جاده‌ای خونین به سوی نژادپرستی

در تمام طول این ایالت و در باریکه ساحل شمالی در مرزهای بنگلادش تنش و خشونت فزاینده‌ای میان اکثریت راخینی‌های بودایی و اقلیت مسلمان روهینگیا مشاهده شده است.

مسلمانان از نظر بسیاری از برمه‌ای‌ها و نیز بودایی‌های راخین مهاجران غیرقانونی بنگلادشی محسوب می‌شوند.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر تصاویر ماهواره‌ای خرابی‌های ناشی از آتش‌سوزی‌های 24 اکتبر در منطقه مسلمان کیواک پویو را منتشر کرده است.

بسیاری از ساکنان این مناطق از طریق دریا به طرف «سیتوو» پا به فرار گذاشته‌اند. حدود 75 هزار نفر از این افراد در اردوگاه‌هایی که در دور قبلی کشتار‌ها در ماه ژوئن برپا شده زندگی فلاکت‌باری را تجربه می‌کنند.

درگیری‌ها در کیواک پویو به دلیل وجود خطوط لوله نفت و گاز که از بندر میانمار به جنوب غربی چین کشیده شده در کانون توجه دولت مرکزی برمه و نیز چین قرار دارد.

خشونت‌های دیگری نیز در 26 اکتبر از پنج منطقه دیگر گزارش شده است. مقررات منع رفت وآمد در ایالت مراک یو و ایالت مرکزی وضع گردیده و توریست‌ها از مسافرت به این مناطق منع شده‌اند.

در جنوب برمه در شهر 50 هزار نفری تاندو که گفته می‌شود 30 تا 40 درصد از جمعیت آن مسلمانان روهینگیا هستند خشونت‌ها بسیار شدید بوده است.

بعضی از خانواده‌های روستایی از سوی بودایی‌ها وادار به ترک محل زندگی‌شان شده‌اند. هیچ نشانه‌ای از برقراری امنیت در این مناطق به چشم نمی‌خورد و دولت متهم به همکاری نکردن در حمایت از مسلمانان روهینگیا شده است و نیروهای امنیتی نیز در مظان اتهام اقدام علیه مسلمانان هستند.

بعد از حوادث و کشتارها در ژوئن گذشته بسیار از راخینی‌های بودایی به این نتیجه رسیده‌اند که جدایی کامل میان دو گروه قومی تنها راه برای تضمین هماهنگی در منطقه است و چنین اعتقادی اکنون عملا در پیش گرفته شده است، به طوری که مناطق مسلمانان با خشونت تمام به آتش کشیده شده و شبه‌نظامیان جوان و مسلح راخین موج یک جنگ قومی تمام عیار را به راه انداخته‌اند.

آخرین دور خشونت‌ها در 21 اکتبر در ایالت مراک یو آغاز شده است که زمانی مرکز توریسم میانمار و پایتخت پادشاهی مستقل سلسله آراکان بود.

شروع درگیری‌ها به دلیل کشته شدن یکی از فروشندگان برنج توسط یکی از اوباش بوده است. وی از بودایی‌های راخین بوده و پس از فروش یک محموله بزرگ برنج به مسلمانان به قتل رسید.

روز بعد با کشته شدن سه نفر دیگر از راخینی‌های مرتبط با این حادثه موج حملات خشونت‌بار در اطراف روستاهای مسلمان‌نشین مراک یو آغاز و سپس به سراسر این ایالت گسترش یافته است.

با آن که حمام خون برپاشده در ژوئن گذشته به علت تجاوز و قتل یک دختر راخینی بود، اما خشونت‌ها در این مناطق ریشه تاریخی دارد.  

مسلمانان روهینگیا از سوی دولت میانمار به عنوان یک اقلیت مستقل شناخته نمی‌شوند و اغلب هم تقاضای آنها برای حق شهروندی براساس قانون سال 1982 رد و از این رو آنها مهاجران غیرقانونی تلقی می‌شوند. 250 هزار نفر از این مسلمانان در سال 1992 به بنگلادش بازگردانده شده بودند.

به رغم آن که دولت میانمار اعلام کرده است اوضاع تحت کنترل است، اما شواهد خلاف آن را نشان می‌دهد.

نگرانی از اوضاع حتی در خود شهر 200 هزار نفری سیتوو که نیمی از آن مسلمان و نیمی دیگر بودایی هستند مشهود است.

در پاکسازی قومی در ماه ژوئن در این شهر تنها یک محله مسلمان‌نشین جان سالم به در برد و ساکنان آن حتی اجازه خروج از خانه‌هایشان برای خرید مایحتاج زندگی را نداشتند.

مهاجمان راخینی توجه خود را برای پاکسازی قومی روی همین منطقه متمرکز کرده بودند حتی فعالان سازمان‌های دموکراتیک در یانگون بزرگ‌ترین شهر میانمار نیز مسلمانان روهینگیا را به عنوان شهروندان برمه نمی‌پذیرند و تابعیت آنها را رد می‌کنند و خانم آنگ سان سوکی رهبر مخالفان نیز از واقعیت این موضوع اظهار بی‌اطلاعی می‌کند.

«تن سین» رییس‌جمهور اصلاح طلب برمه در ماه ژوئن اعلام کرد تنها راه برای روهینگی‌ها انتقال به یک کشور دیگر است.

اعلام این موضع در واقع برای بسیاری از مهاجران خارجی، مردم برمه و عملا هر راخینی چیزی بیشتر از یک اظهارنظر ساده نبود.

منبع: اکونومیست 
مترجم: ایرج جودت