در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
کی به کی، چی را آموزش می دهد؛
شبکه آموزش ، شبکه کسالت باری است. کسل کننده تر از کلاسهای درس مدرسه. فاقد تمام جذابیتهای رسانه ای چون تلویزیون. در این شبکه چه اتفاقی می افتد؛
یک استودیو معمولا بدون هیچ دکور خاصی ، سیاه سیاه با یک کارشناس خسته که رو به دوربین نشسته و حرف می زند. حتی نوع مباحث تاثیری بر فرم برنامه ها ندارد. برنامه ها می تواند در باره گلکاری ، آموزش فتوشاپ ، حسابداری یا حتی ریاضیات برای کودکان باشد.
خلاقانه ترین ایده های برنامه سازان این شبکه برای جذابیت بخشیدن و جلب مخاطب کودک این است که صورت بازیگری را رنگ کنند و یا برایش ریش بچسبانند، او هم چشمش را چپ کند و صدایش را تغییر دهد و در همان استودیوی سیاه با همان لحن خسته برای کودکان از شیوه جمع و تفریق اعداد بگوید.
در اکثر موارد نوع برنامه سازی با سوژه آن در تناقض غریبی ست. برنامه آموزشی در باره گل کاری است. آدمهایی که به گلکاری علاقه مندند روحیه ویژه ای دارند. احساساتی اند اهل شور و حالند.
اما دریغ که برنامه ساز تصوری از روانشناسی مخاطبش ندارد و چند کارشناس بی حوصله و عصبی در فضایی لخت و زشت ، مشغول آموزش گلکاری اند. یا نحوه آموزش نرم افزارهای کامپیوتری که درد دیگری ست.
بارها پیش آمده درست در لحظه ای که بیننده باید نشانگر موس را روی مونیتور تعقیب کند، تصویر ناگهان کوچک می شود.
می چرخد، جر می خورد. کنار کادر با حروف درشت و بی قواره ای با رنگ نامناسب و زننده ای نام نرم افزار (مثلا پریمیر) ثبت می شود تا ما ملتفت شویم اولا مشغول تماشای آموزش چه چیزی هستیم ثانیا از میزان تسلط برنامه ساز محترم بر این نرم افزار حیرت زده شویم و از پشتک و وارو زدن تصاویری (که قصد داشتیم با دقت تماشایش کنیم) لذت ببریم.
این روش مونتاژ فیلمهای عروسی است و دخلی به تلویزیون ما ندارد. یکی از معدود استثناهای این شبکه مجموعه ای ست که به آموزش دستور زبان برای نوجوانان می پردازد.
در این برنامه سعی شده با توسل به خط داستانی و دکور جمع وجور، فروتنانه و جذاب به مخاطبانش آموزش دهد. احتمالا اصلی ترین بهانه برنامه سازان برای توجیه این کم فروشی ، کمبود امکانات مالی است. اما... کسی انتظار جلوه های ویژه حضور ستارگان سینما و سیاهی لشکرهای عظیم را از شبکه آموزش ندارد.
چیزی که مخاطب احتمالا انتظار می کشد این است که آن خانم که گل آرایی درس می دهد کمی بخندد یا تدوینگر برنامه آموزش نرم افزار اجازه بدهد با خیال راحت درسها را تعقیب کنیم و آن مرد گریم شده با آن ادا و اطوار خاص یادش باشد در سال 84 به سر می بریم و بچه ها آنقدرها هم که آنها فکر می کنند، بچه نیستند.
این انتظارات کوچک نیاز چندانی به پول ندارد. سر سوزن حسن سلیقه می خواهد و وجدان کاری تلویزیون سالهاست که در برنامه های غیرآموزشی برای خود نقش آموزنده قائل است.
پس چرا محصولش در «شبکه آموزش» چیز دندانگیری نیست؛
سروش روحبخش
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
