موریانه‌ای که پای اشتغال را می‌خورد

نمی‌خواهیم بزرگنمایی کنیم و بگوییم که در کشور ما همیشه عکس این واقعیت وجود دارد یا این‌که در کشورهای توسعه یافته، هیچ‌گاه براساس ظاهر افراد، نیرو استخدام نمی‌کنند، اما اگر بخواهیم کمی بی‌تعارف صحبت کنیم، در بسیاری از نهادهای دولتی و خصوصی ایران، ویژگی‌های فیزیکی و ظاهری افراد می‌تواند تاثیر زیادی در میزان موفقیت شغلی آنها داشته باشد.

اگرچه تنها در تعداد محدودی از مشاغل، ظاهر آراسته به عنوان یک ویژگی ضروری در کار به حساب می‌آید، اما واقعا در بسیاری از مشاغل، هیچ رابطه‌ای بین ظاهر فیزیکی و توانایی‌های شغلی افراد وجود ندارد.

مثلا هیچ دلیل منطقی وجود ندارد که برای مشاغلی همچون حسابداری، منشیگری یا بسیاری از شغل‌های دفتری و اداری، کارمند زیبا در اولویت استخدام باشد.

علاوه بر این‌که، این کار با معیارهای اخلاقی جامعه منافات دارد، خطر بعدی هم این است که در یک بازه بلندمدت، بازار مشاغل از جذب نیروهای شایسته باز بماند و در نتیجه، بازدهی بخش‌های اقتصادی تولید و خدمات نیز افت پیدا کند.

سرایت دیدگاه ظاهرگرایی در جذب نیروهای انسانی، سالیان سال است که بازار مشاغل ایران را هدف قرار داده است، اما همچنان این خطر از سوی مردم و مسئولان جدی گرفته نمی‌شود و بیم آن می‌رود که در سال‌های آینده، دامنه این مشکل به مشاغلی سرایت پیدا کند که فعلا از ظاهرگرایی در امان مانده‌اند.

امین جلالوند - گروه جامعه