خصوصی سازی به بورس جان بخشید

بورس امریکا از فرود تا صعود
طی سالهای 1991-93، به نظر می رسید که ثروتمندان ایالات متحده بر مرکب مراد سوار شده و اوج گرفته اند. اقدامات آنها در زمینه کاهش نیروی انسانی و هزینه ها، رقبایشان را در سایر کشورهای امپریالیستی کنار زده است.
آنها سرعت خط تولید را بالا بردند، بر میزان ساعات کار هفتگی افزودند، دستمزد کارگران و مزایای شغلی آنان را کاهش دادند و شرایط محیط کار را بدتر کردند. نرخ بهره ، در مقایسه با 15سال گذشته ، کاهش یافته و بورسهای سهام و اوراق بهادار هر دو ناگهان ترقی کردند و به نظر می رسید که هرگز افول نخواهند کرد.
گفته می شود که در وال استریت «با پول دیگران» و از جمله با مقدار زیادی از پول صندوق بازنشستگی کارگران ، میلیاردها دلار به جیب زده اند.
در بازار امریکا چنین القا شده بود که همه راهها به موفقیت ختم می شود و مانعی تا صعود به عرش اعلائ یافت نمی شد.
سرمایه داران می توانستند به میزان 10برابر موجودیشان پول قرض کنند و سهام و اوراق بهادار بخرند. زیرا، بورس همواره در حال صعود بود و بنابراین قادر بودند که قرض هایشان را بپردازند. چنانچه درصدد خرید اوراق قرضه دولتی بودند، می توانستند 50یا 100برابر موجودیشان قرض کنند.
زیرا، این اوراق بهادار، هم «مطمئن» بودند و هم قیمتشان همواره بالا می رفت . دادوستدکنندگان حرفه ای و حوزه های وال استریت ، دنیای واقعی را فراموش کردند. حتی در خاتمه یک روز پرسود شادمانه به یکدیگر نوید می دادند: «پنج و پنج در نود و پنج!» یعنی در سال 1995نرخ بهره سپرده های درازمدت 5درصد کاهش خواهد یافت و میانگین ارزش سهام داوجونز به بیش از 5000واحد رسید.
اینها همه ، نتایج تاریخی کاهش سطح سرمایه گذاری در زمینه افزایش ظرفیت کارخانجات ، عدم خرید ماشین آلات و عدم استخدام نیروی کار جدید بود! در اواسط فوریه 1994خزانه داری فدرال ایالات متحده بهره سپرده های کوتاه مدت را حدود چند دهم درصد افزایش داد بازار سهام وال استریت و دیگر بازارهای خرید و فروش اوراق بهادار را وحشت فراگرفت.
سهامداران بزرگ شروع کردند به فروش سهام و تلاش کردند که برای اوراق سهام خود مشتری پیدا کنند، بنابراین قیمتها ریزش کرد. زمان آن فرا رسیده بود که آنان جریمه امرار معاش بر مبنایی دروغین را بپردازند. بالاخره کسی پیدا شد و گفت : «راستی ، این ماه قیمت سهام بالا نرفت که هیچ ، پایین هم آمد. بنابراین ، 10یا 100برابر پولی که برای خریدشان کنار گذاشته بودی را به من بدهکار هستی ، چون بقیه اش پولی بود که من برای خرید آنها به تو قرض دادم.»
این اتفاقی بود که درباره تعداد زیادی از معامله گران وال استریت رخ داد. ضربه دوم سال 2001در فاجعه انرون و ورلدکام رخ داد. نتیجه مدیریت سود باعث شد شاخص بورس آنچنان سقوطی کند که هنوز هم به جایگاه اولیه خود بازنگشته است.
علت اصلی این موضوع آن است که قدرت تولید جهانی از تقاضای موثر جهانی پیشی گرفته و موجب کاهش نرخ سود سرمایه شده بنابراین سرمایه داری به انحای مختلف کوشش دارد تا سیر نزولی این نرخ رشد را متوقف سازد و اختراع ابزارهای مالی در همین راستا قابل تبیین است.
این نوع سرمایه گذاری که ماهیت سفته بازی دارد دیگر در چارچوب رفع نیازهای تولید، اشتغال و سرمایه گذاری واقعی نمی گنجد.