طرح‌ریزی تبلیغاتی برای مرصاد نداشتیم

نخستین سوال این است که چگونه با وجود پایین آمدن روحیه رزمندگان خودی و پایان جنگ، حجم زیادی از نیرو روانه جبهه‌های جنگ شد؟

به نکته درستی اشاره کردید. مقطع پایان جنگ مقطع حساسی بود. جنگ حالت فرسایشی پیدا کرده بود و رزمندگان خسته شده بودند. عراق هم جنگ شهرها را آغاز کرده بود که هدف آن عقبه رزمندگان و خانواده آنان بود. به این ترتیب در اواخر جنگ ما یک مقداری کاهش رزم داشتیم. اما بعد از قبول قطعنامه عراق دوباره به کشور حمله کرد و بعد از آن مردم متوجه شدند که منافقین در دل این حمله قرار دارند.

پخش شدن خبر این تهاجم مجدد از سوی عراق خصوصا با همراهی منافقین که سربازان بدون یونیفرم صدام بودند باعث شد غیرت، تعصب و انگیزه الهی در دل رزمندگان پیدا شود. باور کنید آن‌قدر جمعیت به غرب کشور آمد که بیش از توان سازماندهی و تجهیزات ما بود.

به حدی که بخش زیادی از رزمندگان با لباس شخصی جنگیدند. بسیجیانی که در شهرهای خود استراحت می‌کردند و کسانی که تازه می‌خواستد به مرخصی بروند در جبهه ایستادند بنابراین ماهیت پلید منافقین و رژیم دروغگوی عراق، مردم را به این واداشت که آنچنان پرشور در جبهه شرکت کنند.

من می‌خواهم دو نکته را در باب این عملیات ذکر کنم. نخست این‌که اصولا رهبران در هر شرایطی دارای غرور خاص خودشان هستند و سعی می‌کنند این غرور را نشکنند. خصوصا در اواخر عمر. اما امام (قدس سره) در جریان پذیرش قطعنامه با خدا معامله کرد و به خاطر مصالح و حفظ نفوس مسلمین عراق و ایران غرور خود را فدا کرد. خدا به پاس این معامله، دشمنان امام را در حماقت فروبرد که بدون هیچ‌گونه تامین و تاکتیک نظامی جلو بیایند و دست آخر منهدم شوند. شاید اگر این اتفاق نمی‌افتاد ما باید برای حل مساله منافقین تعداد زیادی شهید می‌دادیم.

نکته دیگر این که اگر عملیات مرصاد را به جنگ خندق تشبیه کنیم بیراه نرفته‌ایم. چرا که در تنگه چهارزبر یعنی منطقه اصلی عملیات در این سوی خاکریز بسیجیان ایرانی، متدینین و حزب‌اللهی‌های عراقی در قالب لشکر بدر می‌جنگیدند و در آن طرف منافقین و ایرانی‌های یاور کفار بعثی و این نکته حائز معانی و عبرت‌های مختلفی است.