این برندها واقعا برند هستند؟!

اما پس از رونمایی، کسی به طعنه آن را تقلبی و غیراصل و کپی شده معرفی کرده و به شما از آن لبخندهای معنی‌دار بزند. چه حالی پیدا می‌کنید؟ این یعنی خوردن چوب و پیاز با هم.

یعنی هم میلیون‌ها تومان پول برای به رخ کشیدن برندی پرداخت کرده‌اید و هم بعد از مصرف به غیراصل بودن آن پی برده‌اید.

متاسفانه یا خوشبختانه به خاطر این که اکثر برندهای بزرگ کالاهای لوکس چون ساعت، ظرف و ظروف،‌ ادکلن، کفش و لباس و ... در ایران نمایندگی رسمی ندارند، نمونه‌های تقلب و جابه‌جافروشی در فروشگاه‌های گرانقیمت زیاد به چشم آمده است.

به گفته مغازه‌داران، بیشتر اجناسی که به نام آلمانی، ایتالیایی، آمریکایی، فرانسوی و ... در بوتیک‌های گرانقیمت فروخته می‌شود، اصل هستند.

این اصل نبودن دو حالت دارد؛ حالت اول این است که این اجناس در همین تهران خودمان و در کارگاه‌های تولیدی وطنی دوخته یا ساخته شده است؛ کارگاه‌هایی که البته آنقدر ماهر و تمیزکارند که تفاوت اصل یا غیراصل بودن کالا بجز از سوی افراد خبره، برای دیگران بسختی امکان‌پذیر است.

با مراجعه‌ای به برخی نقاط بازار تهران یا میادین جنوبی براحتی می‌توان مراکزی را یافت که مارک و برند برای نصب روی برخی کالاها تولید می‌کند، اما حالت دوم زمانی است که جنس تولید ایران نیست، اما تولید خود کشور صاحب برند هم نیست و گاه حتی تولید اجناس آن برند در خود کشور اصلی متوقف و لیسانس استفاده از نام آن به کشورهای دیگر فروخته یا اجاره داده شده است.

به این ترتیب شما برند آلمانی را می‌خرید، اما این جنس واقعا دارای کیفیت آلمان نیست و به این اضافه کنید، نداشتن نمایندگی در ایران که ارائه گارانتی و خدمات پس از فروش را منتفی می‌کند. نمونه این ماجرا زیاد است، مثلا از بیشتر برندهای معروف کفش و لباس، ادکلن، لباس‌ ورزشی و حتی ساعت که بپرسید و در سوال کردن کمی سمج باشید، می‌بینید که کالاهایی که نام ایتالیا، آلمان، فرانسه و ... را یدک می‌کشند، نه‌تنها اصل نیستند، بلکه خطوط اصلی تولید آنها در کشورهایی چون ترکیه (بیشتر پوشاک مردانه و زنانه)، لهستان و رومانی (لوازم ورزشی) و تایلند، اندونزی، مالزی (کفش و لباس) است.

درباره ظرف و ظروف و لوازم آشپزخانه نیز بیشتر تولیدات برندها متعلق به چین است. جالب اینجاست که اصولا محصولات کاملا اصل برندها، به‌طور تجاری فقط مخصوص بازارهای داخلی این کشورهاست و بجز خرید متفرقه مسافری، راه دیگری برای ورود به کشورهایی چون ایران را نمی‌یابد لذا وقتی خواستید مثلا برای یک تی‌شرت فرانسوی دو و نیم میلیون تومان بپردازید، دقت کنید دوخت ترکیه را به نام فرانسه تقدیم شما نکنند تا ماجرای چوب و پیاز برای شما هم اتفاق بیفتد.