به مناسبت پخش «سفرهای گالیور» از شبکه دو

گالیور با سفرهای متعدد و دور و دراز خود بارها مهمان فیملهای سینمایی و مجموعه های تلویزیونی بوده است.

کد خبر: ۴۵۷۶۲

از بین این همه سفر و ماجراجویی که گالیور پشت سر گذاشته است ، شبکه دوم سیما «سفرهای گالیور» (1996)به کارگردانی چارلز استاریج را برای پخش و نمایش آماده کرده است.
این فیلم در حقیقت یک مجموعه تلویزیونی سه قسمتی است که طول زمانی زیادی دارد. (سه قسمت حدود 60 دقیقه ای که روی هم می شود حدود 180 دقیقه) فیلمنامه این اثر فانتزی و ماجراجویانه را سایمن مور براساس قصه کتاب جاناتان سویفت نوشته است.
گالیور 8 سال از خانه و کاشانه خود دور بود. در این مدت هیچ کس خبری از او نداشت. اما آنچه بیشتر باعث تعجب اهالی شهر گالیور می شود، افسانه های غیرقابل باور و فانتزی گونه ای است که او از سفرش تعریف می کند.
او می گوید: سرزمین لیلی پوت متعلق به آدم کوچولوها بود و او در آن حکم یک غول عظیم الحثه را داشت ؛ اما برعکس این وضعیت سرزمین برادینگناگ فقط 6 اینچ قد داشت.
گالیور همچنین از سفر خود به جزیره همیشه طوفانی لاپوتا هم صحبت می کند. اهالی این جزیره را یک مشت دانشمند تشکیل می دادند که پرسشهای زیادی برای خود و دیگران مطرح می کردند و می خواستند بدانند چرا بدون این که هیچ حس مشترکی داشته باشند، دست به کارهای مختلف می زنند.
در نهایت ، گالیور از سفر خود به سرزمینی می گوید که خیلی عجیب و غریب تر از دیگر سرزمین هایی بود که وی به آنها سفر کرده است.
در همین سرزمین است که برای او پرسشهایی درباره انسانیت مطرح می شود. حالا پایان این قصه ماجراجویانه و فانتزی چه خواهد شد؛
آن را دیگر باید با تماشای فیلم متوجه شد! فیلمهایی مثل «سفرهای گالیور» که براساس قصه های مشهور و محبوب کودکان و نوجوانان ساخته می شوند، همیشه کارهایی تماشایی هستند که با استقبال عموم تماشاگران روبه رو می شوند.
این فیلمها به یک اندازه بچه ها و بزرگترها را جذب حال و هوا و ماجراهای خود می کنند. به همین دلیل است که از آنها به عنوان کارهایی هنری و مقبول اسم می برند و حتی منتقدان سخت گیر سینمایی هم نسبت به آنها نظر خوبی دارند.
بسیاری بر این عقیده اند که نوشته های سویفت خیلی شبیه آثار کافکاو اورل است که در اینجا فانتزی و ماجراجویی هم چاشنی قصه شده است. به همین دلیل است که سفرهای گالیور به عنوان یک کتاب کودکان و نوجوان معرفی شده است. پس خوش به حال بچه ها!
عین همین نکته را می توان در مورد فیلمهایی که براساس این قصه ساخته شده ، گفت. البته نباید فراموش کرد که صنعت سینما نسخه های کم ارزش و احمقانه ای هم از این داستان معروف تهیه و تولید کرده است.
یکی از دلایل مهمی که باعث شد هنگام نمایش عمومی نسخه حاضر کمتر کسی حاضر به تماشای آن باشد هم همین مساله است. همه فکر می کردند که این نسخه هم چیزی شبیه همان نسخه های بی ارزش است ؛ اما این فیلم مجموعه تلویزیونی توانست.
خیلی سریع جای خودش را در میان بینندگان مشکل پسند سینما و تلویزیون باز کند. در این فیلم زیبایی ماجرا و صحنه ها با عجیب و غریب ترین (و در عین حال قشنگ ترین ) لوکیشن های دنیا تلفیق می شود.
همین زیبایی قصه ، لوکیشن ها و ماجراهاست که باعث می شود تا هم بچه ها و هم بزرگترها برای چیزی حدود سه ساعت ، بدون این که هیچ حرفی بزنند یا گله و شکایتی کنند، پای صفحه تلویزیون می نشینند و ماجراهای سفرهای گالیور را دنبال می کنند.
دید سویفت در قصه اش دیدی سیاه بوده که در نسخه تلویزیونی تلطیف یافته و با لحن شیرین ترس بیان می شود. شاید گروهی از تماشاگران از جلوه های ویژه متنفر باشند، اما در این فیلم آنها برای پیشبرد خط اصلی قصه فیلم به کار گرفته شده اند و اصلا حالتی خودنمایانه و تحمیلی ندارند.
این جلوه های ویژه ما را هیجان زده یا مقهور خود نمی کنند، بلکه کمک می کنند تا قصه های باور نکردنی گالیور را (که داریم به چشم خودمان می بینیم ) باور کنیم.
در عین حال استفاده کارگردان از بازیگران کهنه کاری مثل جان گیلگاد و پیتر اوتول در فیلم خیلی خوب و بجاست و تاثیر مثبتی به جای می گذارد.
یکی از موضوعات اصلی فیلم درباره غیبت پدر از جمع خانواده است. بچه های زیادی با این موضوع سر و کار دارند و این مساله را خیلی خوب درک می کنند.
در عین حال فیلم درباره استفاده نادرست از قدرت هم صحبت می کند و نسبت به آن هشدار می دهد.
از همین رو می توان گفت که فیلم از یک کار صرف فانتزی ماجراجویانه فراتر می رود و رنگ و بویی فلسفی اجتماعی پیدا می کند. جذابیت های فیلم به قدری زیاد است که براحتی عموم تماشاگران را می توان دعوت به تماشای آن (و لذت بردن از آن ) کرد.
هم بچه ها و هم بزرگترها به اندازه وسع خود از تماشای این فیلم لذت خواهند برد و چیزهای تازه ای یاد خواهند گرفت.