شما وسط صحنه نمایش هستید

در کمال تعجب، آن مشتری و دیگر افرادی که پشت میزها نشسته‌اند، نه‌تنها برافروخته نمی‌شوند، بلکه با لبخند و اشتیاق صحبت‌های مرد شاکی را گوش می‌کنند. چند لحظه‌ای که می‌گذرد، شما هم متوجه ماجرا می‌شوید؛ اینجا تئاتری تک‌نفره در حال اجراست که در حال چای و قهوه خوردن برایتان تدارک دیده شده است.

این روزها علاوه بر کافی‌شاپ تئاترشهر، دیگر فضاهای آن نیز میزبان اجرای نمایش‌هایی است که به فراخور مکان‌های گوناگون طراحی شده‌اند. پلکان مارپیچ سالن اصلی، کافی‌شاپ‌ها، راهروی قسمت اداری، مقابل آسانسور و... همه نقاط تئاترشهر از این پس می‌توانند شاهد اجرای نمایش‌هایی باشند که به تئاتر محیطی معروف هستند. این نوع نمایش را که این روزها به مجموعه تئاترشهر محدود نمانده و به سالن‌هایی چون مولوی نیز راه یافته، درواقع باید حد میان تئاتر صحنه‌ای و خیابانی دانست.

تئاتر محیطی از یک طرف نیازمند سالن نیست و از سوی دیگر نمی‌تواند در فضایی خنثی اجرا شود؛ تئاتر محیطی با توجه به ویژگی‌ها و نیازهای متن، مکانی مناسب را برمی‌گزیند و آنجا را تبدیل به صحنه می‌کند. در نمایش محیطی برخلاف تئاتر خیابانی، طراحی صحنه، دکور و نور تا حد زیادی نقش بازی می‌کند و برای دیدن آن در اکثر مواقع نیاز به تهیه بلیت است. با این حال در این تئاتر آن رسمیت و محدودیت که در سالن نمایش بر گروه بازیگران و البته تماشاگران حاکم است، وجود ندارد.

با توجه به کمبود سالن‌های تئاتر در سطح کشور و حتی تهران، کلید خوردن طرح تئاتر محیطی می‌تواند تا حد زیادی راهگشای گروه‌هایی باشد که در رقابت برای پیدا کردن تالار نمایشی، از قافله جا مانده‌اند. از سوی دیگر، تئاتر محیطی حتی این قابلیت را دارد که از مجموعه‌های نمایشی خارج شود و به مکان‌های عمومی نیز راه یابد؛ اتفاقی که اگر مقدمات آن فراهم شود، در مردمی شدن این هنر نقشی پررنگ خواهد داشت.