مردم نمایشنامه‌های ایرانی دوست دارند

وی می‌افزاید: درست نپرداختن به تله‌تئاتر به معنای این است که همین تعداد محدود تله‌تئاترهایی هم که تولید و ساخته شده است، از میان نمایشنامه‌های خارجی انتخاب شده‌اند. در حالی که ما نمایشنامه‌های ایرانی و ملموس زیادی داریم که درک داستان و قصه آنها برای مخاطب بسیار راحت‌تر است و بیننده با آنها ارتباط بهتری برقرار می‌کند. وی می‌افزاید: یادم هست در دوره‌ای که تله‌تئاتر بیشتر از حالا تولید می‌شد نسبت به انتخاب نمایشنامه‌های ایرانی سخت‌گیری‌های زیادی اعمال می‌کردند. نمایشنامه‌های خارجی هم که برای ساخت تله‌تئاتر انتخاب می‌شدند فضاهای بیگانه و نامانوسی داشتند و با روحیات و خلقیات ایرانی‌ها همخوان نبودند، به همین دلیل چندان مورد استقبال قرار نگرفتند.

در حقیقت تلویزیون نتوانست تله‌تئاتر و بویژه نمایشنامه‌های ایرانی را هضم و درونی کند. عمدتا نمایشنامه‌هایی کار شدند که فضایی خنثی داشتند و جای خالی نمایشنامه‌های خوب ایرانی در میان آنها بسیار حس می‌شد.

نویسنده سریال «پایتخت 2» با مقایسه‌ای نسبی میان نمایشنامه‌های ایرانی و خارجی که تاکنون برای ساخت تله‌تئاتر انتخاب شده‌اند، تصریح می‌کند: یک آمارگیری و نگاه کلی به تعداد تله‌تئاترهای تولید شده و نسبت نمایشنامه‌های خارجی به ایرانی نشان می‌دهد که نمایشنامه‌های ایرانی بسیار محدودتر بوده‌اند. در حالی که بسیاری از نمایشنامه‌های داخلی جزو آثاری هستند که در جشنواره‌های مختلف مورد استقبال واقع شده، جایزه گرفته‌اند و بعضی از آنها چند بار اجرا شده‌اند ولی بدون اغراق کمتر از یک درصد است.

وی در ادامه تصریح می‌کند: به همین دلایل تله‌تئاتر رفته‌رفته نقش و جایگاه خود را در تلویزیون از دست داد. در حالی که این قالب بسیار کم‌هزینه‌تر از ساخت یک تله‌فیلم است و می‌تواند موفق‌تر از آن عمل کند. همچنین تله‌تئاتر در ذهن بیننده ماندگارتر است چراکه به هر حال از تئاتر ریشه می‌گیرد، در حالی که این روزها گاه تله فیلم‌هایی ساخته می‌شوند که کیفیتی کمتر از حد انتظار دارند و مخاطب هم به سرعت آنها را فراموش می‌کند.

نریمانی در ادامه به جلسه برگزار شده با رئیس سازمان صداوسیما و راهکارهای ارائه شده از سوی هنرمندان تئاتر اشاره کرده و می‌افزاید: در این جلسه که اواخر سال گذشته برگزار شد هنرمندان و پیشکسوتان تئاتر راهکارهایی را برای پررنگ‌تر شدن جایگاه تئاتر در تلویزیون بیان کردند. به نظر من این اتفاق یک رابطه دوسویه است و منافعی را برای هر دو حوزه به دنبال دارد. البته پررنگ‌تر شدن جایگاه تئاتر در تلویزیون مستلزم این است که به نمایشنامه‌های خوب ایرانی و نمایشنامه خیلی خوب خارجی پرداخته شود. اگر ادعا می‌کنیم رسانه ما ملی است بنابراین باید بیش از نمایشنامه‌های خارجی با فضاهای ناآشنا و بیگانه با فرهنگ خودی، برای نمایشنامه‌های ایرانی ارزش بیشتری قائل باشیم.

نویسنده نمایش «شیش و هشت» در پاسخ به این که آیا تولید و پخش تله‌تئاتر باید به شبکه‌ای خاص محدود شود یا نه، گفت: من معتقدم ابتدای کار بهتر است تله‌تئاترها برای شبکه‌های سراسری تولید شود. اگرچه به دلیل لحن، نمایشنامه‌های غیرملموس با پیشینه نه چندان مناسب برای تله‌تئاتر انتخاب شده و همین هم تماشاگر را تا حدودی پس زده است، اما می‌توان با انتخاب نمایشنامه‌های ایرانی آنها را دوباره جذب تله‌تئاتر کرد.

نمایشنامه‌هایی با رگه‌هایی از کمدی و وجه انتقادی که با شرایط جامعه ایران همخوانی داشته باشند قطعا مورد استقبال قرار خواهند گرفت.