فردوسی‌پور رهایم نمی‌کند

من کار تصویری را از سال 74 و در برنامه «طنز3» شروع کردم که اولین تجربه‌ام با حضور منوچهر آذری بود. با مهران غفوریان هم سال 78 در برنامه «گل‌های 78» همکاری کردم و در این برنامه بود که تیپ فردوسی‌پور را گرفتم و به اصطلاح گل کرد.

در سری اول «زیر آسمان شهر» هم در نقش داماد غلام شیش‌لول‌بند بازی کردم و سریال «دیوانه در شهر» هم یکی دیگر از کارهای من است، اما مجددا در برنامه «شبکه سه و نیم» داریوش کاردان در نقش فردوسی‌پور ظاهر شدم که به خاطر تشابه چهره و صدا این تیپ روی من ماند و انگار همه من را عادل فردوسی‌پور می‌دیدند.

برای سری ماه رمضان خنده بازار هم از من دعوت شد تا همین نقش را بازی کنم، اما نپذیرفتم تا این‌که مجددا به لوکیشن این برنامه دعوت شدم و آنقدر فضا صمیمی‌ و دوست‌داشتنی بود که احساس کردم ارزشش را دارد با این گروه همکاری کنم و این‌طور شد که دوباره عادل فردوسی‌پور خنده بازار شدم.

در این مدت فقط از بازیگری دور بودم و در رادیو تهران کمابیش فعالیت می‌کردم. دو سال با برنامه آفساید همکاری کردم که البته با این‌که ورزشی بود، هیچ ربطی به فردوسی‌پور نداشت و در حال حاضر هم بخش‌ها‌یی داریم که طنز اجتماعی است و به صورت هفتگی پخش می‌شود.

شاید مهم‌ترین دلیلش این بود که سعی می‌کردم از فردوسی‌پور فرار کنم. احساس می‌کردم این همه درس نخوانده‌ام که فقط در تیپ فردوسی‌پور خلاصه شوم و برای همین هم بار اول دعوت بچه‌های خنده‌ بازار‌ را قبول نکردم، البته چند سالی هم هست ریاست روابط عمومی‌ یکی از شرکت‌های خصوصی را بر عهده دارم و همین امر هم باعث شده کمتر فرصت کنم جلوی دوربین ظاهر شوم.

بله. اولین بار بود که چنین اتفاقی می‌افتاد و همان‌طور که می‌بینید مثل این‌که تلاش‌هایم برای فرار از تیپ فردوسی‌پور جواب نداده و فکر می‌کنم آخرین نفر هم خودم باشم.

طبق صحبتی که کرده بودیم قرار بود من دربخش‌ها‌ی دیگر هم باشم، اما به خاطر این‌که اواسط کار به مجموعه پیوستم تمام‌ بازیگران برای بخش‌ها‌ی مختلف انتخاب شده بودند و حتی بسیاری از‌ آنها هم ضبط شده بود. مثلا بازیگران بخش مکتبخانه، سیاه‌بازی و... مشخص بودند و از وقتی من شروع به کار کردم فقط یکی، دو قسمت باقی مانده بود و عملا نمی‌شد من هم وارد این قسمت ها بشوم، اما امیدوارم در سری جدید این اتفاق بیفتد و نقش‌ها‌ی مختلفی را به واسطه خنده بازار تجربه کنم.

بله یکی، دو قسمت از برنامه عید را دیدم و اتفاقا از کار آقای گوران هم خوشم آمد، اما بیشتر در سری ماه رمضان این برنامه را دنبال کردم و احساس می‌کنم، هم به لحاظ متن و هم به لحاظ سوژه خیلی بهتر شده بود.

قبل از ورودم مطمئن بودم که این مقایسه پیش می‌آید و به قول معروف به تعداد همه آدم‌ها، سلیقه‌ها‌ی متفاوتی وجود دارد. خیلی‌ها واقعا معتقدند سامان گوران از من بهتر بود اما در عین حال خیلی‌ها هم برعکس، فکر می‌کنند بازی من شبیه‌تر است. باید به همه این نظرها احترام گذاشت.

« 90» به دلیل موضوع فوتبال، جای کار بسیاری دارد و دست نویسنده‌ها و کارگردان برای ایجاد موقعیت‌ها‌ی طنز باز است. همان‌طور که می‌دانید یکی از مسائل و مشکلات روز کشور ما فوتبال است و به نوعی همه درگیر مسائل و حاشیه‌ها‌ی این ورزش هستند. فکر می‌کنم تا وقتی که فوتبال هست می‌توان موضوع طنز هم از آن استخراج کرد، اما از طرف دیگر سوژه برای « هشت » کم بود و گروه احساس می‌کردند اگر بخواهند این موضوع را ادامه بدهند موضوعات، کشش چندانی برای مخاطب نخواهد داشت و فعلا این بخش را متوقف کرده‌اند.

نه، به فوتبال علاقه دارم. بعد از گذشت این سال‌ها دیگر تکیه کلام‌ها‌ی عادل یا حرکاتش را به خوبی می‌دانم و 90 را صرفا به خاطر فوتبالش دنبال می‌کنم. البته در ابتدای کار خنده بازار به خاطر این‌که چند سال از کار تصویری دور بودم، کمی‌طول کشید تا به اصطلاح یخ من آب شود، اما از کارگردان و تهیه‌کننده گرفته تا بازیگران آنقدر انرژی به من تزریق کردند که خیلی سریع به بازیگری برگشتم.

آثاربرنامه های قسمتی مسائل و مشکلات خودش را دارد. شاید سریال طنز ساختن خیلی راحت‌تر باشد، برای این‌که داستان و بازیگران و کلیت مجموعه مشخص است، ولی مثلا برای «بخش 90» کمبود سوژه مهم‌ترین مشکلی است و نیاز به خلاقیت زیادی دارد. در مجموع خودم برنامه‌های قسمتی را بیشتر دوست دارم. شاید این مساله بین بازیگران زیاد مرسوم نباشد، اما من معتقدم بازیگری که بتواندبرنامه‌های قسمتی بازی کند فضای پویاتری را تجربه می‌کند و در عرض چند ساعت مجبور است تیپ‌ها‌ی متفاوتی را بگیرد. مثلا سیاوش مفیدی را در هر قسمت می‌بینید که چند تیپ را اجرا می‌کند. خیلی سخت است که یک بازیگر به سرعت از یک قالب خارج شود و دوباره گریم کند و شخصیت دیگری را بازی ‌کند و این اتفاق در یک سریال رخ نمی‌دهد.

باید این را هم مد نظر قرار دهید که شبکه‌ها‌ی ماهواره‌ای جدیدی کار خود را آغاز کرده‌اند که اگر واقع‌بین باشیم باید بگوییم مخاطب خاص خودشان را هم دارند. در واقع اگر در مقابل کاهش برنامه‌ها‌ی طنز افزایش برنامه‌ها‌ی ماهواره‌ای را هم درنظر بگیرید متوجه می‌شوید که برنامه خنده بازار مخاطب زیادی دارد. حتی این برنامه مخاطب پیگیر هم دارد و شاید اگر ما ساخت چنین برنامه‌ها‌یی را افزایش دهیم مردم بیشتر مشتاق شوند که برنامه‌ها‌ی صدا و سیما را دنبال کنند.

کم و بیش بله و باید بپذیریم که انتقاد امری طبیعی است و هر کاری، هم طرفدار دارد و هم منتقد. خود ما هم در همان لحظه تولید، گاهی منتقدانه به بخش ها نگاه می‌کنیم.