اشک‌های رامبد جوان در «گپ»

رامبد جوان در گپ ثابت می‌کند با کمترین امکانات و ابزار و البته داشتن ایده‌های خلاقانه، می‌توان برنامه‌ای ساخت که یک ساعت بیننده را پای تلویزیون بنشاند.

گپ مرز بین زندگی واقعی یک بازیگر و نقش‌هایش را برمی‌دارد و تصویری ملموس و دوست‌داشتنی از بازیگران ایرانی به مخاطب نشان می‌دهد.

«مکث فاصله‌ها را کم می‌کند»‌ این شعاری است که کارگردان آن را در تیتراژ روزنامه‌ای شکل برنامه بیان می‌کند.

ابتدا چندین جمله مربوط به حرفه بازیگری در قالب تیترهای فرعی صفحه اول یک روزنامه ظاهر می‌شود، سپس بازیگر مهمان روی صفحه اول می‌رود و جایگزین تیتر یک روزنامه می‌شود.

از این پس «گپ» سعی می‌کند در هر لحظه مخاطب را به زندگی واقعی آن بازیگر نزدیک‌تر کند. همه چیز بر مبنای علائق و سلائق بازیگر مورد نظر طراحی می‌شود.

از مکانی که مصاحبه قرار است در آن انجام شود تا موضوعات مورد بحث. این تمهید باعث می‌شود بازیگر جلوی دوربین احساس راحتی کند و حرف‌های دلش را بیرون بریزد.

در جدیدترین برنامه گپ که هفته گذشته روانه آنتن شد، مریلا زارعی، بهشت زهرا و مزار مادر مادربزرگش را به عنوان محل انجام «گپ» پیشنهاد داده بود. جایی که این بازیگر می‌توانست در آن از دردسرهای شهرت فاصله بگیرد و زندگی دلخواه خودش را داشته باشد.

زارعی به نکته جالبی در این رابطه اشاره کرد: «اینجا مردم مشغول عزاداری هستند و حوصله ندارند هنرمندان را با دست به همدیگر نشان بدهند و امضا بگیرند و...»

نقطه قوت گپ‌ این است که هنرمندان در آن با محوریت چند موضوع مشخص و معین صحبت می‌کنند. قرار نیست کارنامه حرفه‌ای یک بازیگر در همه ابعادش نقد و بررسی شود و مخاطب در جریان ریز و درشت فعالیت‌های یک نفر قرار بگیرد. وقتی بحث اصلی درباره «مرگ»‌ است، مریلا زارعی فقط و فقط در همین رابطه اظهار نظر می‌کند. او حسش را نسبت به مرگ شرح می‌دهد، جملات روی سنگ قبرها را می‌خواند و خاطراتش را از هنرمندان در گذشته مرور می‌کند و...

به همین خاطر حرف‌ها دچار پراکنده‌گویی نشده و انسجام محتوایی برنامه حفظ می‌شود. دیگر ویژگی منحصر‌به‌فرد گپ این است که در آن از کات‌‌های متعارف برنامه‌های تلویزیونی خبری نیست.

همه چیز همان‌طور که تصویربرداری شده عرضه می‌شود. شخصیت‌ها سوار ماشین می‌شوند، با هم حرف می‌زنند، به بهشت زهرا می‌روند، از ماشین پیاده می‌شوند و.... رامبد جوان چیزی از این تصاویر را کم نمی‌کند. فقط هر جا حس کند بحث خسته‌کننده شده،‌ تصاویر را با دور تند رد می‌کند.

با این تمهید کنش‌ها و واکنش‌های بازیگران و مجری‌ها از حالت نمایشی فاصله می‌گیرد و مستندتر می‌شود؛ مثل لحظه‌ای که در برنامه هفته گذشته رامبد جوان پرجنب و جوش و همیشه خندان، هنگام گذر از قطعه هنرمندان نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد.

گپ را نمی‌توان یک برنامه گفت‌وگومحور دانست. درست است که در گپ چند نفر با هم وارد یک بحث و گفت‌وگوی دوستانه می‌شوند؛ ولی با این حال آنچه گپ‌ را جذاب می‌سازد، صرفا صحبت‌های رد و بدل شده بین مهمان و میزبان نیست.

جلوه‌های بصری نماها و کنش‌ها و واکنش‌های افراد درون قاب، قالب این برنامه را از یک کار گفت‌وگومحور خارج کرده و آن را به یک مستند شخصیت‌محور نزدیک می‌کند.

در گپ‌ با مستندی طرف هستیم که در هر لحظه‌اش ممکن است اتفاقی غیرقابل پیش‌بینی رخ دهد؛ مستندی که بشدت استودیوگریز است و می‌خواهد وجوه مختلف یک بازیگر را در فضایی خارج از آنچه تا به حال دیده‌ایم، معرفی کند.

شبکه آی‌فیلم ابتدا با هدف پخش آثار نمایشی ایرانی برای مخاطبان عرب زبان دنیا راه‌اندازی شد و بتدریج با ایجاد بخش فارسی مخاطبان ایرانی را هم تحت پوشش خودش قرار داد. هدف فرعی چنین شبکه‌ای ارائه پیام‌ها و مفاهیمی است که در محتوای سریال‌های داخلی گنجانده شده است.

شبکه‌ آی‌فیلم با تولید برنامه‌ای چون گپ جنبه‌ای دیگر از ماموریت انتقال پیام را به انجام می‌رساند. گپ با معرفی ستاره‌های سینما و تلویزیون ایران گامی در جهت آشناسازی مخاطبان با فضای هنرهای نمایشی داخل کشور برمی‌دارد؛ مخاطبی که پیش‌زمینه ذهنی از ابعاد شخصیتی یک بازیگر داشته باشد با میل و رغبت بیشتری به تماشای اثر آن هنرمند می‌نشیند.

علاوه بر این گپ به مخاطبان عرب زبان می‌فهماند که صنعت سریال‌سازی در کشور ایران رشد خوبی داشته و در طول این سال‌ها بازیگران را در دل خودش پرورش داده که هر کدام حرف‌های زیادی برای گفتن دارند.

در این برنامه تا به حال هنرمندانی چون اشکان خطیبی،‌ رضا عطاران، سیامک انصاری و مریلا زارعی حاضر شده و از زندگی خصوصی‌شان گفته‌اند. اگر علاقه دارید در هفته‌های آتی با هنرمند دیگری همراه شوید، می‌توانید پنجشنبه‌ ها ساعت 22:30 برنامه گپ‌ را از شبکه آی‌فیلم‌ دنبال کنید.

‌ احسان رحیم‌زاده‌ -‌ رادیو و تلویزیون