تماشای برنامه های ورزشی ؛ 60 درصد اوقات فراغت بینندگان
پخش مسابقات فوتبال ایرانی و خارجی از تلویزیون بیننده های زیادی دارد که با کم رونقی سریال ها بر طرفداران آن افزوده می شود.
به طور معمول در ماههای اولیه سال که سریال های تلویزیونی چندان مشتری ندارند ، پخش مسابقات فوتبال را می توان یکی از پرمخاطب ترین های سیما دانست که در مقاطع مختلفی مثل پخش مسابقات حساس داخلی و خارجی تعداد مخاطبان زیادتر هم می شود. در جدیدترین نظرسنجی مرکز تحقیقات ، مطالعات و سنجش برنامه ای صداوسیما درباره برنامه های ورزشی ، معلوم شد که 54 درصد پاسخگویان یعنی بیش از نیمی از آنها در حد زیاد و خیلی زیاد علاقه مند تماشای برنامه های ورزشی تلویزیون هستند و چیزی حدود 60 درصد از اوقات فراغتشان را صرف تماشای این برنامه ها می کنند. اما چیزی که در این نظرسنجی جلب نظر می کند ، این است که تماشای فوتبال با 63 درصد ، بیشترین سهم تماشای برنامه های ورزشی تلویزیون را از آن خود کرده است . نگاه و تاملی دوباره در نتیجه این نظرسنجی با در نظر گرفتن خصوصیت ها و ویژگی های 2 موضوع متفاوت یعنی تلویزیون و ورزش ، می تواند به ما کمک کند که از ابعاد جدیدی با آن روبه رو شویم و نکات مثبت و منفی آن را در هر دو زمینه بررسی کنیم . همچنین کارشناسان معتقدند که می شود از صداوسیما انتظار داشت که فراتر از این عمل کند و با تکیه بر دو عنصر جذابیت و البته راحتی پخش و پر کردن آنتن ، تمام برنامه های ورزشی اش را به فوتبال اختصاص ندهد. عطائالله بهمنش ، گزارشگر و مفسر قدیمی ورزش در این باره عقیده دارد: صداوسیما در این زمینه نمی تواند دنباله رو سلیقه و علاقه مردم نباشد و در این زمینه راه فراری برایش وجود ندارد، چون تابع نظر مردم است . این کارشناس با اشاره به دعوت رئیس سازمان از اصحاب مطبوعات و همچنین شعار رسانه ملی ؛ یار دوازدهم تیم ملی اضافه می کند: بخشی از این ماجرا به این برمی گردد که اقبال جهان نسبت به فوتبال روبه تزاید است و صداوسیما به خاطر هماهنگی اش با عموم جامعه نمی تواند خیلی زیاد از این قاعده تخطی کند. به عنوان نمونه می توان به این نکته اشاره کرد که زمان کشتی در بازیهای المپیک 1924 ، چهل دقیقه بود و حال متاسفانه به 2 تا 3 دقیقه تقلیل پیدا کرده است. عدم توجه به تقسیم غنایم ورزشی هم در این ماجرا بی تاثیر نیست . رسانه ملی ، یک رسانه عمومی است اما آیا این پسوند به این معنا است که در همه زمینه ها تابع نظرات مخاطبانش باشد و یا این که آنها را در زمینه های مختلف به سطوح بالاتری سوق بدهد؛ بسیاری از کارشناسان معتقدند در سیاست های تلویزیون اهمیت به موضوع ورزش در دستور کار قرار گرفته و این چیزی است که به وضوح دیده می شود. اما در عمل ، فوتبال جای تمام ورزش های دیگر را گرفته است و اجازه نمی دهد جذابیت های پنهان ورزش های دیگر آشکار شود. این کار تلویزیون به سلیقه مردم در این زمینه شدت می بخشد و گرایش آنها را به این ورزش بیشتر می کند. مخصوصا این که کار آسان و کم هزینه ای است و مخاطب بیشتری را با خود همراه می کند. از سوی دیگر باید مشخصا تعریف شود که هدف از پخش برنامه های ورزشی چیست و باید دید که آیا پخش این همه برنامه زنده و غیرزنده درباره فوتبال ، آیا سطح فوتبال ایران را بالا می برد؛ عطاءالله بهمنش برای حل این مشکل پیشنهادی دارد. او می گوید: روشن شدن تکلیف شبکه ها در مورد ورزش کمک زیادی به این ماجرا می کند. این که کدام شبکه ، در کدام ساعت ، چقدر از وقتش را به ورزش و کدام رشته ورزشی اختصاص دهد ، می تواند در این زمینه راهگشا باشد. ورود تحلیل عمیق و علمی برای ارتقای سلیقه مخاطب نیز عامل کمکی دیگری برای این ماجراست . به عقیده او ، بخش خالی این آیتم در برنامه های ورزشی کاملا احساس می شود. در صورتی که می توان با تمهیداتی از جذابیت های نمایشی آن نیز بهره گرفت . در نظرسنجی مرکز تحقیقات ، علاقه به آموزش فوتبال و والیبال به ترتیب 29 و 11 درصد از درخواست مخاطبان جوان برنامه های آموزشی را به خود اختصاص داده و این خود می تواند فتح باب مبحث جدیدی درباره برنامه های ورزشی باشد.
