بازیگر نقش «حیران خان» در گفتوگو با ایسنا افزود: معمولا بازیگر برای ایفای یک نقش به دو مطالعه میپردازد: مطالعه کتابخانهای و مطالعه میدانی. مطالعه کتابخانهای شامل مطالعه متن و مرجعهای مربوط به متن میشود. یعنی اینکه بدانی این شخصیت یا کاراکتر مثلا در 100 سال پیش در چه جامعه، فرهنگ، حکومت و یا سنتی میزیسته است و چه چیزهای برای او اهمیت بیشتری داشته است.
مطالعه میدانی میتواند شامل رجوع به مکان های مربوطه، مشاهده و گفت وگو با اشخاص معین باشد برای دریافتن اطلاعاتی که در کتابها و یا نوشته ها وجود ندارد. به همین منظور من به چند قهوه خانه که هنوز دایر هستند، سر زدم و با قهوهچیها همصحبت شدم.
سلطانی در پاسخ به اینکه با توجه به اینکه قصه سریال «عکاسخانه» به 100 سال گذشته یعنی دوره حکومت رضاخان برمیگردد، کارگردان چقدر سعی کرده تا فضاها و اتفاقات را برای مخاطبان واقعی نشان دهد؟ تصریح کرد: اگر نخواهیم این اثر را با آثار فاخر مقایسه کنیم به نظرم کارگردان و تمام عوامل این سریال همه سعیشان را کردند تا یک کار خوب ارائه دهند؛ البته با شرایط و امکانات موجود. حالا اینکه چقدر توانسته موفق باشد مردم و منتقدان باید واقعبینانه درباره آن نظر بدهند.
این بازیگر درباره اینکه چه شد نقش حیرانخان در سریال عکاسخانه راپذیرفتید؟ گفت : قبل از هر چیز، موضوع و بن اندیشه فیلمنامه برایم جذاب بود. موضوع، کمتر تکراری بود و به درون مایههای فرهنگی و ملی فراموش شده می پرداخت. البته موارد دیگری هم بود. نسبت به پیشنهادهای دیگر، شرایط من با شرایط کارگردان، تهیهکننده و ... همخوانی بیشتری داشت. و البته تقدیر این بود.
سلطانی خاطرنشان کرد: حضور یک بازیگر دریک پروژه محصول شرایط مساعد است اینکه بازیگر درگیر کار دیگری نباشد، شرایط و سلایق، اخلاق و جهانبینی او با فیلمنامه، نقش، کارگردان، تهیهکننده، گروه بازیگران همخوانی نسبی داشته باشد والبته تقدیر.
بازیگر نقش حیران خان در سریال عکاسخانه با توضیح بیشتر درباره نقش خود توضیح داد: حیران مردی حدودا 60-50 سالهاست. یک قهوه چی که در حدود صدسال پیش زندگی میکند. به رفیق و رفاقت و وفای به عهد و امانت داری توجه ویژه ای دارد.
مسؤولیت پذیر و پشیمان از گذشته خود در رابطه با خانواده از دست رفته اش است. مردی با تجربه، سردی و گرمی چشیده، با هوش ومعتمد مردم است. درونگرا، در جمع ولی تنهاست. پایبند سنت ها، اما پذیرای افکاری نو و روشنفکرانه است.
او اضافه کرد: از زاویه دیگر حیران خان یک روانپزشک است البته نه به معنای آکادمیک آن. او دانش خود را از مکتب کوچه و بازار به دست آورده است. از این رو، با تعمق در رفتارهای فردی و اجتماعی مردم، با شیوه بیشتر عملی و تجربی به درمان بیماران خود می پردازد. شیوه ای که امروزه در روانپزشکی نوین به «پسیکودرام» یا نمایش درمانی معروف است.
وی با اشاره به تفاوت قهوهخانههای گذشته نسبت به امروز خاطرنشان کرد: در دنیای امروزی، هویت، اصالت و خلوص بسیاری از چیزها به طور نسبی تحریف شده است. قهوه خانه ها نیز از این قاعده مستثنی نیستند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم