بهترین کارم را ارائه کردم

خیلی ساده. من ابتدا فیلمنامه را کامل خواندم و بلافاصله بازی در این نقش را پذیرفتم.

نه. اتفاقا وقتی برای بازی در این فیلم به من پیشنهاد شد، اولین سوالم این بود که انتخاب بازیگر به عهده چه کسی است.

هیچی. دلیل خاصی نداشت. نظر شخصی‌ام بود.

نه. به هیچ وجه. چون وقتی برای اولین بار فیلمنامه را خواندم، اصلا به نظرم جانبدارانه نیامد.

مقصود ایشان را نمی‌دانم! اما من عدالت کامل ماجرا را گردن نمی‌گیرم و البته درباره کلیت ماجرا هم قضاوت نمی‌کنم. من فیلمنامه را خواندم و از آنجا که به نظرم ناجوانمردانه به قضاوت ننشسته بود و دیگر به دلیل این که از نقشم خوشم آمد، بازی در این فیلم را پذیرفتم. نکته دیگر این که من برخلاف التهاب‌های حاکم بر فضای سینمایی ما، این فیلم را بیشتر از آن که سیاسی بدانم، به سینمای جاسوسی ـ پلیسی وصلش می‌کنم.

به کلیت حرفم اعتقاد دارم، اما این تجدید نظر و بازگشت به عقب درباره همه آثارم شرایطی یکسان دارد. من پس از اتمام هر فیلم یا سریالی همین نظر را دارم که اگر به عقب برگردم یا اگر فرصتی دوباره پیدا کنم، تغییرات و اصلاحاتی در نوع بازی‌ام انجام خواهم داد، اما این تغییر و پشیمانی فقط به ساختار بازی‌ام برمی‌گردد و ربطی به مضمون اثر ندارد.

رضایت یک امر نسبی است، اما اگر من نقشی بازی کنم که به نظرم صددرصد بی‌عیب باشد و تمام آمال و آرزوهای مرا در بازیگری برآورده کند، پس دیگر چرا باید بازیگری را ادامه دهم؟! آن نقطه پایان زندگی هنری من می‌شود.

من فقط می‌توانم درمورد بازی خودم نظر تخصصی بدهم. مسلم است که هر کاری نقاط ضعف و قوت مخصوص به خود را دارد و هیچ کدام از عوامل یکتنه و به تنهایی نمی‌توانند آن را موفق یا ضعیف کنند. من در سهم خودم یکی از بهترین کارهایم را ارائه کردم و فکر می‌کنم همه عوامل گروه هم مثل من عمل کردند. هر کس ظرفیت و قد و اندازه خودش را دارد.

طبیعتا ایفای هر نقشی نیاز به تمرکز و تحقیق خاصی دارد که البته تعیین‌کننده این ابزار در درجه اول فیلمنامه اثر است. وقتی فیلمنامه برای من خط‌مشی جاسوسی تعیین می‌کند و طراحی اثر به گونه‌ای پیش می‌رود که همه چیز تا لحظات آخر مخفی بماند، من هم فقط باید روی این مساله متمرکز می‌شدم و سعی می‌کردم مشخصات چهره‌ام تا آخرین لحظات تغییر نکند و حقیقت را بروز ندهد. اگر این شخصیت بخوبی توانسته این حس غافلگیری را در مخاطب ایجاد کند، از قوت مجموعه شرایط فیلم بوده و حاصل کار فردی من نیست.

دقیقا. بازی خوب حاصل مجموعه شرایط خوب است و بازی بد حاصل مجموعه شرایط بد. چه بسیار بازیگران معمولی که در فیلم‌های خوب خودشان را پیدا کردند و ستاره شدند و چه بسیار بازیگران قوی که در مجموعه‌های ضعیف جای مانور نداشتند و درجا زدند.

تقریبا.

حقیقتش را بگویم نه. وقتی فیلمنامه را خواندم، پیش‌بینی می‌کردم که این درونمایه نیاز به اجرایی وسیع و کلان دارد، اما نمی‌دانستم که تا این حد قابل بالفعل شدن است. ساخت چنین آثاری تقریبا در بنیه سینمای ما نیست و کیفیت حتی از سطح توقع من به عنوان یکی از اعضای این مجموعه هم بالاتر بود.

متاسفانه من در جشنواره به تماشای این فیلم نرفتم.

نه. اصلا این طور نیست. من تهران نبودم و نتوانستم خودم را به اکران این فیلم در برج میلاد برسانم. اما در اولین روزهای اکران نوروزی این فیلم را روی پرده سینما دیدم.

بله کاملا. این فیلم هم روی موضوع حساسی دست گذاشته و هم آنقدر خوش ساخت و عظیم است که بتواند مخاطب را به سینما بکشاند.

عموما مثبت بود. جمع کثیری از افرادی که فیلم را دیده بودند و من با آنها ارتباط داشتم، به من گفتند که ما اصلا فکر نمی‌کردیم که فیلم این طور باشد و چنین حرف‌هایی را با چنین کیفیتی بزند.

خب البته بعضی‌ها هم فیلم را دوست نداشتند.

نه. فقط از لحاظ مضمون.

اتفاقا به نظر من ارائه یک بازی جدید در نقش‌های مشابه و تکراری، هنر است، وگرنه اگر گریم و دیالوگ‌ها و فضاها خیلی خاص باشد که نیازی به هنر بازیگر برای خاص جلوه دادن نیست. اگر من توانستم در یک کت و شلوار ساده، با گریمی معمولی در فضای تکراری و بسته‌ای ازجمله اداره پلیس، در پایان فیلم، مخاطب را غافلگیر کنم یعنی موفق بوده‌ام.

از همه جذاب‌تر همین پایان بندی متفاوت آن است. این که این شخصیت در تمام طول فیلم مخاطب را به اشتباه می‌اندازد و اصلا قابل پیش‌بینی نیست. همین برای من خیلی جذاب بود و اگر این شخصیت سیر طبیعی خود را طی می‌کرد و منطبق بر همان چیزی بود که مخاطب از اول فکر می‌کند، شاید بازی در آن را نمی‌پذیرفتم. این پایان‌بندی متفاوت باعث می‌شود که یک بار دیگر تمام مسیر فیلم را در ذهنمان مرور کنیم و گفته‌ها و حرکات او را به خاطر بیاوریم.

من اصلا به این وجه «ترین‌ها» اعتقاد ندارم. به نظر من مخاطب باید این عناوین را به فیلم بدهد. علاوه بر این که همان طور که گفتم، من این فیلم را بیشتر از آن که سیاسی بدانم، در گروه جاسوسی ـ پلیسی دسته‌بندی می‌کنم.

در هر ژانری فیلم خوب ساخته بشود، خوب است وگرنه اگر هر موضوع جدیدی بخواهد یک تب گذرا ایجاد کند و بعد از ساخته شدن 50 فیلم بی‌کیفیت به دست فراموشی سپرده شود خوب نیست، ما باید سعی کنیم که جوگیر نشویم و تحت تاثیر جو حاکم در هر دوره‌ای مسائل تازه را وارد سینما کنیم. هنرمندان باید از فاصله دورتری به مسائل نگاه کنند و کمی عمیق‌تر از سایر اقشار جامعه بیندیشند. اگر فیلمسازی صرفا به خاطر این که الان سلیقه حاکم بر سینمای ما، ساختن فیلم‌های سیاسی است، به دنبال این ژانر بیاید، اشتباه می‌کند.

من هیچ تفاوتی بین این دو مدیوم قائل نیستم و هر جا که قرار است یک اثر خوب ساخته شود، حضور پیدا می‌کنم. یعنی هر جا کارگردان بهتری باشد و متن بهتری باشد، آن را انتخاب می‌کنم و برایم جذابیت بیشتری دارد.

بعد از «قلاده‌های طلا» فیلم سینمایی «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» ساخته منوچهر هادی را کار کردم که اتفاقا به جشنواره سی‌ام هم رسید و بعد از آن هم در یک فیلم سینمایی دیگر به عنوان «فرزند‌خوانده» ساخته وحید نیکخواه آزاد در ژانر کودک و نوجوان بازی کردم.

فعلا درگیر ضبط هیچ فیلمی نیستم. مشغول مطالعه چند فیلمنامه جدید هستم.