روزی برای تو، که نامت معلم است

روز معلم که با سالروز شهادت مرتضی مطهری گره خورده، ریشه در سال‌های پیش از انقلاب دارد که حوادث آن روز با شهادت استاد تثبیت شده است.

این روز به 12 اردیبهشت 50 سال قبل بازمی‌گردد که با اعتراض معلمان مقابل مجلس نسبت به اصلاحات حقوقی‌شان در زمان نخست‌وزیری شریف‌امامی آغاز و با کشته شدن معلمی با نام ابوالحسن خانعلی به پایان رسید.

به همین دلیل روز معلم نه تنها روزی برای گرامیداشت این قشر است که گواهی برای مظلومیت صاحبان شغلی است که شرط ورود به آن عشق است.

معلمان تقریبا در تمام دنیا روزی را به خود اختصاص داده‌اند، اولین بار این مقامات آموزشی ایالت آرکانزاس آمریکا بودند که بنابر پیشنهاد معلمی در سال 1944 یعنی نزدیک به 70 سال پیش روزی را برای این قشر در تقویم اختصاص دادند، از آن روز به بعد نه تنها هفته اول می‌ در این کشور که 10 سپتامبر در چین، 7 مارس در آلبانی، 5 سپتامبر در هند، 28 سپتامبر در تایوان، 15 اکتبر در برزیل و بالاخره 11سپتامبر در آمریکای لاتین به نام معلمان نامگذاری شده است.

توجه به این قشر در نقاط مختلف دنیا تایید می‌کند که دربسیاری از فرهنگ‌ها آموزش و یاد دادن مقدس است و کسی یاد می‌دهد و عمر خود را به آموزش می‌گذراند، مقدس‌تر؛ بی‌جهت نیست که انبیا را نیز معلم خوانده‌اند، چون اساس هدایت، آموزش است.

در این روز به طور معمول خانواده‌ها برای قدردانی از 8 ماه تلاش معلمان پیشقدم می‌شوند، این عمل که به عادتی هرساله تبدیل شده بنا را بر قدردانی و آموزش آن به دانش‌آموزان قرار داده اما این رویه چنان در سال‌های قبل به بیراهه رفته که حسرت بسیاری از دانش‌آموزان را برمی‌انگیزد، چه بسیار کودکانی که این روزها برای خرید بهترین و گران‌ترین هدیه والدین را در فشار می‌گذارند و در ماراتن جلب رضایت معلم کسی برنده است که بیشترین، بهترین و ارزشمندترین هدیه را به دستان معلم بسپارد، بیراهه‌ای با گرامیداشت مقام معلم و مظلومیت این قشر و آسمانی بودن عمل آنان تا ثریا فاصله دارد.