
وی درباره هدفش از این کار گفته: «من در این پروژه محکومان به اعدام را مانند مردم عادی دیدهام نه مانند یک عدد (اشاره به شمارههای شناسایی زندانیان). آدمهای عادیای که در آخرین غذای خود به دنبال شادی کوچکی هستند.»
این عکسها به شکل عجیبی غمناک هستند و میشود توی آنها رد دستهایی را پیدا کرد که آخرین لقمهها را بر دهان برده است؛ لقمههایی که شاید آخرین اتصالها با دنیای زندهها باشد.
هارگروس همچنین میگوید: «با این کار نمیخواستم جرم آنها را کماهمیت نشان بدهم، فقط میخواستم با این عکسها و بر اساس آخرین غذایی که این محکومان خواستهاند، چیزی ناشناخته از درونشان را نشان بدهم.»
در زیر، عکسهای این هنرمند را میبینید:

(ایسنا)
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: