتونیایی که ساعتی پیش قهرمان این مسابقات شده بودند.
آرمسترانگ در 2 ساعت و 59 دقیقه و 36 ثانیه مسیری 42 کیلومتری را دوید. در پایان لباسش کاملا خیس بود و گامهای آخر را به جای دویدن به زحمت قدم زنان پیمود و بلافاصله ساق راستش را از شدت درد باندپیچی کرد.
او در مصاحبه پس از مسابقه گفت : گمان می کنم لقمه بزرگتر از دهانم برداشتم. فکر می کردم ماراتن خیلی راحت تر از این باشد. در نیمه دوم مسیر ساق پایم مخصوصا ساق راست شروع به درد کرد. به سختی می توانستم قدم بردارم چون ماهیچه هایم گرفته بود.
او گفت این مسابقه سخت ترین فعالیت جسمی تمام عمرم بود حتی سخت تر از سخت ترین روزهایم در مسابقه های دوچرخه سواری.
آرمسترانگ 35 ساله در نیمه اول مسیر سرحال به نظر می رسید و با تماشاگران خوش و بش می کرد و با گروه کوچکی از دوندگان که در بیشتر مسیر همراهش بودند ، حرف می زد.
پاها و سینه عضلانی او با اندام بشدت لاغر دوندگانی که خیلی جلوتر از او بودند ، بشدت فرق داشت.

به نظر می رسید بدنش در چند کیلومتر آخر قفل کرد و از شدت خستگی و درد بی قرار شده بود و در مراحل پایانی واقعا اراده به خرج داد تا به زمان مورد نظرش کمتر از 3 ساعت برسد.
او گفت : قبل از مسابقه هدفم رسیدن به پایان در کمتر از 3 ساعت بود اما اگر در 5 کیلومتر آخر به من می گفتند 5 دقیقه دیرتر می رسی برایم مهم نبود. راستش را بخواهید اواخر مسیر آنقدر خسته بودم نمی توانستم به این چیزها فکر کنم. حالا خوشحالم که به آخر رسیدم.
آیا باز هم در ماراتن شرکت می کند؛ حالا وقت پرسیدن این سوال نیست. حالا پاسخ این است : هرگز برنمی گردم اما حق تغییر نظرم را محفوظ می دارم. من نمی دانم چطور دیگران ماراتن را می دوند.