سفر به آسمان از روستا

گردشگری روستایی منبع باارزش اشتغال‌زایی و ایجاد درآمد است و می‌تواند وسیله مهمی برای توسعه اجتماعی ـ اقتصای جوامع روستایی باشد و در بسیاری از کشورها با سیاست‌های کشاورزی در ارتباط است و غالبا وسیله‌ای در جهت حمایت از محیط زیست و فرهنگ روستایی است.گردشگری روستایی می‌تواند به ازدیاد سرمایه‌های جغرافیایی، کیفیت مناظر طبیعی و حفظ فرهنگ روستایی کمک کند. گردشگری روستایی یکی از زمینه‌های نسبتا موثر در توسعه روستایی است که می‌تواند فرصت‌ها و امکاناتی را بویژه برای اشتغال و درآمد روستایی فراهم سازد و نقش موثری در احیا و نوسازی نواحی روستایی ایفا کند.

فرار از مدرنیته

زوج جوانی را می‌شناسم که هر سال یکی دو هفته از محل کارشان مرخصی می‌گیرند تا راهی سفری خاص شوند. گفتم خاص به این خاطر که آنها مثل زوج‌هایی نیستند که وقتی عزم سفر می‌کنند به کشورهای حاشیه خلیج فارس، مالزی یا ترکیه بروند یا یکی از قطب‌های شناخته شده گردشگری در کشورمان را انتخاب کنند و بعد بسته به برآمدگی جیب‌هایشان، چند روزی را در هتلی لوکس ساکن شوند، بخورند، بخوابند و بگردند.

این دو نفر، به قول خودشان، هیچ کارشان به آدم‌های عادی نمی‌ماند. آنها هر سال پیش از آن که بار و بنه را ببندند به قصد سفر، نقشه ایران را مقابلشان باز می‌کنند و به جای این که انگشت‌های اشاره‌شان را اطراف دایره‌های بزرگی که شهرهای اصلی محسوب می‌شوند بگردانند، یکراست می‌روند پی روستاهای دوری که روی نقشه حتی دایره‌ای هم به نشانه وجود داشتن ندارند و فقط اسم‌هایی کوچک هستند.

آن وقت به قول خودشان «مراسم ترک» آغاز می‌شود و این یعنی، خیلی از مظاهر دنیای مدرن را تعمدا برای دو هفته در خانه جا می‌گذارند و بر خودشان حرام می‌کنند؛ لپ‌تاپ؟ پر! تلویزیون؟ پر! ضبط‌صوت؟ پر! دی‌وی‌دی و سی‌دی؟ پر! و... خیلی از تجهیزات دیگر هم در این مراسم ابداعی پر می‌کشند و ناپدید می‌شوند تا آنها بتوانند در روستا، دوره ترک دوهفته‌ای‌شان را بگذرانند.

براساس همین اصل، آنها همیشه روستاهایی را انتخاب می‌کنند که هنوز به قول خودشان «آلوده دنیای مدرن» نشده‌اند؛ روستاهایی که مردمشان لباس‌های محلی می‌پوشند، با گویش خاص روستایشان صحبت می‌کند، به رسم و رسوم نیاکانشان وفادارند، روی سقف خانه‌های کاهگلی‌شان به جای دیش ماهواره، کفتر دارند و توی حیاط‌های‌شان به جای پژو 206، مرغ و خروس و در‌قهوه‌خانه‌هایشان، چای دیشلمه و دیزی با نان محلی و پیاز.

آنها اصرار دارند توی خانه روستایی که اجاره می‌کنند به جای برق، فانوس روشن کنند، اصرار دارند خودشان از چاه آب بکشند، اصرار دارند غذای محلی بخورند، اصرار دارند هر روز چند کیلومتری در طبیعت پیاده‌روی کنند و در این پیاده‌روی ملایم گاهی مدت‌ها به خانه‌ای روستایی یا حیوانی که با دل خوش در علفزاری می‌چرد یا پرنده‌ای که به خیال خودش روی شاخه‌ای پنهان شده است و می‌خواند یا حتی گیاهی کوچک و شبنم پوشیده، خیره شوند و به طبیعت فرصت بدهند در اعماق وجودشان نفوذ کند تا وقتی جانشان جلا گرفت و مهلت 2 هفته‌ای ترکشان تمام شد با دل‌هایی شاد و شفاف به زندگی مدرنشان برگردند.

این هم یک نوع گردشگری روستایی است! هر چند روستاهایی به این اندازه بکر دیگر کیمیا شده‌اند و خیلی از مناطق روستایی حالا به شهرک‌هایی پر‌ویلا پهلو می‌زنند که حتی کافی‌نت و هتل هم دارند، تجربه دو هفته‌ای زندگی در روستایی را که دامنش به زندگی شهری آلوده نیست، نمی‌شود با اقامت در هیچ کدام از آنها مقایسه کرد، تجربه‌ای که قابل وصف نیست؛ تجربه‌ای که به یک عمر زندگی در شهری شلوغ می‌ارزد.

مریم یوشی‌زاده