نکاتی محوری درباره دیدار بعدی

بازی با تیمی مثل کره جنوبی آن هم در سئول شرایط و پارامترهای خاص خودش را دارد اما با این حال باید به نکات مثبت و منفی این بازی توجه کرد تا در آینده با دلهره کمتری مقابل حریفان صاحب نامی همچون کره قرار بگیریم.

کد خبر: ۱۰۸۶۴۹

به این دلیل توجه به نکات زیر می تواند مفید باشد :
1- شاید استراتژی «کنترل بازی برای دفاع و گل نخوردن» بهترین برنامه برای بازی دیروز بود اما این را هم نباید از نظر دور داشت که در این سیستم ، اگر دفاع در دقایق ابتدایی اشتباه کند ، تیم ویران می شود. تیم ما با گماردن هاشمیان در نیمه حریف ، عملا با لایه های متعدد برای گل نخوردن در نیمه نخست آرایش یافته بود اما این هدف به دلیل ضعفی که آرام آرام به پاشنه آشیل تبدیل می شود در نیمه نخست تسلیم شد. تیم ملی چه در بازی با سوریه و چه در بازی با کره از روی ضربات ارسالی از جناحین گل خورد و باید کادر فنی به این نقطه ضعف فکر کند.
2- معدنچی و نیکبخت بازیکنانی با توانایی های بالا هستند اما قرار گرفتن این 2 در کنار هم ، ترکیب مناسبی را به وجود نمی آورد. آنها چه در زمان دفاع و چه در زمان حمله فاصله 5 متری با هم داشتند که این ناهماهنگی به نقطه ضعف بزرگ بدنه تیم تبدیل شده بود.
3- تیم ما با 3 دفاع (رضایی ، نصرتی و فکری) بازی را آغاز کرد اما به دلیل فشار زیاد حریف ، عملا نیکبخت به دفاع اضافه شد. تغییر سیستم در جریان بازی نقطه مثبت و بزرگی برای هر تیمی است به شرط آن که این تغییر سیستم ، تمرین شده باشد نه اجباری.
4- با آمدن فرهاد مجیدی تیم ما راحت تر نفس کشید چون فشاری که از دفاع آنها آغاز می شد ، کاهش یافت. تیم ما اگر بخواهد در بازی با سوریه هم با یک مهاجم بازی کند ، عملا تیم حریف را به حمله ترغیب کرده است. فاصله فوتبال ایران و سوریه آنقدر زیاد هست که در زمین حریف هم به برد فکر کنیم. آنچه بازی ایران و سوریه در تهران را برای بازیکنان تیم ملی حساس کرده بود ، اصل فوتبال نبود و به همین دلیل فکر می کنم قرار دادن 2 مهاجم در بازی چهارشنبه کاری منطقی است.
5- در نیمه اول و دقایقی از نیمه دوم بازی دیروز بازیکنان وظیفه مشخصی نداشتند. مشخص نبود هافبک بازیساز ما آندرانیک تیموریان است یا جواد نکونام و یا حتی علی کریمی . جواد نکونام همچون مدافعان ما که برخلاف فوتبال مدرن هیچ تلاشی برای شرکت کردن در حملات نشان نمی دادند، در نیمه خودی زندانی شده است. او توانایی های بالایی دارد که باید به خدمت تیم درآید. همچون توانایی های کریمی که ارائه نمی شود. کریمی بازیکن تاثیرگذاری است که به تنهایی نتیجه یک بازی را عوض می کند. او تحت فشار روانی بالایی قرار دارد. این فشار روانی به اضافه مصدومیت به او اجازه نداده مثل کریمی بازی کند. در بازی با سوریه باید فضای کافی را در اختیار او قرار دهیم . هر بازیکنی از تیم ما به او نزدیک شود ، به تیم حریف کمک کرده که با مدافعان بیشتری به کنترل او بپردازد. اگر کریمی در میدان فضا داشته باشد ، همان بازیکن سابق می شود. امیدوارم او در بازی با سوریه همان بازیکن قبلی شود.