مثل همیشه محجوب و مهربان

بیشتر اوقات ورود به دنیای هنر ، ساده می نماید. کمی ذوق و اشتیاق و اندکی استعداد ، خیلی از نوجوان ها و جوان ها را به دنیای هنر کشانده است اما آنچه در این دنیا مهم است ماندگاری است «آمدن و ماندن» آن هم جاودانه ، محوربودن و حرکت روی خط اصلی.

کد خبر: ۹۱۹۴۹

علی نصیریان از آن گروه بازیگرانی است که از ابتدای دهه 30 وارد وادی هنر شد و نیم قرن استوار و محکم ماند و در این 50 سال همیشه درخشید. او در این سالهای زیاد ، همیشه اصلی بوده است و هیچ گاه در حاشیه حرکت نکرده است او یکی از «چهره های ماندگار» ایران است . نصیریان در سال 1313 در تهران متولد شد. فعالیت تئاتری را از دوران مدرسه با نمایش «دردسر تلفن» آغاز کرد در سال 1330 به کلاس جامعه «باربد» رفت و به طور جدی به فراگیری تئاتر پرداخت . پس از یک سال ، بتدریج با نقشهای کوتاه در صحنه تئاتر جامعه باربد ظاهر شد. در همان سالها به هنرستان هنرپیشگی رفت که مهمترین مدرسه رسمی تئاتر در آن دوره محسوب می شد. آشنایی نصیریان با «شاهین سرکیسیان» موجب شد تا شناخت بیشتری از تئاتر به دست آورد. نصیریان در سال 1335 نمایشنامه «افعی طلایی» را با الهام از قصه «داش آکل» صادق هدایت نوشت و کارگردانی و اجرا کرد. در همین سالها بود که به اداره تئاتر وزارت فرهنگ و هنر رفت و با عزت الله انتظامی ، فخری خوروش و محمدعلی کشاورز، گروه کوچکی راه انداختند و تئاترهای زیادی را روی صحنه بردند، این گروه ، سالها ماندند و بازیهای جاودانه ارائه کردند و هنوز هم بهترین های تلویزیون و سینما هستند. علی نصیریان به دلیل داشتن چهره ای با خطوط مورب ، همیشه مهربان می نماید. در بازیهای او نمی توان خشونت را دید اما همیشه راسخ و مصمم است . او به تاثیر نگاه بازیگر به تماشاچی واقف است و آنچه در بازیهای او محسوس و تاثیرگذار است ، چرخش نگاه و دید اوست . نصیریان فن بیان را بخوبی می داند و بر لحن و صدای خود مسلط است و همیشه با طمانینه سخن می گوید. حرکتهای او در صحنه به بازی او میزانسن های خاصی می دهد. چرخشها و نوع راه رفتن نصیریان همواره بیننده را با خود همراه می کند. او زمانی که شروع به بازی می کند کاملا بر خود مسلط است و این امر باعث شده همیشه بازیهای او یکدست و روان باشد. نصیریان بازی در سینما را از سال 1348 با فیلم «گاو» ساخته داریوش مهرجویی آغاز کرد. این انتخاب ، سنگ بنای آینده او را نهاد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی سال 1360 برای نصیریان ، سال پرکاری بود؛ چراکه او در فیلمهای «بند» ، «آفتاب نشین ها» ساخته مهدی صباغ زاده و «فصل خون» به کارگردانی حبیب کاوش به ایفای نقش پرداخت . در سال 1361 ، علیرضا داوودنژاد فیلم «جایزه» را با مضمون اجتماعی ساخت و علی نصیریان و داوود رشیدی در آن بازی کردند. سال 1362 ، علی حاتمی ، فیلم «کمال الملک» را مقابل دوربین برد و نصیریان دومین همکاری خود را با او آغاز کرد. او در کنار جمشید مشایخی و عزت الله انتظامی ، یکی از ماندگارترین آثار تاریخی سینمای ایران را پدید آوردند. در همین سال ، یکی از اتفاقات مهم تلویزیون ایران با سریال «سربداران» به کارگردانی محمدعلی نجفی رخ داد. در این سریال عظیم که مقطعی از تاریخ حمله مغول به ایران را به تصویر می کشید ، نصیریان نقش قاضی شارع را به عهده داشت . قدرت بازی نصیریان و فن بیان بسیار خوب او، شخصیت پرتزویر و دوروی «قاضی شارع» را در ذهنها ماندگار کرد. «قاضی شارع» از نقشهای پردیالوگ بود. او در اکثر صحنه هایی که بازی داشت باید نطق می کرد و شاید تنها حافظه نصیریان می توانست از عهده این کار برآید. او در سخنرانی های طولانی در دربار پادشاهان و در جمع مردم ، دیالوگ ها را چنان ادا می کرد که هنوز پس از سالها می توان آنها را به یاد آورد. چهره او در این بازیهای طولانی و یکدست گاهی خندان بود.گاهی جدی و گاهی متعجب و با هر کدام از این تغییرات ، لحن و صدای او نیز تغییر می کرد و این تنوع بازی ،تماشاگر را جذب می کرد. سال 1366 علی حاتمی یکی از بزرگترین پدیده های تاریخ تلویزیون را به وجود آورد سریال «هزار دستان» این سریال که تاریخ مصوری از ایران است . گلچینی از بهترین بازیگران را گرد هم آورد از عزت الله انتظامی و نصیریان ، و کشاورز و مشایخی گرفته تا داوود رشیدی و جهانگیر فروهر و... اما یکی از نقشهای اصلی و به یاد ماندنی ، نقش «ابوالفتح صحاف» (نصیریان) ، یکی از مهره های اصلی گروهی به نام «کمیته مجازات» بود. نوع گریم نصیریان ، حرفه ای که برای او انتخاب شده بود و باز هم بیان گیرای او و حتی تک سرفه هایی که در میان بازی و دیالوگ هایش داشت ، او را مانند نقش «قاضی شارع» در سربداران در ذهنها ماندگار کرد. اوج تسلط بیان نصیریان در این سریال ، سکانس خداحافظی با همسرش «جیران» (مینو ابریشمی) بود که با زبان آذری به زیبایی ادا شد. نصیریان با بازی در سریال های خانوادگی تلویزیون مثل همسایه ها به کارگردانی محمد حسین لطیفی ، نقشهای محبوب تلویزیونی را به تصویر می کشید. نصیریان مثل گذشته همچنان محجوب و مهربان است . نیم قرن بازی نجیب نصیریان در تئاتر ، سینما و تلویزیون ، ریشه های سینمای ایران را محکم کرده است اما متاسفانه نوع بازی او را در هیچ کدام از بازیگران جوان نمی توان دید و جای بسی تعجب است که جوانان از الگوهای خوبی که در کشور خودشان است غافل مانده اند و به بازیگران خارجی متمایل شده اند.