مردم، حامیان واقعی هنر ایران هستند

اثری که من در این بی​ینال ارائه دادم، عنوان تولید انبوه را دارد. با توجه به موضوع بی​ینال، در آینده به دلیل حضور بیشتر فناوری و حوادث در پی آن برای زندگی بشر، انسان‌ها بیش از پیش از زندگی طبیعی فاصله می‌گیرند و کم‌کم خود انسان‌ها نیز به تولید تبدیل می‌شوند. به گونه‌ای که کارخانجات در جریان تولیدات خود دست به تولید انسان می‌زنند، که در نهایت این تولید باعث به وجود آمدن انسان‌های مکانیکی می‌شود که قطعا از لطافت‌ها و درک انسان امروزی، جدا و از آن بسیار دور هستند. وقتی این کارخانه‌های آدم‌سازی رشد می‌کند بشر در مقابل تولید ناخواسته انسان‌هایی قرار می‌گیرد که در مقابل آنها ناتوان خواهد بود و این میل به تولید انبوه، برای انسان آینده مشکل‌ساز خواهد شد.

این رخداد هنری هر دوسال یک‌بار، با موضوعی خاص برگزار می‌شود، مثلا بی​ینال چهارم با عنوان «دغدغه‌های محیط‌زیست» بود و فکرها و ایده‌های نویی که می‌توانست نگرانی‌های پیرامون محیط‌زیست را نشان دهد در آثار هنرمندان دیده می‌شد. امسال اثر من در بی​ینال پنجم که در موزه هنرهای ملی چین برگزار می‌شود، انتخاب شده است.

من به این موضوع اعتقاد ندارم، چرا که باید دید تعریف مدرنیته و نو شدن در هر کشوری چیست؟ اگر به سال‌های قبل که دانشکده هنرهای زیبا در تهران تشکیل شد برگردیم و جریان مدرنیسم را از سال‌های دور تا دهه 80 که اتفاقات خوبی در هنر مدرن ایران افتاد، دنبال کنیم، می‌بینیم هنر مدرن در ایران با توجه به بستری که داشته روند مطلوبی را طی کرده است. به نظر من هنر ایران از هنر مدرن دنیا جدا نیست و آنچه باعث مقبول واقع شدن هنر ایران در دنیا شده، وجود فاکتورهای ایرانی و شرقی در آن است.در واقع هنر ایرانی علاوه بر مدرن‌شدن، ریشه‌های ایرانی و شرقی خود را حفظ کرده و بر این اساس شاید نیاز نباشد با جریان مدرنیته دنیا همراه شود و خود می‌تواند شکل جدیدی از مدرنیسم را مطرح کند. از سویی دیگر آن فکر و ایده شرقی را شاید غربی‌ها نداشته باشند چرا که هنرمند غربی هنرش را در قالب فرم بیان می‌کند و هنرمند ایرانی فکر و ایده‌اش را با زبان و المان‌های خود ارائه می‌دهد.

گردانندگان بی​ینال‌ها در نقاط مختلف دنیا به دنبال فکر و ایده‌های نو هستند و آن ابتکار و خلاقیت جوان هنرمند ایرانی است که باعث درخشش می‌شود. درواقع هنرمندان ایرانی با استعداد و توانایی خود و تحت تاثیر هنر شرقی در عرصه‌های بین‌المللی شاخص می‌شوند و این تاثیرپذیری و نبوغ در آثار ایرانی آنها را از بقیه متفاوت و متمایز و توجه سایر کشورها را به آن جلب می‌کند.

ما هر چیزی را باید با داشته‌هایمان مقایسه کنیم چرا که تمام اتفاقات با توجه به امکانات موجود رخ می‌دهد و اگر حتی در یک سطح خاص قرار بگیریم باز هم قابل مقایسه با آنها نیستیم، چون رویکرد‌ها، اهداف و برنامه‌های هر کشور متفاوت است و جایی برای مقایسه آنها با یکدیگر باقی نمی‌ماند. البته تلاش برای داشتن جشنواره‌های هنری بین‌المللی در کشور و ایجاد جریان‌های هنری نو می‌تواند انگیزه هنرمندان را در بیان ایده‌هایشان بالا ببرد. به نظر من ما نیاز به یک مدیر هنری باتجربه داریم که با توجه به شناخت بی​ینال‌های خارجی و موقعیت‌های داخلی، جشنواره‌های ما را از سطحی که هست بالاتر ببرد و هنرمندان و ایده‌های جدیدی را جذب خود کند.