شاید آبرومندانه باشد اما راضی‌کننده نیست

من فیلم تلویزیونی «برهوت» را به تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی برای سیمافیلم کار کرده بودم و ایشان پیشنهاد کارگردانی فیلم دو ماجرا برای یک ازدواج را به من داد که سعید نعمت‌الله فیلمنامه آن را نوشته بود. بعد از صحبت‌هایی که با شفیعی داشتم، کارگردانی آن را پذیرفتم. وقتی قرار است اثری بسازم ابتدا فیلمنامه خیلی جذبم نمی‌کند، اما به مرور زمان که درگیر کار می‌شوم ارتباط خوبی با اثر برقرار می‌کنم. این اتفاق در تله‌فیلم دو ماجرا برای یک ازدواج هم افتاد. ابتدا فکر کردم یک کار معمولی است، اما بعد از مدتی حس کردم سادگی‌اش هم جذابیت دارد و می‌توان آن را به یک فیلم کمدی جذاب تبدیل کرد.

من خیلی موافق کمدی صرف نیستم، چون خنداندن مردم در تمام لحظات، کار سختی است و نمی‌توان این حالت را تا انتهای اثر حفظ کرد. بنابراین کمدی موقعیت را بیشتر دوست دارم. سعی کرده‌ام دو ماجرا برای یک ازدواج، یک کمدی دوست‌داشتنی برای مخاطبان باشد. البته من هیچ وقت رضایت صددرصد از کارهایم ندارم.

با شما موافقم که بهتر بود داستانک‌ها پررنگ‌تر شود تا قصه تا این حد نحیف به نظر نرسد. من در کارهای قبلی‌ام فیلمنامه را با مشورت دیگران چند بار بازنویسی می‌کردم، اما در این فیلم چنین اتفاقی نیفتاد. البته فکر نمی‌کردم فیلمنامه اینقدر یک خطی شود، اما بعد از این‌که نتیجه کار را دیدم، پی بردم می‌توانستیم بیشتر روی آن کار کنیم. به همین دلیل می‌گویم خیلی از کارم راضی نیستم. چون در این فیلم کاملا به فیلمنامه وفادار بودم.

بله، کاملا با شما موافقم. ما باید از همان ابتدا به مخاطب شوک وارد کنیم. فکر می‌کنم شروع قصه می‌توانست بهتر از این باشد.

وقتی فیلمنامه دو ماجرا برای یک ازدواج را خواندم کم‌کم به این ساختار رسیدم. می‌توانستم در این فیلم از حرکات پیچیده استفاده کنم یا این‌که دکوپاژ، نورپردازی و تصویربرداری را خیلی خاص انتخاب کنم. اگر قرار بود حرکت دوربین پیچیده باشد به قول معروف حرکت دوربین گل درشت می‌شد. می‌خواستم وقتی بیننده این اثر را می‌بیند متوجه حرکت دوربین نشده و تمرکزش کم نشود، بلکه بیشتر درگیر قصه شود. انتخاب این نوع دکوپاژ، نورپردازی و تصویربرداری تعمدی بود تا بیننده شاهد یک قصه روان باشد.

متاسفانه برآورد تولید تله‌فیلم‌ها کم است، مگر آن که از بعضی جهات خاص و منحصر به فرد باشد. من قبلاً هم تله‌فیلم برهوت را با شفیعی کار کرده بودم. وقتی برای این فیلم با هم صحبت کردیم به این نتیجه رسیدیم که با توجه به برآوردی که داریم یک اثر آبرومند بسازیم. برای بازی هم از خاطره حاتمی، عطا عمرانی، ناهید مسلمی و... بهره بردیم و دوستان لطف کردند بازی در این تله‌فیلم را پذیرفتند. بقیه بازیگران هم خوب بودند. سعی کرده‌ام بازی‌ها به گونه‌ای باشد که آسیبی به فیلم وارد نکند. در مجموع از انتخاب بازیگران راضی هستم.

نه، اصلاً این طور نبود. من هرگز کار تحمیلی را نمی‌پذیرم و درباره این تله‌فیلم هم قبل از شروع تصویربرداری با تهیه‌کننده صحبت کردم و شرایط به من تحمیل نشد. ما سعی کردیم شرایط را به گونه‌ای پیش ببریم که بتوانیم کار را جمع و جور کنیم. در هر اثری که می‌سازم، سعی می‌کنم شرایط را راحت‌تر کنم و حتی فضایی فراهم کنم که بازیگرانی که با من همکاری می‌کنند، از کار لذت ببرند و از همه توانایی‌هایشان استفاده کنند.

من سعی‌ام را در سینما و تلویزیون کرده‌ام. فکر نمی‌کنم کارم در سینما خوب نبوده. به نظرم از فیلم کلاغ پر تا زن‌ها فرشته‌اند یک پله ترقی داشتم، اما 19 پله نزولی در فیلم «آقای هفت ‌رنگ» داشتم. مطمئن هستم در سینما هم می‌توانم خودم را نشان بدهم. بهتر است کمی صبر داشته باشید. وقتی کارگردانی اثر سینمایی می‌سازد مدام دغدغه گیشه دارد و نگران است که سرمایه‌اش برگردد. منظورم این نیست که در زمان ساخت آثار تلویزیونی نگرانی وجود ندارد، اما این دغدغه به اندازه سینما نیست. در تلویزیون هم برایم اهمیت دارد که تهیه‌کننده با انتخاب من به عنوان کارگردان ضرر نکند. ضرر نه به این معنا که آینده کاری‌اش به خطر بیفتد، بلکه به این خاطر که نظم چرخه تولید به هم نریزد. اگر فیلمی در سینما نفروشد، مسلماً تهیه‌کننده خیلی آسیب می‌بیند و برایش سخت است که سرمایه برگشت خوبی نداشته باشد. به همین دلیل در سینما، خودم را به گرایش‌های مخاطب عام نزدیک‌تر می‌کنم و نتیجه آن هم فیلم آقای هفت رنگ می‌شود که خودم اصلا از آن راضی نیستم.

نه، توجیه خوبی نیست، چون می‌توان فیلم خوبی ساخت که هم مخاطب عام راضی باشد و هم مخاطب خاص.