بازگشت کاراته به جاده موفقیت

ناکامی طرح تازه‌ای که فدراسیون در مسابقه‌های قهرمانی آسیا به اجرا درآورده بود در کنار برخی حاشیه‌هایی که این اواخر در کاراته به چشم آمد، باعث شده بود تا حتی خوشبین‌ترین کارشناسان هم با تردید نسبت به مسابقه‌های جهانی پاریس اظهارنظر کنند.

با این حال تیم کشورمان نتایج خوبی کسب کرد و به جاده موفقیت بازگشت. به دست آوردن سه مدال طلا، نقره و برنز باعث شد تیم ایران در رده پنجم جهان قرار گیرد.

این یعنی صعودی یازده پله‌ای در قیاس با مسابقه‌های دوره قبل که در صربستان برگزار شده بود. در دوره پیش، تنها نشان نقره حامد زیگساری باعث شد ایران در جمع 20 تیم برتر جهانی جایی برای خود دست و پا کند و با ایستادن در رده شانزدهم از یک ناکامی (یا شاید هم آبروریزی) تاریخی ممانعت به عمل آورد، چرا که ایران همواره جزو تیم‌های برتر جهان بوده است.

با این حال قرار گرفتن در رده شانزدهم هم ناکامی بزرگی بوده که برای کاراته ایران رقم خورده بود و همین موضوع هم تحولی اساسی را در مدیریت این رشته رقم زد.

در حالی که هنوز کاراته یک رشته المپیکی به حساب نمی‌آید و با وجود چراغ سبز‌هایی که برای ورود این رشته به المپیک نشان داده شده، همچنان در آوردگاه المپیک جایی ندارد و مسابقه‌های قهرمانی جهان بهترین تورنمنت برای تشخیص عیار واقعی این رشته است.

جایی که همه تیم‌های جهان با ستاره‌هایشان برای به رخ کشیدن قدرتشان گردهم می‌آیند. این بار در مسابقه‌های جهانی پاریس 1435 کاراته‌کا از 113 کشور به روی تاتامی رفتند که آمار قابل‌توجهی است. زمزمه‌هایی که درخصوص حضور کاراته در بازی‌های المپیک به گوش می‌رسد انگیزه کشورهای مختلف را برای سرمایه‌گذاری در این رشته دوچندان کرده و این مساله میان کشورهایی که صاحب سبک و مدعی هستند کاملا نمایان است.

مسابقه‌های جهانی پاریس به نظر می‌رسد از لحاظ کمی و کیفی سطحی به مراتب بهتر از ادوار قبل داشته است که البته با قهرمانی میزبان هم خاتمه یافت.

فرانسوی‌ها با کسب هفت مدال طلا، دو نقره و چهار برنز در صدر جدول رده‌بندی کلی ایستادند تا بار دیگر، یک کشور میزبان جام را در خانه نگه دارد.

صربستان که در دوره قبل میزبان بود و به عنوان قهرمانی دست یافت این بار سقوط غیرمنتظره‌ای داشت و تنها یک برنز کسب کرد.

با این نتایج، عیار کاراته برای خیلی‌ها به طور واقعی مشخص شده و اگر این پتانسیل در کنار مدیریت صحیح قرار گیرد و فدراسیون هم با تصمیم‌های منطقی این تیم را حفظ کند در دوره بعد می‌توانیم شاهد شکوفایی یک نسل طلایی در کاراته ایران باشیم.

تک مدال طلای این دوره که در وزن منفی 60 توسط امیر مهدی‌زاده به دست آمد تداوم بخش مدال‌آوری در این وزن بود.

پیشتر حسین روحانی هم در این وزن توانسته به مدال طلا دست یابد و تجربه نشان داده ایرانی‌ها در وزن منفی 60 کیلوگرم همواره مدعی هستند.

با این حساب می‌توان امیدوار بود در سال‌های آینده نیز ایران در این وزن از یک کاراته‌کای ششدانگ برخوردار باشد که بتوان روی مدال جهانی او حساب باز کرد.

مهدی‌زاده در حالی به این مهم دست یافت که در بازی‌های آسیایی گوانگجو نتوانست خواسته‌ها را برآورده کند و برخی‌ها انتقادهای زیادی نسبت به حضور او در آن تورنمنت داشتند.

اما مربیان وقت تیم ملی از عملکرد او دفاع کردند و مدعی بودند سبک این ورزشکار اروپایی بوده و به طور حتم در مبارزه با ورزشکاران اروپایی بهتر مبارزه خواهد کرد که با وجود قرعه نسبتا سخت مهدی‌زاده در مسابقه‌های قهرمانی جهان شاهد بودیم او به مدال طلای این وزن دست یافت.

این مدال ایران را در بین شش کشور برتر جهان قرار داد که توانسته‌اند در کارنامه خود مدال طلا را به ثبت برسانند.

در بین ورزشکاران ایرانی حاضر در این مسابقه‌ها شاید شکست سعید فرخی که بازیکن باتجربه‌ای است و پیشتر سه بار مسابقه‌های جهانی را تجربه کرده بود نتیجه خوبی نبود، اما در مجموع با در نظر گرفتن میانگین سنی تیم ملی باید گفت کاراته ایران در پاریس کارنامه مثبتی داشت.

چند ماه پیش بود که در مسابقه‌های قهرمانی آسیا که به میزبانی تاشکند ازبکستان برگزار شد فدراسیون ایران برای نخستین‌بار طرحی را به اجرا درآورد که البته از آن نتیجه نگرفت.

پافشاری برای استفاده از یک مربی در هر وزن باعث شد تیم ملی شش تصمیم گیرنده را بالای سر خود ببیند که با وجود ادعاهای اولیه مسوولان فدراسیون کاراته مبنی بر نوین بودن این طرح، در عمل نتیجه به دست آمده ناامیدکننده بود و تیم ملی انتظارات را برآورده نکرد.

تا قبل از آن رقابت‌ها تیم ملی اردوهای خوبی را پشت‌سر گذاشت و حتی در مسابقه‌های کاراته وان اندونزی هم حضور یافت تا از طرح خود در تاشکند بهره‌برداری رسمی کند، ولی آنچه این طرح بر جای گذاشت انتقادهایی بود که کارشناسان این رشته به مسئولان داشتند و دو مدال طلایی که در آن رقابت‌ها به دست آمد نیز توسط شاگردان کتیرایی و بهنام‌فر حاصل شد که خود در سطح جهان مطرح بودند.

به هر روی بعد از این مسابقه‌ها فدراسیون در برنامه‌های خود تجدیدنظر کرد و تصمیم به ادامه مسیر با روش گذشته گرفت.

تصمیمی خوب که آبروی کاراته ایران را در مسابقه‌های جهانی پاریس خرید و ثابت کرد فرهنگ ورزش عمومی ایران پذیرش طرحی نظیر یک مربی برای هر وزن را ندارد.