در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بی پناهی پسران در ورزش مادر
داستان دو و میدانی ایران ، آواز دهل از دور شنیدن است. تفکر نتیجه گرایی که مثل آفت به جان مدیران افتاده است می گوید هر فدراسیونی که خوب مدال آورد جزو فدراسیون های موفق است
از جمله این فدراسیون ها، دو و میدانی است که با مدال آورانش ظاهری آبرومند به خود گرفته ، اما ملی پوشان آن دل پری از بی توجهی های آشکار رئیس آن دارند. همین چند وقت پیش بود که تیم 3نفره اعزامی به مسابقه های جایزه بزرگ با 3مدال طلا و 5نقره به ایران برگشت.
توجه و تقدیر پیشکش ، فدراسیون حتی به تیم اعزامی خرج سفر هم نداده بود. داغ دل دونده ها وقتی تازه شد که در فرودگاه تایلند، دادکان را دیدند و وقتی فهمیدند که ناز شست فوتبالیست ها برای صعود به جام جهانی نفری 100میلیون تومان بوده است.
دیگر دود از سرشان بلند شد. بی پولی در غربت اصلا شوخی نیست ، اما تیم اعزامی فدراسیون بدون ارز به خارج از ایران رفته بود. احسان مهاجر شجاعی در این باره می گوید: فدراسیون به ما ارز نداد.
فقط به ما گفتند: پول بلیت هایتان را که گرفتید، خرج کنید. سجاد مرادی ، نفر اول 800متر در هر سه مرحله هم حرفهای احسان را تایید می کند: فدراسیون نه تنها هیچ پولی قبل از سفر به ما نداد، بلکه آقای لاچیانی ، سرپرست را هم بدون پول همراه ما فرستاده بودند.
اگر آقای لاچیانی و روح الله شخصا پولی نمی آوردند، معلوم نبود ما چکار باید می کردیم. روح الله عسکری ، دونده 110متر با مانع هم می گوید: آنقدر دلار برده بودم که اگر گیر افتادیم به مشکل برنخوریم و بتوانیم برگردیم.
یک بام و دو هوا
آقای دادکان ، رئیس فدراسیون فوتبال که ما را در فرودگاه تایلند دید هم دلش به حال ما سوخت ، اما مسوولان فدراسیون خودمان نه.
این حرفها را احسان مهاجر شجاعی می گوید: در فرودگاه تایلند بودیم که آقای دادکان را دیدیم. از ما پرسید که ورزشکارید و گفتیم بله دونده ایم و در جایزه بزرگ آسیا شرکت کرده ایم.
وقتی حرف از پول شد و این که دست خالی آمده ایم ، خیلی ناراحت شد. گفت ما برای هر برد در بازیهای مقدماتی جام جهانی 8 میلیون تومان پاداش به بازیکنانمان می دادیم و برای صعود هم 100 میلیون تومان. او که رئیس فدراسیون فوتبال بود، دلش به حال ما سوخت. آن وقت مسوولان فدراسیون خودمان...
سجاد مرادی این گونه حرفهای احسان را تکمیل می کند: فدراسیون دوومیدانی می گوید پول ندارد. پس چطور آنها دارند.
فرق دو فدراسیون چقدر است ، در حالی که آنها 22بازیکن دارند و ما 10دوومیدانی کار. فوتبالی ها همیشه مسابقه دارند و همین هم کلی هزینه دارد، اما ما نه.
روح الله عسگری هم می گوید: حتی آقای دادکان گفت یک فوتبالیست درجه سوم قراردادش 50میلیون تومان است و بهترین شما 8میلیون! و وقتی من با آقای کفاشیان تلفنی صحبت می کردم ، گوشی را از من گرفت و به او گفت : چرا به دوومیدانی کاران نمی رسید؛ جلسه ای بگذارید و این مسائل را برای ورزشکاران ورزشهای پایه حل کنید.
باز هم بدون مربی
پای سفرهای رسمی که پیش می آید، کلی یمین و یسار دور تیم پیدا می شود. آدمهایی که گوشه ای از کار دوومیدانی را هم باز نمی کنند.
این وسط کلاهش سر دوومیدانی کاران می رود که بعد باید به مسابقه ها بروند. جریمه آن ولخرجی ها این است که مربی نباشد. بچه ها می خواستند رقابت با دونده های آسیایی شان را از دست ندهند.
به همین علت قبول کردند بدون مربی به این مسابقه ها بروند. در صورتی که به قول خودشان اگر مربی همراهشان بود، نتیجه بهتری می گرفتند.
این بار روح الله عسگری زودتر از بقیه می گوید: حضور آقای لاچیانی کنار ما خوب بود، اما اگر مربی همراه ما می آمد، بیشتر کمکمان می کرد.
حتی اگر مربی سجاد یا احسان با ما می آمد، آن وقت دست کم یک نفر این وسط سود می برد؛ هرچند 2نفر دیگر فرق زیادی به حالشان نداشت. ما با لاچیانی مشکلی نداشتیم ، اما من با مربی ام راحت تر هستم تا او.
احسان مهاجر شجاعی که حسابی شاکی شده است ، می گوید: من در طول عمر ورزشی ام ، هیچ وقت و در هیچ مسابقه ای آقای گودرزی ، مربی ام کنارم نبوده است.
حتی 3سال پیش هم تنها به مسابقه های قهرمانی جهان پاریس رفتم. آن زمان آقای قراچه داغی که دبیر فدراسیون بودند به عنوان سرپرست همراه من آمدند. اگر قرار است کسی همراه ما باشد، مربی یکی از ما 3نفر بهتر است نه فرد دیگری.
شاید مهدی شاهرخی بهترین کار را کرد که بدون مربی اش نیامد. سجاد هم به قول خودش در هیچ مسابقه برون مرزی ، مربی اش را کنار خودش نداشته است : من هم 2سال پیش در مسابقه های قهرمانی جهان داخل سالن بدون مربی به مجارستان رفتم.
مهندس بخشی همراه من بود. ما مربی نداشتیم ، اما بقیه تیمها کامل آمده بودند. مربی ، پزشک ، ماساژور و... کنار دونده ها بودند. شب پیش از مسابقه ، عضله دوقلوی پایم گرفت و مجبور شدم پیش ماساژور تیم هند بروم. بهتر بود که ما هم دکتر و ماساژور داشتیم.
مهاجر شجاعی می گوید: در این مسابقه ها به ما مثل افغانی ها نگاه می کردند و سجاد می گوید: مربی الجزایری تیم کویت حتی موقع شام به دونده اش می گفت چه چیزی بخورد و چه چیزی نخورد. همه جا همراهش بود، اما ما...
حریف تمرینی بقیه بودن
با این که تیم ایران با 8مدال برگشت ، اما دونده ها راضی نبودند. شاید به خاطر این که نتوانستند رکوردی بزنند. به نظر آنها دویدن در جایزه بزرگ آسیا دیگر به دردشان نمی خورد.
احسان مهاجر شجاعی می گوید: مسابقه 800متر جایزه بزرگ در حدی نبود که بشود رکورد زد. رقبا نمی دویدند. در واقع آنها از ما استفاده کردند نه ما از آنها. ما برای این که رکوردهایمان بهتر شود باید در مسابقه های اروپایی شرکت کنیم.
دیگر مسابقه با قزاقستان و تایلند به درد ما نمی خورد. اگر قرار باشد من ، سجاد و روح الله یا حتی بچه های دیگر پیشرفت کنیم باید به مسابقه هایی معتبر و سطح بالایی بدویم. متاسفانه این کار عملی نمی شود. من و سجاد برنامه ریزی کردیم تا در مسابقه های ایتالیا و اسپانیا شرکت کنیم. حتی اسپانسر هم پیدا کردیم.
4ماه پیش فدراسیون را در جریان برنامه مان گذاشتیم ، اما آنها آنقدر این دست و آن دست کردند که کار از کار گذشت. بیشتر مواقع بچه ها کارشان این طوری گیر می کند.
سنگاپور یک وجبی با 2 پیست و ما همچنان چشم انتظار
وقتی از امکانات دوومیدانی 3کشور اندونزی ، سنگاپور و تایلند، میزبانان جایزه بزرگ می پرسیم ، انگار داغ دلشان تازه می شود.
دونده 110متر با مانع می گوید: سنگاپور جزیره ای به اندازه کیش خودمان است. 2خیابان آن را که دیدیم ، سه ، چهار پیست تارتان با همه امکانات داشت ، هم تمرینی هم مسابقه ای با این تفاوت که پیست تمرین شان فضای سبز دارد و پیست مسابقه ای جایگاه تماشاگر.
نفر اول 800متر ایران هم می گوید: آن وقت در اصفهان ، تارتانش را دو سه متری موش خورده و ما در چنین پیستی تمرین می کنیم. دومین دونده 800متر هم می گوید: پیست بروجرد. 37متر است.
آن موقع که جمعیت بروجرد 14هزار نفر بود، همان پیست بود و حالا که جمعیت بیشتر شده باز هم پیست همان پیست است سالی که آقای خاتمی ، رئیس جمهور بودند کلنگ استادیوم بروجرد را به زمین زدند و تا به حال استادیوم تکمیل نشده است.
توجیه ، تنها کار فدراسیون
کم کم صحبتها و دردل های این 3دونده به کلیت مشکلات آنها کشیده شد. آنها از مسائلی مثل نداشتن کفش ، قراردادهای پایین ، نداشتن امکانات ، تعداد کم افراد متخصص و بالاخره منتی که فدراسیون بر سر همه بچه ها می گذارد، گفتند.
احسان مهاجرشجاعی می گوید: با این که قرار شده به ما حقوق بدهند، اما هنوز خبری نشده است.اگر فدراسیون حقوق ندهد، من دانشجو از کجا بیاورم که خرج کنم.
مجبورم هر روز برای تمرین 3هزار تومان پول آژانس بدهم تا شیرودی بروم و برگردم. 5روز در هفته ، روزی 6هزار تومان ، ماهی 140هزار تومان می شود.
اگر فدراسیون حقوق ندهد من از کجا بیاورم اگر فدراسیون حمایت نکند. پس وظیفه اش بجز حمایت از ورزشکار چیست ؛ کفشهایم را در شیرودی بردند. هر چه گشتم جایی گیر نیاوردم.
کفش دوومیدانی را فقط فدراسیون وارد می کند، اما مجبوریم آن را گران از فدراسیون بگیریم چرا؛ سجاد مرادی هم حرف دوستش را تکمیل می کند: کسی مثل احسان مجبور است به خاطر نتیجه ای که می خواهد در مسابقه ها بگیرد، 300هزار تومان هم برای کفش پول بدهد.
روزی که خوب مسابقه دهیم ، خستگی تمرین های طاقت فرسا را فراموش می کنیم. شاید چند نفر از بچه ها قراردادشان 10میلیون شود، بقیه فقط دو، سه میلیون از باشگاه ها می گیرند.
نفر اول 110متر با مانع هم می گوید: ما نشان داده ایم که در جهان می توانیم موفق باشیم. چیزی از بقیه ورزشکاران دنیا کم نداریم جز امکانات. چرا الان از یوسف دهمیری ، رکوردار 200متر خبری نیست؛ چرا قهرمانان تحصیلکرده دوومیدانی کنار می مانند؛
احسان مهاجر شجاعی می گوید: هر وقت بچه ها اعتراض می کنند، می گویند ما 40سال پیش این طور بودیم و این مشکلات را داشتیم. هر وقت با آقای جلالی صحبت می کنیم می گوید خودتان را با والیبال و فوتبال مقایسه نکنید.
مگر والیبال 8سال پیش کجا بود؛ ما همه جوره داد می زنیم ، اما هیچ کس به دادمان نمی رسد. فدراسیون هم فقط بلد است توجیه کند و...
مهری رنجبر 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
