شوقی به نام عشق به وطن

به عنوان نمونه می‌توان به برنامه «عشق من ایران من» اشاره کرد که از آخرین روز اردیبهشت هر شب از شبکه سه پخش می‌شود. یکی دیگر از این برنامه‌ها نماآهنگ‌هایی است که از شبکه‌های مختلف تلویزیون به صورت میان برنامه به نمایش درمی‌آید. این نماآهنگ‌ها معمولا براساس ترانه‌هایی درباره وطن، مردان و زنان بزرگ این مرز و بوم ساخته شده و تصاویر برگزیده یا ساخته شده برای آنها زیبایی‌ها و افتخارات سرزمین‌ما را به نمایش می‌گذارد. این دسته از برنامه‌ها و میان برنامه‌ها بر حس وطن دوستی مخاطب تلویزیون تکیه دارد و در کنار برنامه‌هایی که اطلاع‌رسانی و آگاهی بخشی را مد نظر قرار داده‌ است، بر احساس مخاطب تاثیر می‌گذارد.

برنامه‌هایی مثل «عشق من، ایران من» و نماآهنگ‌هایی که عموما با صدای خوانندگان محبوب جوانان اجرا شده‌ است، روی احساسات اصیل انسانی مانند عشق به سرزمین و غرور ملی آنها تاثیر می‌گذارد و شور و شوق آنها را بر می‌انگیزاند. پخش این‌گونه برنامه‌ها در آستانه برگزاری رویدادهای برزگی مانند انتخابات یا پس از مسابقات ورزشی مهم، سابقه داشته و همیشه به ایجاد حس همدلی بیشتر مردم منجر شده است. با این وصف باید پرسید چرا ایجاد این همدلی‌ها و شور و شعف وطن‌دوستانه در دیگر روزهای سال یا در دیگر مناسبت‌ها تکرار نمی‌شود؟ چه اشکالی دارد هر از چند گاهی نماآهنگ‌هایی جذاب و تاثیرگذار با همکاری شاعران بزرگ، خوانندگان مطرح، آهنگسازان مجرب و کارگردان‌های خوش‌ذوق درباره احساسات اصیل انسانی مثل عشق به وطن، عشق به مادر و شور زندگی ساخته شود؟ یا گاهی برنامه‌هایی ساخته شود که از موفقیت‌ها، دستاوردها و رویدادهای غرورآفرین بگوید؟ لازم است گاهی در کنار برنامه‌های متعددی که ساخته می‌شود تا بر اندیشه، بینش و دیدگاه مخاطب تاثیر بگذارد و در اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی به مردم سهم داشته باشد، برنامه‌‌هایی هم تولید شود که احساسات مخاطب را نشانه بگیرد و نقش یک زنگ تفریح خوب یا لذت تاثیرگذار را بازی کند.

جذب مخاطب در دنیای ارتباطات و جهانی پر از پیام‌های رسانه‌ای کار ساده‌ای نیست و نیاز به استفاده از امکانات و ابزارهای مختلف دارد. در میان این ابزارها همان‌قدر که برنامه‌های آگاهی‌بخش و تفکربرانگیز اهمیت دارد، تولید برنامه‌های ملی و دینی که بر احساسات واقعی و انسانی افراد تاثیر بگذارد نیز اهمیت دارد. گاهی لازم است یک مخاطب در گام اول با احساسش درگیر یک مساله شود تا پس از آن بتواند آن مساله را با عقل و خرد تحلیل کند.

سروش امیدوار / جام‌جم