رسانه ملی و منتقدان آن

رسانه ملی امروز در نبرد رسانه ای در خط مقدم قرار دارد. هجوم ماهواره ها و بسیج امپراطوری رسانه ای در اختیار استکبار، ایمان و اعتقادات جامعه بویژه جوانان را نشانه رفته اند.

کد خبر: ۱۰۸۶۵۱

به گونه ای که هم اکنون 1600 شبکه ماهواره ای در کشور قابل رویت است که از این تعداد بیش از 50 شبکه به زبان فارسی و با تمرکز "قومیت های ایرانی" علیه وحدت ملی کشور برنامه پخش می کنند. در چنین عرصه ای رسانه ملی هم باید به مقابله با تهاجم فرهنگی یا به تعبیر اخیر رهبر فرزانه انقلاب اسلامی "شبیخون فرهنگی" بپردازد و از دیگر سو به پاسداشت ارزشها، گسترش اخلاق و معنویت ، حفظ استقلال و بی طرفی رسانه ، عمل به راهبرد چندصدایی ، آموزش فرهنگ و معارف عمومی ، اطلاع رسانی و تبیین خدمات خدمتگزاران همت گمارد. افزون بر این با تهیه سریال ها، فیلمها و برنامه های مفید و آموزنده مخاطبان را به پای جعبه جادو بنشاند. بی شک کار در رسانه از خطیرترین کارها و مسوولیت ها است .امروز سخن از رسانه ملی یعنی 106 شبکه داخلی ، خارجی است که به بیش از 30 زبان زنده دنیا برنامه تولید و پخش می کند و باید ذائقه ، سلیقه و گرایشات مخاطبان میلیونی را در نظر بگیرد. ظرفیت صنعت سینمای کشور در عرصه فیلمسازی حداکثر 70 فیلم در سال می باشد که از این میزان کمتر از 10 فیلم ، آن هم با اعمال ممیزی لازم از رسانه ملی قابل پخش است . در حالیکه شبکه های مختلف صداوسیما سالیانه به بیش از 700 فیلم سینمایی نیاز دارند که اکثرا به ناچار باید از خارج از کشور تامین گردد که بی تردید بخشهای زیادی از آن با فرهنگ ، ذائقه و تفکر مردم کشورمان تطابق ندارد و کار را برای مدیران رسانه ملی بس دشوارتر می نماید. امروزه رادیو و تلویزیون بیش از گذشته به درون خانواده ها نفوذ و گسترش یافته است . رسانه امروز نه تنها بر رفتار و گفتار تاثیر عمیق می گذارد بلکه نوع پوشش ، خوردن و آشامیدن و نحوه نگرش به زندگی را نیز بشدت متاثر ساخته است.

1- نقدهای مشفقانه : طبیعی است که رسانه حامیان و منتقدانی داشته باشد که مخاطب این یادداشت منتقدان هستند. در میان منتقدان رسانه ملی آن بخش از نقدها که منصفانه ، مشفقانه ، دلسوزانه و از سر خیرخواهی است بی شک همواره با اقبال دست اندرکاران رسانه روبه رو است و این قبیل نقدها تاثیرات خود را در اصلاح امور نشان داده اند. اما برخی نقدها از این موضع و رویکرد نیست که در یک دسته بندی کلی به موارد زیر تقسیم می شوند:
2- نقدهای صرفا سیاسی : برخی نقدها صرفا سیاسی است و با هدف سهم خواهی به نفع جریان سیاسی خاصی است. در این لایه پاره ای جریانات سیاسی هدف خود را تخریب و تضعیف رسانه قرار داده اند تا اصل رویکرد و جهتگیری درست فعالیت رسانه را زیرسوال ببرند. تا جایی که دبیر کل یکی از احزاب حتی پخش مراسم عبادی نماز جماعت از رسانه که مورد اقبال مردم و تمجید مراجع عظام قرار گرفته است را مورد نقد قرار می دهد.
3- نقدهای سلیقه ای : برخی نقدها از اختلاف سلیقه ناشی می شود. برخی مایلند که از شبکه های صداوسیما فقط و فقط موسیقی ، آواز و یا فیلم سینمایی پخش شود. برخی با ایراد به این رویکرد معتقدند باید حجم برنامه های سخنرانی ، مدیحه سرایی ، به چند برابر کنونی افزایش یابد. در حالی که رسانه ملی هر دو نگاه را "افراط و تفریط" می داند و فراتر از نگرش سلیقه ای به منافع عمومی و مصلحت جامعه همت می گمارد. اخیرا برخی نقدها از این دو گروه را در بعضی سایتها و نشریات می بینم.
4- نقدهایی از سرکم اطلاعی : با حفظ احترام همه منتقدان اما باید گفت برخی نقدها از سر کم اطلاعی است. این بی اطلاعی حتی برخی نخبگان را نیز در بر می گیرد. یکی از اساتید حوزه و دانشگاه از "برنامه شبکه مهاجر" انتقاد و آن را به حساب رسانه ملی گذاشته بود. یکی از مسوولان در جلسه ای رسمی به ذکر برخی اشکالات ناوارده به رسانه پرداخت و صریحا اعلام کرد که موارد مطروحه را خود مشاهده نکرده و از زبان دیگران می گوید.
5- نقدهایی که منشا آن حسادت و تسویه حساب است : برخی نقدها که این روزها در بعضی سایتهایی قارچ گونه مشاهده می شود از این دست است. برخی مدعیان که فقط خود را می بینند و خواهان موفقیت و سربلندی سربازان امام و رهبری و فرزندان غیور و متعهد ملت نیستند. با شایعه پراکنی ، دروغگویی ، برچسب های ناچسب ، اتهام ها ، انگهایی را متوجه مدیریت ، مدیران و دست اندرکاران رسانه ملی کرده و دستاوردها را زیر سوال می برند. این دسته قادر به موفقیت و درخشش پاسداران سنگر فرهنگی نیستند و هر روز به بهانه های واهی سیاست ها، برنامه ها را به باد انتقاد می گیرند. برخی از این اشخاص یا جریانات خود را پشت افراد یا مقامات موجه مخفی کرده اند و بعضا به نام حمایت از آنها یا قوه ای به تخریب و تضعیف رسانه ملی می پردازند. که به نظر می رسد افکار عمومی این افراد، رفتارها و مطالبات آنها را خوب می شناسند و اعتنایی به آنان ندارند.
6- نقدهایی که برای فرار از پاسخگویی است : واقعیت آن است که برخی نهادها ، دستگاه ها ، واحدها و بخشهایی که متکفل مسوولیت وکاری برحسب وظیفه قانونی هستند تلاش می کنند که به جای پاسخگویی و برای سرپوش گذاشتن برناکارآمدی ، نواقص اشکالات کارهای خود انگشت اتهام را متوجه رسانه ملی نمایند. این لایه از منتقدان به دلیل در اختیار داشتن امکانات ، ابزار ، قدرت و بعضا رسانه های مختلف در اختیار به صورت سازمان یافته تر به نقد علیه صداوسیما می پردازند.همان گونه که در مطلع یادداشت اشاره گردید هدف اساسی مدیران رسانه ملی دریافت بازخورد افکار عمومی از اقدامات و برنامه ها و اصلاح امور می باشد. وجود بخشهای متعدد در سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی برای دریافت دیدگاه ها و نظرها ، انجام نظرسنجی ها ، برپایی نشست های تخصصی با نخبگان ، احزاب سیاسی ، اصحاب رسانه ، هنرمندان و نویسندگان و... گویای شرح صدر و پذیرش انتقاد است . به گونه ای که در طول دوران مدیریت مهندس ضرغامی در رسانه ملی یک مورد شکایت از هیچ روزنامه ، نشریه یا سایتی صورت نگرفته است و این مهم خود گویای اهمیت اطلاع رسانی و ارتباط دوسویه میان مخاطب و رسانه است .اما آنچه که مذموم و نکوهیده است "نقدهای ناوارد" که با هدف سهم خواهی ، سیاسی کاری ، بی اطلاعی ، سلیقه ای ، حسادت و تسویه حساب و یا فرار از پاسخگویی است . وگرنه امر به معروف و نهی از منکر فریضه ای دینی و پرسشگری مسوولانه و پاسخگویی متعهدانه نشانه ای از مدیریت کارآمد در عصر امروز است. این همان جهت و رویکردی است که امروز در رسانه ملی دنبال می شود.