رای‌دهندگان آمریکایی به مسائل خارجی اهمیتی نمی‌دهند

همان‌طور که آمریکایی‌ها خود را برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آماده می‌کنند با توجه به حوادث خارجی می‌توان پرسید کدام یک از حوادثی که در خارج اتفاق افتاده یا در حال اتفاق است می‌تواند روی رای‌دهندگان اثر گذاشته و نتیجه انتخابات را تغییر دهد؟

تعدادی از اطرافیان میت رامنی، نامزد جمهوری‌خواهان وسوسه می‌شوند روی مسائل خارجی تمرکز کنند. کسی تردیدی ندارد که نظرسنجی‌های موجود میت رامنی را در میان انبوهی از مشکلات نشان می‌دهد. از این رو یک دیدگاه عمومی این است که او تنها در صورتی می‌تواند موفق شود که بتواند به طور کلی روند این رقابت را تغییر دهد.

برخی اطلاعات منتشر شده از درون کمپین انتخاباتی رامنی مشاجرات درونی آنها را نشان می‌دهد. یکی از مشاوران او استدلال کرده و می‌گوید رامنی یک هدیه بزرگ را از دست داده است. به گفته او «‌پرزیدنت اوباما از حوادث خارجی عقب افتاده است. او به جای آن‌که دراین حوادث نقش داشته باشد بیشتر نقش یک تماشاچی را بازی می‌کند. شما به هرجا بنگرید می‌بینید که او از حوادث عقب افتاده است». به این ترتیب استدلال می‌شود که رامنی باید به سیاست خارجی روی آورده و آن را فعال کند.

دیگران اما این استدلال را نپذیرفته و می‌گویند به جای مسائل خارجی باید بر اقتصاد تمرکز کرد. به گفته آنها سیاست خارجی وسوسه‌انگیز است اما در عین حال راهی مملو از دام‌ها و تله‌های مخفی است. به گفته آنان ممکن نیست که از سهل‌انگاری امنیتی در لیبی بتوان راهی به کاخ سفید گشود. همچنین آسان نخواهد بود که بتوان این مساله را به یک زمین مناسب برای بازی‌های سیاسی تبدیل کرد. روشن است که هیچ کدام از آمریکایی‌ها از حوادثی که در عراق یا افغانستان می‌گذرد راضی نیستند، اما باراک اوباما تنها قول داده بود سعی می‌کند جنگ را در این دو کشور تمام کند نه این‌که صلح را به ارمغان بیاورد.

این آسان خواهد بود که خود را نگران شورش‌ها و انقلاب‌هایی بدانی که در کشورهای عرب رخ می‌دهد. برای رامنی و معاونش پل رایان حتی کاری نخواهد داشت که ادعا کنند می‌خواهند کارهای متفاوت‌تری انجام دهند. آنها البته فقط در مورد ایران روشن‌تر حرف می‌زنند. زیرا بارها گفته‌اند که هدف‌شان حمایت و پشتیبانی از اسرائیل و ترسیم یک خط قرمز برای ایران حتی پیش از آنی است که آمریکا و انگلستان بخواهند این کار را انجام دهند. (خط قرمزی که به جای هرگونه تصمیم سیاسی توان تولیدی ایران در زمینه هسته‌ای را محدود کند)

با این همه باید گفت آمریکایی‌ها هرچند دلشان نمی‌خواهد جهان خارج برایشان ضعیف یا پرآشوب و توفانی باشد، اما در عین حال به نظر می‌رسد هم‌اکنون در وضعی نباشند که بخواهند بیشتر خود را در مسائل خارجی وارد کنند یا مانند گذشته تمایل داشته باشند نقش پلیس بین‌الملل را بازی کنند. به این خاطر اگر میت رامنی بخواهد همین نصایح رایج مشاورانش را بپذیرد نمی‌توان مطمئن بود که راه موفقیت برایش هموار باشد. زیرا بیشتر آمریکایی‌ها در شرایط کنونی تمایل دارند روی مسائل اقتصادی و مشاغل تمرکز کنند تا این‌که برای مثال بخواهند خود را درگیر دردسرهایی در خاورمیانه کنند. از این رو به نظر می‌رسد تاکید بیش از حد رامنی روی مسائل خارجی نتواند راه درستی برای پیروزی او فراهم کند.