ترس ، تیم کاپلو را فلج کرده است

نویل که بیش از 10 سال برای تیم ملی انگلیس هم بازی کرد، با اشاره به این که اولین و تنها جام بزرگ ملی فتح شده توسط این کشور، جام جهانی 1966 است، می‌گوید: متاسفانه فضای کار در تیم ملی فوتبال انگلیس اصلا مثبت و امیدوارانه نیست. نه این که اخیرا چنین شده باشد. این یک قصه قدیمی است. ما آن قدر از موفقیت و فتح جام‌ها در این رده و سطح دور مانده‌ایم که بازیکنانمان ترسو شده‌اند و با هراس به میدان می‌آیند. آنها از ترس این که مبادا به یک ناکامی تازه تن بدهند، ‌با سر به درون یک ناکامی تازه و ورطه آن فرو می‌روند. سال‌هاست که وقتی به اردوی ملی انگلیس می‌روید با بازیکنانی مواجه می‌شوید که اصلا دلشان با این تیم نیست. آنها بیش از آن که نگران تیم ملی و جایگاه و نتایج آن باشند به خودشان فکر می‌کنند و به بازی‌های ملی پا می‌گذارند، با این هدف که ابتدا از آن مسابقه سالم و بدون مصدومیت فارغ شوند و دوما به گونه‌ای بازی کنند که به نفع خودشان تمام شود و نه لزوما به سود تیم ملی کشورشان، آنها انگار به اردو می‌آیند تا فرم خودشان را امتحان و آن را تقویت کنند و نه این که چیزی به کشورشان هدیه بدهند.

البته نویل منکر زحمات انجام شده طی سال‌های اخیر نیست، اما می‌گوید: نبود روحیه و فقدان جنگندگی لازم شانس‌های توفیق انگلیس در سطح ملی را به حداقل رسانده و فابیو کاپلوی معروف هم نتوانسته است این عارضه را برطرف کند و برعکس به قربانی تازه آن تبدیل شده است.

به اعتقاد او، سرمربی ایتالیایی سال‌های اخیر تیم ملی انگلیس لحظه‌شماری می‌کند تا در پایان رقابت‌های یورو 2012 از انگلیس فرار کند و دیگر به پشت سرش نگاه نکند.

نویل که از 1995 تا 2007 در 85 بازی تیم ملی انگلیس شرکت کرد و مدافع راست تیم ملی بود، می‌افزاید: طی این سال‌ها ملی‌پوشان انگلیس شامل هم‌نسل‌های من از هر جهت و با تمامی توانشان کوشیده‌اند نوار ناکامی‌های تیم ملی را قطع کنند، اما از یکسو آنقدر نگرانند که نمی‌توانند توان حقیقی خود را رو کنند و از جانب دیگر از ترس تحمل یک ناکامی تازه، در عمل به سوی آن پیش می‌تازند. آنچه رقبای بزرگ ما شامل اسپانیا، آلمان و هلند را از ما پیش می‌اندازد نه فقط مسائل فنی بلکه امیدواری بیشتر و روحیه تیمی قوی‌تر است. پیامدهای این ماجرا و ضعف دائمی، رویکرد مکرر مربیان به بازیکنان تازه بوده که این خودش یک عیب به معایب قبلی افزوده است؛ زیرا ترکیب تیم به خاطر عوض شدن دائمی و رفت‌وآمد بازیکنان فاقد هماهنگی و ثبات لازم است. وقتی شما هر بار در یک بازی، ترکیبی تازه را در زمین می‌چینید، بدیهی است که تیم نتیجه نگیرد؛ زیرا تداوم ندارد و هر بار به شکلی متفاوت کار خواهد کرد.

از نظر نویل و پل اسکولز، دیگر بازیکن پرتجربه یونایتد (که مثل نویل اخیرا اعلام بازنشستگی کرده است)‌ بدتر از همه اینها ارجح شمردن اهداف شخصی بر منافع تیمی در اردوی انگلیس است. شاید هم شرایط پرخطر موجود، ملی‌پوشان انگلیس را به سمت و سوی فعلی کشیده باشد؛ اما هر دلیلی را بر این فرآیند قائل باشیم، از نظر نویل، ملی‌پوشان فعلی انگلیس ابتدا نگران خودشان هستند.

او که با منچستریونایتد 11 بار فاتح لیگ برتر انگلیس و دو بار هم فاتح جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا شد، می‌گوید: «تیم ملی انگلیس از بس ناکام مانده که با از راه رسیدن هر مسابقه تازه‌ای، ملی‌پوشان با این هدف به میدان می‌آیند که بدون تشنج و شنیدن انتقادات شدید از خود با کمترین ضایعات از میدان آن رقابت خارج شوند. ترس آنها از این است که بابت ناکامی احتمالی تیم ملی آنقدر در رسانه‌ها و نزد مردم کوبیده شوند که موضع و جایگاهشان در این رشته سست‌تر و لرزان‌تر شود.»

آنها چون از ناکامی تیم ملی کشورشان مطمئن‌اند، به این نتیجه رسیده‌اند که بهتر است هوای خودشان را داشته باشند و به گونه‌ای ظاهر شوند و از زیر بار آن مسابقه بگریزند که عواقب آن دامانشان را نگیرد و بابت یک بازی ملی، دچار تخفیف شدید درجات و منزلت خود در کل این ورزش نشوند. فضا در اردوی تیم ملی انگلیس اصلا توام با اطمینان و دوستی نیست. بازیکنان ما با یکدیگر رفیق و همراه نیستند. رقبای ما درست در نقطه مقابل ما قرار دارند. شما به رفتار و کنش ملی‌پوشان کشورهای اسپانیا، آرژانتین، آلمان و برزیل نگاه کنید. به وضوح می‌بینید که با هم رفیق‌اند و به یکدیگر کمک می‌کنند و می‌خندند و یک‌دل هستند. ما چنین نیستیم. ما فقط می‌آییم که هرچه سریع‌تر وظیفه‌مان را انجام بدهیم و در آن مسابقه حاضر شویم و سپس فرار کنیم و از آن حوالی برویم و تا اطلاع ثانوی بازنگردیم!»

دیلی استار 
مترجم: وصال روحانی