جای خالی لقمان در ادبیات فوتبال

ادبیاتی که در آن همه چیزهایی که باید به یک کودک آموزش داد تا مراقب باشد هنگام مکالمات خود این‌گونه حرف نزد، موج می‌زند. باید یادمان باشد از این پس اگر کودک مان برنامه های فوتبالی را از تلویزیون نگاه می کنند، اگر نتوانستیم مجابش کنیم که برود بخوابد، حتما باید برایش توضیح دهیم که این‌گونه حرف زدن از طرف برخی مربیان و بازیکنان و باشگاه داران فوتبالی خوب نیست. اینجاست که می‌توانیم با مصداق وارد دیالوگ با کودک شویم و بگوییم که مثلا اگر کسی حرف خصوصی به تو زد، اصلا خوب نیست این حرف را در مکان عمومی برای دیگران بازگو کنی ، این مساله اعتماد را می‌کشد و دیگران دیگر حرف دلشان را به ما نمی‌زنند. می‌توان به آن کودک یادآور شویم که با طعنه و کنایه حرف زدن اصلا کار خوبی نیست و اصلا پسندیده نیست جوری با دیگران حرف بزنیم که از آن بوی تمسخر بیرون بیاید. تهمت نزدن درس دیگری است که می‌توان از صحبت های برخی مربیان و دست اندرکاران فوتبال به کودکمان آموزش دهیم که برای چیزی که بیان می‌کنیم حتما باید مدرک داشته باشیم. می‌توانیم به همه کودکان آموزش دهیم اگر فکر می‌کنیم حرف درستی می‌زنیم، بهتر آن است که در قالب درست، آن را بیان کنیم و اگر حرف درست را با غوغا همراه کنیم، همه فقط جنجال را می‌بینند و به خود حرف نمی‌رسند. حتما باید به کودکمان یادآور شویم، بدترین چیز آن است که خودمان را در جایگاه حق قرار دهیم و هر کس را که مثل ما فکر نمی‌کند، باطل بدانیم. بقیه هم حق دارند مثل ما فکر نکنند و این گناه نیست. ادبیاتی که این روزها از سوی برخی فوتبالی ها در هفته اخیر شاهدش بودیم، فارغ از درست یا غلط بودن محتوای آن، ادبیاتی نیست که فوتبال بتواند به آن افتخار کند. اگر لقمان زنده بود، حتما می‌توانست درست حرف زدن را از برخی فوتبالی های ما یاد بگیرد.

افشین خماند‌ /‌ دبیر گروه ورزش