لارو فراتر از لیزر و چاقوی جراحی

لاروها که بین یک تا 3 میلی متر طول دارند روی زخم عفونی شده قرار می گیرند تا بافتها را از بین ببرند. در طب انسانی لایه ای از هیدروکلوئید به اندازه و شکل زخم تهیه شده و روی زخم قرار می گیرد. این کار پوست اطراف زخم را از آنزیم پروتئولیتیک لاروها محافظت می کند.
به جای این کار می توان از خمیر روی استفاده کرد. سپس روی هر سانتی مترمربع از زخم تقریبا 10 لارو قرارداده می شود و زخم با یک پوشش توری پانسمان می شود. یک پد جاذب در بالای این شبکه توری قرار می گیرد تا ترشحات و نسوج مرده مایع را جذب کند. این پد را می توان در صورت لزوم عوض کرد. لاروها پس از 3 روز باید از روی زخم برداشته شوند. این کار با برداشتن پانسمان توری و شستشوی زخم با محلول نمک استریل بسادگی امکانپذیراست.
در صورت لزوم می توان این کار را مجددا تکرار کرد. به طور کلی استفاده از لاروها می تواند در هر روز 10 تا 15 گرم از سلول های مرده را از میان ببرد. لاروها نسوج مرده را با ترشح شیره گوارشی و سپس بلعیدن نسوج و باکتری های حل شده از میان می برند. طول ماگوت ها در این مدت از حدود 2 میلی متر به 10 میلی متر افزایش می یابد. پزشک در این روند تنها نقش نظارتی دارد. ماگوت ها واقعا حیرت آورعمل می کنند.اگرچه بسیاری از بیماران تصور قرار دادن لارو بر روی زخم آنها ناخوشایند است ، اما این بهای بسیار ناچیزی است که آنها برای رهایی از زخمهای دردناکی که گاه سالها آنان را اذیت می کند می پردازند.می توان همزمان با عملیات لارودرمانی از سایر روشهای درمان آنتی بیوتیکی نیز استفاده کرد. اگرچه به اعتقاد دکتر جان نثاری ، بیماری که ازاین روش استفاده می کند به آنتی بیوتیک نیاز ندارد ، زیرا خود این لارو نوعی آنتی بیوتیک دارد که روی زخم می ریزد.اصولا زخمهایی که به آنتی بیوتیک جواب نمی دهند یا به دلیل وجود نسوج گندیده و عفونت کرده آنتی بیوتیک به آنها نمی رسد ، گزینه های مناسبی برای ماگوت تراپی هستند. زیرا برای رسیدن آنتی بیوتیک باید جریان خون در محل جراحت وجود داشته باشد وابتدا باید عفونت را با استفاده از عمل جراحی برداشت.
بنابراین عملا آنتی بیوتیک ها نمی توانند کاری را که لارو انجام می دهد، بکنند. لاروها خیلی فراتر از آنتی بیوتیک عمل می کنند. آنها هم کار آنتی بیوتیک را انجام می دهند و هم کار جراح را. آنها حتی برابر اشعه ایکس نیزمقاوم بوده و در روند رادیوگرافی اختلالی ایجاد نمی کنند.

گزینه های مناسب برای ماگوت تراپی

زخمهای دارای بافت مرده ، زخمهای چرکی و قانقاریایی گزینه های خوبی برای لارودرمانی هستند. به طورکلی کاربرد لارو برای یک زخم به عنوان آخرین روش دفاعی معمولا پس از این که بیمار ماهها مورد درمان آنتی بیوتیکی و جراحی قرار گرفته و موفقیتی حاصل نشده است ، مورد استفاده قرار می گیرد.
لارودرمانی همچنین در زمانی که سلامت بیمار در خطر بوده یا قادر به تحمل آنتی بیوتیک نیست ، مفید است. درحالی که آنتی بیوتیک های خوراکی وسلولهای بیگانه خوار برای رسیدن به منطقه آسیب دیده به ذخایر کافی خون نیاز دارند، ماگوت ها در یک زخم باز تنها به اکسیژن نیاز دارند تا بتوانند بافت مرده را از بین برده و زخم را از باکتری ها پاکسازی کنند. لاروها همچنین در زدودن انواع باکتری ها ازجمله استافیلوکوک های مقاوم در برابر متی سیلین موثرند. مطالعات در موارد مختلف توانایی شگفت انگیز ماگوت ها را نشان می دهد.

عوارض

بیشتر بیماران در طول درمان احساس خاصی ندارند، اما برخی ممکن است احساس خارش و غلغلک داشته باشند، مانند زمانی که چیزی روی پوست می خزد.
وقتی ماگوت ها بزرگ می شوند به دلیل تحریک سیستم عصبی بعضی بیماران نیز ممکن است از درد شکایت کنند، که می توان با برداشتن لاروها یا استفاده از قرص های ساده مشکل آنان را برطرف کرد. در روز دوم یا سوم هم زخم بودار و آبکی می شود.بجز این واکنش های جزیی چنین روشی هیچ گونه واکنش منفی دیگری بر جای نمی گذارد. این روند معمولا بیش از 72 ساعت طول نمی کشد.

در ایران

لارو درمانی یا ماگوت تراپی برای اولین بار در ایران با استفاده از نوعی حشره به نام Lucilia sericata در دیماه امسال در بیمارستان بقیه الله تهران با موفقیت انجام شد. ایران بیست و یکمین کشوری است که این روش درمانی را پس از ماهها تلاش یک تیم سه نفره تحقیقاتی شامل حشره شناس ، بیولوژیست و پزشک ارتوپد انجام داده است.
دکتر جان نثاری در این زمینه می گوید: حدود 3 ماه است که این کار را شروع کرده ایم ، ولی از 2 سال پیش دنبال کار بوده ایم و در این مدت موفق به تهیه لارو نشده بودیم.
تا این که مرکز پژوهشی علمی صنعتی برای تهیه لارو و همکاری اعلام آمادگی کرد. تقریبا دو سه ماه پیش کار را شروع کردیم و سه چهار مورد درمان شده داریم که کارشان تمام شده است و چند نفر هم درحال انجام مراحل درمان هستند.اوایل تابستان 1383 اولین آزمایش ها برای استفاده از لارو مگس برای درمان زخمهای عفونی روی موشهای آزمایشگاهی ا نجام شد. هدف از این آزمایش ابتدا اطمینان از استریل بودن لاروها و بعد اطمینان از نحوه عملکرد لارو در جلوگیری از عفونت بود. این آزمایش نشان داد که لاروها رفتار لاروهای میازی مهاجم را نشان نمی دهند و زنده خوار نیستند.

امیدهایی برای درمان تومورهای سرطانی

لاروها نسوج میکروزه یعنی نسوج گندیده ، عفونت کرده و از بین رفته که به صورت چرک خارج می شود را می خورند و از بین می برند ؛ اما این که آیا می توان از آنها برای درمان تومورها استفاده کرد یا خیر موضوعی است که نیاز به تحقیقات و مطالعات بیشتری دارد.در هر حال باید تومور سطحی باشد تا بتوان لارو را روی آن گذاشت. باید روی این مطلب مطالعه شود. چه بسا با این روش تومورها بویژه تومورهای سطحی را نیز بتوان درمان کرد. چون لاروها نسوج میکروزه را می خورند و تومور هم نسوج میکروزه ایجاد می کند، ممکن است بتوانند این نسوج را از میان ببرند. این یکی از مواردی است که تیم تحقیقاتی تشکیل شده در بیمارستان بقیه الله روی آن کار می کند.

سرآغازی برای استفاده از حشرات

امروزه پزشکان از ماگوت های طبی برای درمان زخمها به روش از میان بردن نسوج مرده و پاک کردن آنها از نسوج کشنده استفاده می کنند. استفاده از ماگوت ها بخشی از یک شاخه بزرگتر از علم طب به نام زیست درمانی است که در آن موجودات و ارگانیسم های زنده مانند زالو یا زنبور به عنوان یک روش درمانی مستقیم مورد استفاده قرار می گیرند. طرفداران این شیوه درمانی آینده زیست درمانی را امیدبخش می دانند. به اعتقاد آنها زیست درمانی می رود تا شاخه ای تفکیک ناپذیر از روشهای درمان جراحات شود. طبیعت 300 میلیون سال است که این کار را انجام می دهد. تمام آنچه که ما انجام می دهیم بهره گیری از این موهبت است.

لارودرمانی درعصر جدید یکی از پیشتازان استفاده از لارودرمانی در عصر جدید دکتر شرمن است. او یکی از موارد شگفت انگیز لارودرمانی را موردی ذکر می کند که در آن روده یک زن سوراخ شده و عفونت منتشر شده در ناحیه شکم به دیواره روده آسیب رسانده و موجب فساد آنها شده بود. از آنجا که عمل جراحی برای برداشتن نسوج مرده روده بسیار خطرناک بود ، پزشکان تصمیم گرفتند استفاده از لاروها را امتحان کنند. شکم بیمار باز شد و پس از قراردادن دوهزار لارو روی نسوج مرده پانسمان انجام شد. دو روز بعد ماگوت ها برداشته شدند. هیچ بافت مرده ای باقی نمانده بود. این زن بهبود یافت بدون این که نیاز به هیچ گونه عمل جراحی دیگری داشته باشد. دکتر جان نثاری درباره دو نمونه درمان شده در بیمارستان بقیه الله تهران می گوید: در 2 موردی که ما داشتیم یکی از آنها پایش زیر قطار رفته و عفونی شده بود ، به طوری که از بوی عفونت نمی شد به او نزدیک شد ؛ اما پس از دو سه روز که لاروها روی زخم او گذاشته شد ، کاملا بهبود یافته و بعد از دو سه دوره درمان کاملا پوستش تمیز شد. به طوری که ما پوست را بستیم و او را مرخص کردیم.مورد دیگر بیماری بود که عفونت بعد از جراحی داشت. او حتی نمی توانست پایش را روی زمین بگذارد. پس از این که ما لارودرمانی را شروع کردیم علاوه بر خوب شدن عفونت ، به دلیل از میان رفتن درد خیلی زود توانست وزن روی پایش بگذارد و اندام را به کار گیرد.

سعیده کافی