مکث

تلویزیون، خانه امن کودکان

این که بچه‌ها همیشه برای پدر و مادرها بچه هستند، شبیه به یک قصه ازلی و ابدی است. پدرها و مادرها همیشه نگران فرزندانشان هستند، بخصوص وقتی که واقعا بچه‌اند و سنی ندارند. چه آن زمان که پدر و مادرهای این سرزمین از سواد و دانش زیادی برخوردار نبودند چه امروز که والدین تحصیلکرده و دانش‌آموخته هستند، بیشتر از خوراک و پوشاک بچه‌ها به مرام، اخلاق و تربیت آنها اهمیت داده‌اند و همیشه برایشان مهم بوده که همنشین فرزندشان کیست.

کد خبر: ۶۸۲۲۸۱

یکی از موثرترین و مستمرترین همنشین بچه‌ها تلویزیون است؛ همنشینی که هرگز خیال پدرها و مادرها را آشفته نکرده و قابل اعتماد بوده است. تقریبا تنهاترین و جدی‌ترین انتقاد مطرح شده در سال‌های اخیر به این همنشین و برنامه‌هایی که برای کودک و نوجوان تدارک می‌بیند، وجود عموها و خاله‌های متعدد بوده و نه حتی عملکرد این عموها و خاله‌ها. در واقع می‌توان بصراحت گفت تلویزیون همیشه تلاش کرده بهترین‌ها را به بچه‌ها ارائه کند و در هیچ شرایطی کوتاهی نکرده است. در سال‌هایی که کشور درگیر جنگ بود و بزرگ ترها دغدغه‌های زیادی داشتند، تلویزیون با همان برنامه‌های محدود اما تاثیرگذار بخشی از بار تربیت بچه‌ها را به دوش کشید و کنار بچه‌ها ماند.

در سال‌های بعد از جنگ، وقتی والدین برای ساختن این سرزمین مشغله‌های بسیار داشتند باز هم تلویزیون همراه بچه‌ها بود، از کمترین بضاعت‌ها بهره گرفت تا دستش خالی نباشد و امروز که رسانه‌ها به شکل شگفت‌انگیزی در حال رشد هستند، تلویزیون علاوه بر ایجاد شبکه‌های جدید از ظرفیت همه شبکه‌ها برای ارائه برنامه به بچه‌ها بهره می‌برد.

در سال‌های اخیر تلویزیون برای بچه‌ها شبکه اختصاصی هم در نظر گرفت؛ در ابتدا قرار بود شبکه دو شبکه مخصوص کودکان باشد اما با توجه به ضرورت‌های توجه به خانواده، این شبکه آرام آرام به شبکه کودک و خانواده بدل شد و در کنار آن شبکه پویا کارش را با نمایش کارتون آغاز کرد تا بچه‌ها همیشه برنامه‌ای برای دیدن داشته باشند. مهم‌ترین نکته این است که تمام برنامه‌هایی که با عنوان برنامه کودک از رسانه ملی به مخاطبان ارائه شده، برنامه‌هایی آموزنده بوده با آموزه‌هایی که هرگز باعث نگرانی والدین نشده است. در حقیقت برنامه‌های کودک تلویزیون با وجود افت و خیزهای کیفی، همیشه بی‌خطا بوده و به عبارتی عملکرد تلویزیون در قبال بچه‌ها به گونه‌ای بوده که تقریبا هر کسی با هر اندیشه و دیدگاهی از این که فرزندش پای برنامه‌های تلویزیون بنشیند، احساس نگرانی نکرده و نمی‌کند. تلویزیون همیشه خانه امن کودکان بوده است.