تمرین برای عضویت در تجارت جهانی

تلاش کارشناسان ایرانی برای عضویت در سازمان جهانی تجارت برای نوزدهمین بار پیاپی از سوی امریکاییان وتو شد و امکان طرح این درخواست کهنه و آغاز روند مذاکره برای عضویت در این مجموعه عظیم اقتصادی که بیش از سه چهارم کشورهای جهان در آن عضویت دارند ، بار دیگر مسکوت ماند.

کد خبر: ۵۱۷۴۹

عضویت در سازمان جهانی تجارت موافقان و مخالفانی دارد ، اما ظاهرا منافع عضویت در این سازمان ، مخالفان با پیوستن کشورمان به این مجموعه را نیز وادار به سکوت در برابر این اقدامهای مکرر نموده است . حذف تدریجی موانع موجود بر سر راه تجارت آزاد و اعمال تعرفه های ترجیحی و درنهایت حذف تعرفه های گمرکی ، فضای رقابتی ایده آلی را برای تولیدکنندگان با دانش روز فراهم می کند که با فراهم شدن امکان دستیابی آنان به بازاری که امروزه حدود 85 درصد جمعیت جهان را شامل می شود ، بدون وجود موانع تعرفه ای شاید از جمله دلایل سکوت مخالفان با پیوستن به این سازمان تلقی شود. چرا که در بلندمدت و حتی میان مدت می توان اثرات مخرب پیوستن به این سازمان را که تعطیلی کامل تمامی واحدهای غیراقتصادی فعال در کشور و بیکاری دهها هزار کارگر شاغل در این بخشها را شامل می شود با فراهم شدن امکان دستیابی به بازارهای جهانی با اصلاحاتی در صنایع کشور جبران کرد اما پرسش اینجاست که در شرایطی نمایندگان دولت جمهوری اسلامی ایران برای عضویت در این سازمان تلاش چندین ساله خود را همچنان مصرانه پیگیری می کنند که برای فراهم کردن مقدمات این عضویت در سالهای آینده گامهای لازم برداشته نشده است . حذف مانع غیر تعرفه ای و تبدیل آن به موانع تعرفه ای ، جزو بندهای برنامه سوم توسعه است که هم اکنون در آخرین هفته های باقیمانده از اجرای این برنامه برخی مسوولان مجبور به اجرای آن شده اند. در شرایطی که ما نه تنها امروز نباید هیچ گونه مانع غیر تعرفه ای (گذشته از موانع تعرفه ای غیر معقول که موجب گسترش قاچاق در کشور شده) داشته باشیم ، بلکه باید به سمت کاهش تعرفه ها در قالب انعقاد پیمان های مشترک اقتصادی تجاری با برخی کشورهای دیگر برای اعمال تعرفه های ترجیحی به منظور رونق تجارت و حذف تدریجی موانع گردش کالا در مرزهایمان اقدام می کردیم . جمهوری اسلامی ایران بتازگی و پس از سالها حمایت غیر منطقی ، بی هدف و بدون داشتن برنامه و زمان مشخص از تولیدات داخلی ، نسبت به انعقاد قرارداد تعرفه ترجیحی با کشور ترکیه ، البته در سطح محدود «مبادلات مرزی» میان 2 کشور اقدام کرد. این در حالی است که نتیجه عضویت در سازمان تجارت جهانی فرو ریختن همه دیوارهای آهنین موجود با حدود 148 کشور جهان است. به گواه اکثر آگاهان با تداوم اعمال چنین روشهایی برای حمایت از تولید داخلی ، نه تنها در جهت روزآمد کردن ، بهبود و ارتقای تولیدات داخلی گامی برداشته نشده است ، بلکه زمینه را برای نابودی یکباره صنایع کشورمان فراهم کرده ایم. شایسته است به جای اصرار برای عضویت در این سازمان ، خودمان حداقل شرایط لازم ، برای تولید رقابتی و رفع موانع صادرات از کشورمان را فراهم کنیم.