تقسیم‌ کار ‌در ‌خانه

در گذشته‌های دور وظایف زن و مرد با مرزی بسیار دقیق‌تر از امروز تعیین شده بود. مردها بیرون از خانه کار می‌کردند و زنان داخل خانه. اما امروز درصد بالایی از زنان در جامعه فعالیت دارند و شاغل‌ هستند. از طرفی امروز دیگر کار خانه برای مردها غریب نیست و این تفکر که کار خانه فقط وظیفه زن است از بین رفته است، اما هنوز بسیاری از مردها فکر می‌کنند که کار خانه وظیفه زن است، در حالی که وقتی مردی زنی را به همسری خود بر می‌گزیند، وظیفه دارد مایحتاج زندگی او را تامین کند، پس کار بیرون وظیفه مرد است. با این حال باز هم گاهی زن و شوهرها نمی‌توانند در امر تقسیم کار به توافق عادلانه‌ای برسند.

طبیعی است وقتی تمام کارهای خانه روی دوش یک نفر باشد، این احساس به او دست می‌دهد که در خدمت بقیه اعضای خانواده است و از او سوء استفاده می‌شود. اما اگر روحیه همکاری و تقسیم کار در خانه باشد، هیچ‌کس خسته نخواهد شد و همه از این‌که به هم کمک می‌کنند، لذت می‌برند.

بعد از این‌که مرد قانع شد‌کار خانه وظیفه زن نیست و باید به او کمک کند و زن هم باور کرد که همه کارها را نباید به تنهایی انجام دهد، حال نوبت به تقسیم کار می‌رسد. قبل از هر چیز فهرستی از کارهایی که در خانه هست تهیه کنید و هر کدام از زن و مرد کارهایی که تمایل به انجام آن را دارند علامت بزنند، مثلا بیشتر مردها آشپزی را دوست ندارند و زن‌ها هم از پس کارهای تعمیراتی و سنگین بر نمی‌آیند، قبل از هر چیز این کارهای خاص را در فهرست‌های جداگانه‌ای بنویسید تا وظایف ثابت هر کدام مشخص شود. البته باید دقت کنید که این فهرست‌ها پایاپای هم پیش بروند.

گام بعدی تصمیم‌گیری راجع به کارهای باقیمانده است که با توافق هر‌دوی شما تقسیم می‌شوند. شما می‌توانید بسته به خلاقیت و خواست خود تقسیم کار کنید. مثلا زنانی که خانه‌دارند، می‌توانند از همسرشان بخواهند که جمعه‌ها به آنها در کار خانه استراحت دهند. گاهی نیز می‌توانید به صورت مقطعی کارها را با هم تعویض کنید تا تنوع ایجاد شود.

پس از این‌که تقسیم کار کردید و به توافق رسیدید که در کارهای خانه با هم همکاری داشته باشید، برای این‌که در این امر موفق شوید به چند نکته دقت کنید: اول این که هر کدام از شما به قول و قرار خود عمل کنید و در انجام آن کوتاهی نکنید و آن را به تعویق نیندازید. کارها را سرسری هم انجام ندهید تا دیگری مجبور به تکمیل آنها شود.

دوم این‌که از کار هم ایراد نگیرید بخصوص زن‌ها از عملکرد شوهرانشان ایراد نگیرند تا آنها نیز نسبت به کار دلسرد نشوند.

نکته سوم این که هیچ‌وقت از جمله بلد نیستم، ما استفاده نکنید، چرا که کارهای خانه آنقدر پیچیده نیستند که نتوانید آنها را به نحو مطلوب انجام دهید، بویژه مردها به بهانه این‌که کارهای خانه را بلد نیستند، تن به این کارها نمی‌دهند در حالی که در مردهای زیادی هستند که تبحری بیش از زن‌ها برای انجام امور خانه دارند مانند آشپزی و همچنین هیچ کس حتی زن‌ها هم ذاتا کار خانه بلد نبوده‌اند و با تمرین آنها را آموخته‌اند.

چهارم این‌که یکی از بهترین راه‌ها برای همکاری در خانه این است که هر کس کارهای خود را انجام دهد، اعم از زن و شوهر و فرزندان. اگر این فرهنگ در خانواده جا بیفتد که هر کس وسایلش را جابه‌جا کند، هر کس ظرف غذای خود را به آشپزخانه ببرد و هر کس ریخت و پاش خودش را جمع کند، نصف مشکل حل می‌شود و البته در این امر پدر خانواده مهم‌ترین الگو برای فرزندان است، چرا که بچه‌ها به پدر خود نگاه می‌کنند و به همان میزان که او کارهای خود را انجام می‌دهد، بچه‌ها نیز نسبت به کارهای خود احساس مسوولیت می‌کنند، مثلا اگرپدر بعد از اتمام غذا بلند شود و برود بچه‌ها هم همین کار را می‌کنند، اما اگر پدر ظرف غذایش را به آشپزخانه ببرد و در جمع کردن ظروف کمک کند، بچه‌ها نیز یاد می‌گیرند.

نکته آخر داشتن روحیه قدردانی است، اگر مردان بدانند که قدردان بودنشان چقدر به زن‌ها انرژی می‌دهد، هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنند که از همسرشان تشکر کنند.

بیشتر مردها وقتی همه چیز در خانه مرتب است هیچ عکس العملی ندارند ولی اگر کمی خانه به هم ریخته شود یا در موردی کوتاهی شود، بسرعت اعتراض می‌کنند در حالی که هر کس در ازای کاری که انجام می‌دهد انتظار قدردانی دارد و زنان نیز لایق این قدردانی هستند پس از آنها قدردانی کنید، چرا که کار خانه کاری سخت اما بدون مزد و تعطیلی است.

وقتی پای فرزندان به میان می‌آید همه مادر را مسوول تربیت او می‌دانند پس علاوه بر کارهای خانه پس از تولد فرزند وظیفه نگهداری و تربیت او نیز به عهده زنان انگاشته می‌ شود. فرزندان از همان ابتدا خصوصیاتی را از پدر خود و خصوصیاتی را نیز از مادر خود به صورت ژنتیکی به ارث می‌برند.

به همین میزان هم در مسائل تربیتی هم از مادر و هم از پدر الگوبرداری می‌کنند، اما به خاطر مجاورت بیشتر فرزندان با مادر، او کمی بیشتر از پدر بر فرزندان تاثیرگذار است، اما این به معنی آن نیست که پدر هیچ مسوولیتی ندارد.

هریک از ما توانایی‌های روحی و شخصیتی داریم که همسرمان ندارد و بعکس، پس باید هر کدام این توانایی‌های مثبت را به فرزندان خود یاد دهیم و مکمل یکدیگر باشیم.

مسلما تربیت فرزندان توسط پدر و مادر بسیار بهتر از این است که آن را فقط به مادر سپرد.

حدیث‌السادات میرزایی