اوباما در چند راهی انتخاب

"این که آمریکا کشوری خواهد بود که در آن مردم معمولی بتوانند درآمد کافی برای پرورش یک خانواده، داشتن یک پس انداز ناچیز و تضمین برای دوره بازنشستگی خود داشته باشند، امروز به خطر افتاده است."

اما امروزه سوال معترضان آمریکایی در خیابان های منتهی به وال استریت این است که این پاسکاری های سیاسی بین دو حزب اصلی آمریکا برای سرپوش گذاشتن بر بی عدالتی ها  تا چه زمانی ادامه می یابد؟

گویی دیگر در سیستم لیبرال دموکراسی آمریکا مرسوم شده است که به محض عریان شدن یک نارسایی ملی، گناه را به گردن حزب رقیب بیندازند و خود را تبرئه کنند.

پر بیراه نیست اگر عنوان کنیم که در برهه فعلی، اگر یک دولت جمهوری خواه بر سرکار بود، ریشه "انقلاب 99 درصدی ها" را این بار به دموکرات ها نسبت می دادند!

اوباما در حالی در سخنرانی اش از افزایش بیکاری و نبود رفاه نسبی در میان اقشار ضعیف و متوسط سخن راند که قریب به سه سال است در بالاترین جایگاه حکومتی کشورش قرار دارد اما هیچ کارنامه مثبتی برای کاهش شکاف طبقاتی از خود بر جای نگذاشته است و حتی بدهی های امریکا در دوره زمامداری وی به 15 تریلیون دلار رسیده است.

مطابق تحقیقات موسسه برکینگز آمریکا، هم اکنون بیش از 20 میلیون آمریکایی در فقر شدید به سر می برند و همچنین میزان بیکاری در طی 10 سال گذشته دراین کشور دو برابر شده و به نرخ 9 درصد رسیده است.

با این اوصاف ناخوشایند معیشتی در جامعه امریکا، بسیار بعید است که خیز مردم ایالات متحده برای تسخیر مهم ترین سازمان های مالی کشورشان، به این زودی ها فروکش کند.

تداوم جنبش وال استریت و گسترش نارضایتی عمومی در ایالت متحده، موجب می شود که به مرور زمان رئیس جمهور آمریکا مجبور شود چندین نقش متفاوت بازی کند.

1-از یک سو انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 آمریکا در راه است و به احتمال قوی، اوباما باز هم کاندیدای حزب متبوعش خواهد بود. حال اوباما باید در انظار افکار عمومی مردم آمریکا و جهان، در ظاهر نقش یک رئیس جمهور مقتدر را بازی کند که همچنان می تواند شعار پر طمطراق "تغییر" را عملی سازد.

البته بدیهی است که بازی کردن نقش یک رئیس جمهور مقتدر با واقعیت های امروز جامعه آمریکا همخوانی ندارد. زیرا همچنان قدرت و نفوذ اصلی در دستان همان یک درصد جمعیت سرمایه دار امریکاست و اساسا اوباما قدرتی برای اعمال تغییرات گسترده در نظام الیگارشی کشورش ندارد.

2- از سوی دیگر، اوباما باید بتواند خواسته های اشراف و حاکمان بلامنازع وال استریت را برآورده سازد. زیرا هنوز هم منصبش را وامدار حمایت های گسترده سرمایه دارانی است که از او به عنوان یک رنگین پوست حمایت کردند و با برگزاری کمپین ها و تبلیغات سرسام آور، وی را بر کرسی ریاست جمهوری نشاندند.

3- .بالغ بر 51 درصد آرای مردم امریکا در حالی به باراک حسین اوباما به عنوان یک رنگین پوست تعلق گرفت که اکثریت رای دهندگان امریکایی، او را حامی طبقات محروم می دانستند و اوباما مجبور است که این بار در مواجهه با دوربین ها هم که شده، نقش یک رئیس جمهور حامی مستمندان و مدافع جنبش وال استریت را بازی کند.

در هر حال، فروکش نکردن شعله های جنبش وال استریت موجب می شود که اوباما نتواند به همه ی این نقش بازی کردن های سیاسی اش ادامه دهد و به زودی مجبور خواهد شد که یکی از این  دو راه را برگزیند.

1- حمایت عملی اوباما از جنبش وال استریت (نه حمایت کلامی در میتینگ ها و سخنرانی ها) خشم سرمایه داران و رضایت عمومی را در پی خواهد داشت.

در صورتی که اوباما این گزینه را برگزیند، شانسی برای انتخاب مجدد ریاست جمهوری نخواهد داشت، زیرا سرمایه داران امریکایی اجازه نخواهند داد که فردی بر کرسی ریاست جمهوری تکیه بزند که منافع پرشمار آنان را تامین نکند.

در صورت انتخاب این گزینه توسط اوباما، او به یک قهرمان ملی تبدیل خواهد شد که البته احتمال گزینش این راه توسط اوباما نزدیک به محال است زیرا او نیز از جمله همان سرمایه داران امریکایی است که منافع  خود و حزبش را فدای مصالح مردم نخواهد کرد.

2- درصورتی که اوباما بخواهد همین سیاست فعلی اش را نسبت به جنبش وال استریت ادامه دهد؛ یعنی هم در ظاهر خود را نماینده فقرا بداند و هم در عمل، منافع اشراف را تضمین کند، به ورطه هولناکی قدم گذاشته است.

در این صورت، شانس وی برای تصاحب مجدد کرسی ریاست جمهوری(با توجه به خوش خدمتی به جمعیت یک درصدی مرفهین) بالا خواهد بود اما در صورت پیروزی احتمالی جنبش بزرگ وال استریت، او دیگر قادر نخواهد بود که خود را همچنان حامی مردم تنگدست بخواند و در نتیجه نمی تواند و نباید هم توقع داشته باشد که از نتایج انقلاب پابرهنگان امریکا سهمی داشته باشد.

امین جلالوند – خبرنگار جام جم آنلاین