جوان میانجی قربانی خشم شد

نیما می‌گوید از کرده خودش پشیمان است و از اولیای‌دم درخواست بخشش دارد و می‌پذیرد نباید به سمت مقتول حمله می‌کرده‌ است. او در مورد روز حادثه و چرایی این اتفاق صحبت می‌کند.

چه مدتی بود مقتول را می‌شناختی؟

راستش من هیچ شناختی از او نداشتم. فقط در یک دعوا که بین من و یک جوان دیگر بود وارد شد و باعث شد از دستش ناراحت شوم.

نه، فقط به خاطر دخالتی که در کارم کرده‌ بود از دستش ناراحت بودم.

داشتم با یکی از دوستانم دعوا می‌کردم. سر و صدای زیادی ایجاد شده‌ بود و همه جمع شده ‌بودند. آرش برای حمایت از پسر جوانی که من داشتم با او دعوا می‌کردم وارد درگیری شد.

نه. کسان دیگری هم بودند، اما این آرش بود که به من چاقو زد.

دعوا تمام شده ‌بود و همه داشتند می‌رفتند که آرش به من چاقو زد و فحش هم داد.

نه شاهدی ندارم. چون او جوری به من چاقو زد که کسی ندید. بعد هم وقتی به او گفتم به من چاقو زدی انکار کرد.

چون مدرکی نداشتم. هیچ کس ندیده ‌بود آرش این کار را بکند و اگر هم شکایت می‌کردم به جایی نمی‌رسیدم.

نه، من مطمئن هستم آرش به من چاقو زد. ما مشکلی با هم نداشتیم اما از دست من عصبانی شد و چاقو زد.

نه، هیچ انگیزه دیگری نبود. من دروغ نمی‌گویم. واقعا به خاطر رفتاری که آرش با من کرد عصبی شدم، خب البته در آن زمان اعصاب درست و حسابی هم نداشتم.

معتاد بودم و حالم خوب نبود.

هرچه دستم می‌‌آمد می‌کشیدم، اما بیشتر شیشه مصرف می‌کردم و آن روز هم مواد مصرف کرده‌ بودم.

بله. من و دوستانم شیشه مصرف کرده‌ بودیم.

نه، این‌طور نیست. چون من دشمن زیاد داشتم همیشه قمه همراه داشتم و کنار موتورم قمه می‌گذاشتم. به قصد کشتن آرش این کار را نکرده‌ بودم.

خیلی اتفاقی بود. من اصلا نمی‌دانستم در آن لحظه می‌بینمش. با دوستانم داشتم جایی می‌رفتم که یکدفعه دیدم آرش سوار بر پرایدی جلوی یک آرایشگاه ایستاد. وقتی او را دیدم نمی‌دانم چه شد که دوباره عصبی شدم و به او حمله کردم.

دوستانم که شوکه شده‌ بودند، البته آنقدر این اتفاق سریع افتاد که از دست کسی کاری بر‌نمی‌‌آمد. من خودم هم از کاری که کردم ترسیده‌ بودم.

خیلی ترسیدم، بلافاصله سوار موتور شدم و با دوستانم فرار کردم. بعد هم موتور را رها کردم و رفتم.

به یکی از شهرهای اطراف رفتم و تصمیم گرفتم اعتیادم را ترک کنم و در یک کمپ بستری شدم.

می‌دانستم پلیس دنبالم است و بازداشتم می‌کند. به همین خاطر هم با اسم جعلی در کمپ بستری شدم.

آن موقع نمی‌دانستم او می‌میرد، اما بعد از چند روز از طریق دوستانم متوجه شدم او مرده ‌است. دیگر کاری از دستم برنمی‌‌آمد و مجبور بودم خودم را مخفی کنم. چاره‌ای نداشتم باید این کار را می‌کردم. بعد از این اتفاق تصمیم گرفتم اعتیادم را ترک کنم تا آدم سالمی شوم و زندگی خوبی داشته‌ باشم.

بله می‌دانم. خیلی متاسفم به خاطر کاری که کردم و از اولیای ‌دم درخواست بخشش دارم. به خدا قصدم کشتن آرش نبود و خیلی از کاری که کردم ناراحتم. می‌خواهم از این به بعد سالم زندگی کنم و قول می‌دهم دیگر چنین خطایی نکنم. (جام جم - ضمیمه تپش)