طلای مردم روی سینه‌ات نشست

در آن ساعات که سقف آسمان خیلی کوتاه می‌شود و گوش فرشته‌ها به نجواهای سحری است، همه برایت دعا کردند. تو قهرمان همه مردم ایران هستی. کاری به طلا و نقره و مدال نداریم. وقتی بعد از مصدومیت و جراحی، آن همه درد و عذاب را به جان خریدی و همه مشکلات را پشت کوه غیرت و همتت پنهان کردی تا عضو کاروان اعزامی ما به المپیک شوی، قهرمان ما شدی. همین که خودت را رساندی و به ریو رفتی برای مردم ما طلایی شدی. کاری نداریم که ناداوران ژوری با تو چه کردند. مهم مدال طلای مردم است که همه باور داریم الان روی سینه‌ات برق می‌زند. بهداد، سرت را بالا‌بگیر مرد. اشک‌های تو دلمان را شکست. اشک نریز. بخند تا لبمان به خنده باز شود.

تو را و همه شیرزنان و شیرمردانی که برای شادی مردمشان، دردها را به جان می‌خرند و با همه کمبودها، غیرت به خرج می‌دهند، از جان مایه می‌گذارند و قلبشان برای مردمشان می‌زند، دوست داریم، نه برای این روزهای المپیک. دوستتان داریم تا ابد.

علی جوادی

دبیرگروه ورزش