وقتی ورزشگاه بی حرمت شود!

دکتر عبدالحمید احمدی / رییس انجمن ورزشی نویسان ایران

اگر در محیط ورزش و سکوی ورزشگاهها بی تربیتی و بی حرمتی و فحاشی و به کارگیری الفاظ و شعارهای آنچنانی، سکه رایج شد بهتر آن که درش را بست، زیرا اصلی ترین توقع مردم از ورزش و محیط ورزشی خیر و نیکی است و شر و بدی را با اصل و ذات ورزش در تضاد می دانند.

در وصف تماشاگران ورزشی همین بس که در همه جای کره خاکی پشتوانه های جدی باشگاهها و موتور ایجاد جذابیت و هیجان در رقابت های ورزشی به حساب می آیند. بدون آن ها رقابت ورزشی رنگ و بو و جذابیت دلخواه را ندارد. همه ما از دیدن یک ورزشگاه مملو از تماشاگر احساس لذت بیشتری از یک مسابقه ورزشی داریم و اصولا" شرایط رقابت در حضور تماشاگران معنا و مفهوم متفاوتی پیدا می کند.

از نظر کمیت و تعداد تماشاگر، وضعیت ورزش در کشور ما نسبت به جاهای دیگر قابل تامل است و برخی رشته های ورزشی و جلوتر از همه فوتبال از وضعیت مناسبی برخوردارند. اما در بعد کیفی ماجرا و وقتی که بخواهیم فاصله را با تماشاگران و سکونشینان ورزشگاهها کمتر کنیم و خود را در کنار آنان و فضای رفتاری و گفتاری شان قرار دهیم یکباره وضع دگرگون می شود و همه بافته ها و ذهنیت های مثبت ما تبدیل به پنبه می شوند. گویی که احترام و ارزش یکباره دچار سقوط آزاد شده و رفتار فرهنگی و اخلاق و منش ورزشی تبدیل به عنصر نایابی می شود که نمی توان حتی سراغ و نشانه ای از آن گرفت. واژگان زرد و سیاه همراه با پرخاش های کلامی و رفتاری خطاب به بازیکن و مربی و داور و مدیر و رسانه ای و تماشاگر رقیب، در قبال حتی کوچکترین اشتباه سهوی یا عمدی آنان، بدون هیچ ملاحظه و سانسوری به کار گرفته می شود تا از این طریق شاید برخی افراد ذی نفع و ذی نفوذ به خواسته ها و امیال ریز و درشت شان برسند.

وقتی دیگ تماشاگران عصبانی به نقطه جوش می رسد و آنان با بکاربردن الفاظ رکیک و ناشایست خطاب به بازیکن حریف، که زمانی در تیم خودی بازی می کرده است، از تمام وجود خود مایه می گذارند آیا باید فقط به بستن چشم ها و گوش ها بسنده کرد و از کنار این معضل ورزش سوز به سادگی گذشت؟ و آیا توان و اراده ای برای مقابله با این وضع نابهنجار در ورزشگاهها وجود ندارد؟ در یکی دو هفته اخیر آن رفتار زننده ای که از سوی تماشاگران در باره محسن بنگر در بازی مقابل سپاهان روی داد، و شعارهای آمیخته به ناسزایی که سکونشینان ورزشگاه خطاب به عکاس یک روزنامه ورزشی داشتند، و پیش تر از آن نیز بی مهری و آزار کلامی نسبت به گزارشگران ورزشی سیما و مدیران باشگاههای ورزشی همه و همه بیانگر آسیب صعب العلاجی به نام بی فرهنگی و بداخلاقی در محیط و فضای ورزش است که متاسفانه بدلیل ناتوانی در مدیریت هواداران باشگاهها و نبود یک راهکار و برنامه قوی و جدی برای برخورد با آن بسرعت در حال نابودی روح و ریشه ورزش است.

متاسفانه تاکنون به اندازه درشتی این معضل و آسیب در فضای ورزشگاههای فوتبال که در حال سرایت به دیگر اماکن و رشته های ورزشی نیز هست کاری درخور و متناسب و مبتنی بر فکر و اندیشه و عقلانیت از سوی نهادهای ورزشی، مدیریتی، فرهنگی، انتظامی، امنیتی، و رسانه ای انجام نشده و به همین دلیل کمترین نشانه ای از کاهش یا توقف در آن دیده نمی شود. با این وصف نباید انتظار داشت که رفتار بیمارگونه فحاشی از سکوها روز به روز بیشتر و گسترده تر نشود. در چنین وضعیتی نه تنها نمی توان انتظار مصونیت برای همه افراد کوچک و بزرگ حاضر در میادین ورزشی داشت بلکه باید منتظر شرایط وخیم تری نیز برای آن بود. به یقین نبود تحرک و یا هرگونه ضعف، انفعال و سستی از سوی مدیران کلان ورزش و سایر نهادهای مسئول در برخورد همه جانبه با عوامل و زمینه های این پدیده شوم عواقبی غیرقابل جبران و بسیار پرهزینه برای ورزش خواهد داشت. لذا اقدام عاجل در این باره حداقل انتظاری است که می تواند موجب کمتر شدن نگرانی ها و دغدغه های اهالی ورزش و همه کسانی باشد که ورزش و ورزشگاه را محیطی پاک و عاری از آلودگی های فرهنگی و اخلاقی می شناسند. والسلام