
* تیم ملی بسکتبال هم باید تا چند ماه دیگر آماده مسابقات قهرمانی جهان شود. چه شرایطی برای این تیم پیش بینی می کنید؟
- قطعا تلاش ها باید برای کسب بهترین نتایج باشد اما وقتی تیم ملی بسکتبال قهرمان آسیا شد، وزارت ورزش و جوانان برای مان چه کار کرد؟ هیچ کاری نکردند در حالیکه از بعضی رشته های دیگر تقدیر شد. اگر قرار است اینقدر تبعیض وجود داشته باشد، حق ندارند در مورد ما و نتایج مان نظر بدهند.
* اما شرایطی است که وجود دارد و تیم ملی هم باید تا چند ماه دیگر کار آماده سازی را آغاز کند؟
- اگر قرار باشد این تبعیض ها ادامه داشته باشد نه خودم به تیم ملی می روم و نه می گذارم بازیکنان دیگر بروند. با چماق می ایستم و مانع آنها می شوم. ما هر چوب یمی خوریم به خاطر همدل نبودن مان است. در این چند وقت بازیکنان تیم ملی به من می گفتند تو که کاپیتان هستی چرا هیچ حرفی نمی زنی. حالا من به عنوان نماینده بازیکنان حرف می زنم. الان زمانی است که بسکتبال رویدادی ندارد و مسئولان ورزش سواره هستند و ما پیاده؛ اما روزی هم می رسد که شرایط فرق کند و ما سواره شویم و آنها پیاده و منتظر نتیجه گیری.
* البته سرپرست وزارت ورزش و جوانان در نشست اخیر خود اعلام کرد که به زودی مراسم تقدیری از همه ورزشکاران که قهرمان شدند، انجام می شود. ضمن اینکه تاکید داشت که رفتن به فرودگاه نباید قانون شود. از تیمی مانند والیبال استقبال شد و در مورد کشتی هم پیش از اعزام کنارشان بودیم؟
- اما هیچ یک از این کارها برای بسکتبال انجام نشد. ما قاطعانه قهرمان آسیا شدیم و سهمیه جهانی گرفتیم اما هیچکس عین خیالش نیست. رهبر معظم انقلاب بلافاصله در پیامی از قهرمانی بسکتبال به خاطر اینکه موجب شادی دل مردم شد، تقدیر کردند. این بزرگی کارمان را می رساند اما مسئولان ورزش کاری نکردند. البته گفته شده چون قهرمانی بسکتبال تقریبا همزمان با مسائل مربوط به انتخابات بود، چنین شرایطی ایجاد شد اما این را قبول ندارم. می گویند رئیس فدراسیون برش ندارد اما توجه مسئولان چه ربطی به این مسئله دارد. حرف من این است که باید از هر ورزشکار و تیمی به اندازه خودش تقدیر شود.
* اما خیلی ها هم می گویند ورزشکار باید بدون توجه به این مسائل کارش را انجام دهد؟
- اما اینگونه مسائل باعث دلسردی می شود. پای من در تیم ملی آسیب دید حالا اگر در تست پزشکی فوجیان به خاطر این آسیب دیدگی رد شوم، چه کسی پاسخگو خواهد بود. آیا پنج سال دیگر با مدال قهرمانی که داریم کسی به ما نان و پنیر می دهد. زن و بچه من و امثال من از ما نان شب می خواهند نه مدال و کاپ قهرمانی؛ با این شرایط ما از جان مان برای موفقیت تیم ملی مایه می گذاریم آنوقت کوچکترین توجهی نمی بینیم. من حاضر بودم خودم هزینه تقدیر از تیم ملی بسکتبال را می دادم اما این کار انجام می شد.مهر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم