دیپلمه‌ای که لیسانس افتخاری گرفت

فوتبالی که ارائه می‌دهیم، در کنار نتایج ضعیفی که تیم‌های ملی بزرگسالان، امید و جوانان در همین یک سال گذشته به دست آورده‌اند و البته کیفیت پایین رقابت‌های باشگاهی‌مان و ناکامی‌هایی که در لیگ قهرمانان آسیا با آن دست به گریبان بوده‌ایم، همه و همه گویای این غیرواقعی بودن این انتخاب است.

همه می‌دانند که چنین انتخاب‌هایی بیشتر از هر چیز جنبه تشریفاتی دارد. اگر فوتبال اسپانیا در رنکینگ فیفا اول است همه با چشم می‌بینیم که هم در سطح ملی و هم در سطح باشگاهی حرف اول را می‌زند یا اگر مسی پس از سه بار بردن توپ طلا امسال هم نامزد دریافت این جایزه شده است دلیلش را می‌توان در کیفیت بالای بازی این پدیده دید.

ما باید به کجای این فوتبال نگاه کنیم تا بفهمیم مستحق جایزه کنفدراسیون فوتبال آسیا بوده‌ایم؟ در همین آسیا ژاپنی‌ها می‌آیند و اکثر جوایز بهترین‌ها را درو می‌کنند.

سوال اینجاست که اگر آنها فوتبال پایه ندارند، اگر رشد و ترقی در کارش نبوده، اگر باشگاه‌های قدرتمند و رقابت‌های باشگاهی منظم ندارند و اگر از داشتن یک مدیریت خوب و منسجم بی‌بهره هستند پس چطور 9 جایزه را از آن خود می‌کنند؟ آیا باز می‌توان گفت فدراسیون ما از ژاپنی‌ها برای بردن جایزه بهترین فدراسیون سال شایسته‌تر است؟ مثل این می‌ماند که یک دانش‌آموز را ممتاز اعلام کنید، اما نمراتش از بقیه کمتر است.

وقتی کیفیت فوتبال ما بشدت تنزل کرده چطور فدراسیون فوتبال ما به عنوان بهترین فدراسیون انتخاب می‌شود؟ وقتی فدراسیونی عنوان بهترین را به دست می‌آورد معنایش این است که زیرمجموعه‌هایش خوب عمل کرده‌اند. آیا واقعا همین‌طور است؟ من مطمئن هستم خود کفاشیان هم چنین عنوانی را باور نخواهد کرد.

واقعیت این است که فوتبال ما به لحاظ تولید فقیر است. از سال 2006 که علی دایی رفته ما هنوز در خط حمله مشکل داریم.

این باعث افتخار است که علی کریمی نامزد دریافت توپ طلای آسیا شده ولی این نشان می‌دهد ما طی هشت سال گذشته هیچ نکاشته‌ایم که کریمی دوباره برای بردن این جایزه نامزد می‌شود. دلیلش هم کاملا روشن است.

باشگاه‌های ما هم همگی مصرف‌گرا شده‌اند و سازندگی را فراموش کرده‌اند.

تازه خیلی از آنها هم اگر کمک‌های دولتی نباشد نمی‌توانند سرپا باشند. مخلص کلام این که اگر مدیریت و برنامه ‌ریزی در فوتبال ما نباشد چشم‌اندازی هم برای آینده آن وجود نخواهد داشت.