
این طراح صحنه در گفتوگویی با ایسنا، عنوان کرد: این زندان خراب شده و نمیدانم چرا چنین تفکری وجود ندارد که دوباره از آن استفاده شود.
مجد دربارهی دکورهای سریال «هوش سیاه» هم گفت: دکورهای این کار تا به حال در تلویزیون ساخته نشده و همه چیز آن خاص و منحصر به فرد است، یعنی از هیچ چیزی استفاده نکردیم که تاریخ مصرفش گذشته باشد، توانستیم به این مرحله برسیم که از تکنولوژیهای مدرن استفاده کنیم.
این طراح صحنه ادامه داد: سری دوم «هوش سیاه» خیلی بالاتر از سری اول آن است اتفاقها دقیقتر طراحی شدهاند و چفت و بست بیشتری دارند. سعی شده در آن چیزی مبهم نماند ابهامات کار برطرف شود و بیننده با آن همذات پنداری کند.
طراح صحنه «هوش سیاه» دربارهی طراحی زندان در این پروژه هم توضیح داد: میخواستیم یک زندان خاص داشته باشیم؛ زندانی که مثل مدار دیجیتال است و حرکات کامران بوریایی - شخصیت ضد قهرمان داستان، با بازی کیکاووس یاکیده - در این مدار قابل ملاحظه است. به همین دلیل هم زندان ما مجزا از زندانهای سایر فیلمهاست، چه از نظر شکل سلولها، غذاخوری، حیاط و چه از نظر این که حس یک مدار را به مخاطب دست میدهد که کل ساختمان در حال حرکت است.
حسین مجد ادامه داد: بر مبنای همین تفکر جلو رفتیم که کامران پوریایی در یک مدار است و مثل یک ویروس به جان این مدار میافتد و راهش را پیدا و فرار میکند؛ یعنی قرار نیست چاله بکند یا از دیوار بپرد، او دقیقا مثل یک ویروس میآید و همه چیز را به هم میریزد.
او در پایان دربارهی مراحل ساخت لوکیشن زندان هم گفت: حدود یک ماه کار طراحی ساختمان طول کشید تا زندان طراحی شود و چون زمان نداشتیم با فاصله شروع به ساخت آن کردیم. چیزی حدود 40 تا 45 روز هم ساخت آن به طول انجامید.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم