پشت کوه‌های بلند‌ قهرمان‌پروری نمی‌کند

این نمایش را سال 46 زمانی که دانشجو بودم بازی کردم. زمانی که در دانشکده هنرهای دراماتیک تحصیل می‌کردم و به قدری مورد توجه قرار گرفت که حتی در ایام نوروز هم برای تماشای عموم در تالار سنگلج، نمایش آن را تمدید کردیم.

تاثیر زیادی داشت. چرا که رکن‌الدین خسروی به عنوان کارگردان آن نمایشنامه چیزهای زیادی را به ما آموخت؛ بخصوص از نظر کار عملی. به جرات می‌توانم بگویم همکاری با خسروی در آن سال‌ها مسیر تازه و موثری را برای من گشود.

گزینه‌های زیادی در پاسخ به این سوال می‌توانم ذکر کنم. اما مهم‌ترین آن شاید کتابی بود به نام «فن نمایش» که مهدی فروغ آن را ترجمه کرده بود. این کتاب خیلی چیزها را برای من روشن کرد و افق تازه‌ای را به من نشان داد در این کتاب بسیاری از نمایش‌های مطرح دنیا تجزیه و تحلیل شده بودند که از این نظر شوق زیادی برای ارائه کار پیدا کردم.

با این گفته کاملا موافق هستم چون نمایش هم مثل زندگی ابعاد مختلفی دارد در نمایش مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی یا حتی مسائل روانی انسان‌ها تجربه و تحلیل می‌شود و به نمایش درمی‌آید که از این نظر روی جهان‌بینی افراد اثرگذار خواهد بود.

زمانی که در دانشکده نمایش می‌خواندم بخاطر حساسیتی که مهدی فروغ داشت، ما زیاد نمی‌توانستیم به سمت کارهای تصویری برویم. چرا که سینما و تلویزیون آن زمان هم فضای مطلوبی نداشت. بنابراین وقتی فارغ‌التحصیل شدم تازه توانستم بازی در این عرصه‌ها را هم تجربه کنم.

من پیش از این کار در چهار سریال دیگر با امرالله احمدجو همکاری کرده بودم و از آنجایی که نوشته‌های ایشان همیشه من را مجذوب کرده است این بار هم پیشنهاد بازی در این سریال را پذیرفتم. چون هم من حرف ایشان را خیلی خوب درک می‌کنم و هم او به عنوان یک کارگردان اشراف خوبی روی تمامی مسائل دارد.

بله. همان‌طور که شاهد هستید من در این مجموعه عهده‌دار نقش قشون ‌سالار هستم به هر حال نقش جالبی است ولی ای کاش این نقش پررنگ‌تر می‌شد.

بله. اما با این تفاوت که زمان زیادی از آن دوران گذشته و آدم‌های قصه روزی روزگاری حالا به مکنتی رسیده‌اند و برای خودشان برو بیایی دارند. مثل حسام بیک که دارد سعی می‌کند رفتار پادشاهان گذشته را تقلید کند و به قول خودش تمام امور را نیز در دست گرفته است.

من هم دقیقا نمی‌دانم، اما واقعا حیف شد. چرا که اوسنه پادشاهی اسم بسیار بامعنایی برای این کار بود.

سوال سخت و البته خوبی پرسیدید. ببینید ممکن است این افسانه مثلا مربوط به 400 سال پیش باشد. اما قطعا با دنیای امروز بیگانه نیست و چه بخواهیم و چه نخواهیم مسائل امروز نیز در نگارش قصه تاثیر خود را نیز می‌گذارد مثلا هنوز هم نمایشنامه‌های شکسپیر اجرا می‌شود و حال و هوای امروز را نیز می‌توانیم در آثار او درک و مشاهده کنیم. پس درک این فضا و باور آن خیلی برای مخاطب کار دشواری نیست.

در این که از زیبایی و فضای خاصی بهره برده است و با دیدن آن می‌توانیم زندگی امروزمان را محکم‌تر و بی‌اشتباه‌تر بگذرانیم. به نظرم پشت کوه‌های بلند هم دارای زیبایی بصری است و هم می‌توانیم به واسطه آن در گذشته‌ای که هرگز تجربه‌اش نکرده‌ایم قدم بزنیم و با آدم‌های آن زمان همراه شویم.

خیر، چون کارگردان این مجموعه به گونه‌ای شخصیت‌هایش را هدایت کرد که کسی برتری به دیگری ندارد و هرگز نقشی در ادامه کار فراموش نمی‌شود. در واقع به بخوبی تمامی نقش‌ها در کنار هم جلو می‌روند و قهرمان‌پروری در این کار وجود ندارد. حتی می‌توانم بگویم از سیاهی لشکرها هم در این کار به خوبی استفاده شده است. به هر حال وجود چنین کارگردانی که خودش هم فیلمنامه‌نویس است واقعا غنیمت است.

حدود 12 ماه در این کار بازی داشتم. و بیشتر تصویربرداری این مجموعه هم در ذوب‌آهن، ملک‌آباد و خوراصفهان بود. این کار هم مثل همه کارها سختی‌های خاص خود را داشت. یادم است پشه‌های بسیار ریزی در فضا می‌چرخیدند که وقتی ما دهانمان را باز می‌کردیم بلافاصله وارد دهنمان می‌شدند. اما به خاطر عشقی که همه ما به کارمان داشتیم مشکلات را هم تحمل می‌کردیم.

امیدوارم. به هر حال ما تلاش خودمان را کرده‌ایم. ضمن این که در این سریال تکیه‌کلام‌های بیشتری نسبت به روزی‌روزگاری وجود دارد و همه نقش‌ها برای خودشان تکیه‌کلام دارند از زن پادشاه گرفته تا قشون‌سالار و...

سکانس‌های خوب زیادی در این کار وجود دارد. اما قسمت‌هایی که قشون‌سالار در مورد جنگ‌هایی که کرده برای دیگران تعریف می‌کند را بسیار دوست دارم و به نظرم جالب درآمده است.

از لحاظ تحقیق خیر. چون فیلمنامه و هدایت کارگردان کافی بود اما برای این که بتوانم راحت‌تر در این نقش قرار بگیرم وزنم را کم کردم تا هم بتوانم سریع‌تر راه بروم و هم سریع‌تر بدوم و اکشن کار به قول معروف بیشتر شود.

اخیرا مشغول بازی و تمرین تئاتر خواجه نصیرالدین طوسی به کارگردانی سیدعظیم مولوی هستم که قرار است در خرداد روی صحنه برود.

در وهله اول انسجام نقش و چگونگی مطرح شدن قصه برایم خیلی اهمیت دارد چون اگر کاری این شرایط را نداشته باشد قطعا در جذب مخاطب هم موفق نخواهد بود.

بیشتر نقش‌هایی که در تئاتر بازی کرده‌ام را دوست دارم. مثل نقش وزیر در نمایشنامه ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی. در کارهای تلویزیونی هم روزی‌روزگاری و نقش قزاق را بیشتر می‌پسندم.

گاهی یک نقش ایجاب می‌کند که با لهجه حرف بزنم. مثلا نقش عاشق‌ایاز در سریال روزگار جوانی. چرا که این نقش کاملا آذری بود و نمی‌توانست فارسی حرف بزند. بنابراین از لهجه‌ای که داشتم برای نزدیک شدن به نقش کمک گرفتم اما در بعضی از نقش‌ها این اتفاق نمی‌افتد و داشتن لهجه کمکی به تکمیل شدن نقش نمی‌کند. بنابراین سعی می‌کنم از لهجه‌ام استفاده نکنم حتی اگر برایم سخت باشد. هر چند که با لهجه آذری حرف زدن از نظر عاطفی به من خیلی کمک می‌کند و راحت‌تر می‌توانم به نقشم برسم.

سال‌های دانشجویی و حضور در دانشکده هنرهای دراماتیک.