ترمیم بافت آسیب‌دیده با فیبرهای نانویی

زمانی که شما این امکان را پیدا می‌کنید که در بسیاری از ساختارها از کوچک‌ترین ابعاد و مقیاس‌ها نفوذ کنید دست شما برای هر گونه ابتکار عملی باز می‌شود. هم اکنون فناوری نانو در بسیاری از عرصه‌ها و صنایع به کار گرفته می‌شود از علوم پزشکی گرفته تا صنایع خودروسازی و هوا و فضا. به نظر می‌رسد وارد شدن به عرصه نانو هیچ راه برگشتی ندارد. آینده فناوری از آن مفاهیمی همچون نانو است.

بله شباهت‌های زیادی وجود دارد، اما در برخی ظرافت هاست که تفاوت‌های اصلی نمودار می‌شود. ما برای نخستین‌بار توانسته‌ایم نانوفیبرهایی طراحی کنیم که نه‌تنها قابلیت حمل سلول‌های سازنده به بافت‌های آسیب‌دیده یا نواحی دچار زخم را دارند بلکه پس از پایان ماموریت در نظر گرفته شده، تجزیه شده و خیلی زود از میان می‌روند. از این رو نه‌تنها آسیبی به بدن بیمار وارد نمی‌شود بلکه ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده با حداکثر بازده کاری انجام می‌شود. این مهم‌ترین تفاوتی است که میان این دو نوع تلاش دیده می‌شود.

اگر نگاهی آماری به پیوند اعضا و بافت در بیمارستان‌های سراسر جهان داشته باشید متوجه می‌شوید که در بسیاری از موارد عضو اهدا شده از سوی بیمار پس زده می‌شود. همچنین روشن است که ترمیم دوباره بافت‌های آسیب‌دیده به خصوص در مواردی نظیر سوختن بدن، کاری بسیار سخت و طاقت‌فرساست که ممکن است بدن بیمار را با عوارض تازه‌ای روبه‌رو سازد. گذشته از تمامی این موارد، کمبود عضو و بافت اهدایی در بسیاری از موارد جان بیمار را در خطر قرار می‌دهد. از این رو بر آن شدیم تا از ظرفیت‌های فناوری نانو برای پیدا کرده راهی جهت ترمیم سریع و بدون دردسر بافت‌های آسیب‌دیده استفاده کنیم.

کاری که در اینجا صورت می‌گیرد در عین حال که ساده است، اما با بازده قابل توجهی انجام می‌شود. ما با استفاده از نانوفیبرها، ریزگوی‌هایی طراحی کرده‌ایم که می‌توانند به عنوان یک حمل‌کننده دارو و از همه مهم‌تر سلول‌های زنده را با خود به نقطه مورد نظر حمل کنند.

در این جابه‌جایی دوز مشخصی از داروها یا مقادیر تعیین شده‌ای در سلول‌های زنده جابه‌جا می‌شوند. در اینجا ممکن است این پرسش مطرح شود که پس از اتمام این نقل و انتقال چه بر سر گوی‌ها می‌آید؟ پاسخ روشن است. پس از این مرحله و با توجه به این‌که این گوی‌ها ساختاری تجزیه‌پذیر دارند به تدریج در بدن بیمار تجزیه شده و ناپدید می‌شوند. به این ترتیب نه‌تنها دارو یا سلول‌های موردنیاز به درستی به نقطه مورد نظر منتقل می‌شوند، بلکه بدن بیمار با عوارض دیگری نیز روبه‌رو نمی‌شود.

این نکته زمانی از اهمیت بیشتری برخوردار می‌شود که متوجه می‌شویم در بسیاری از موارد که بیماران دریافت‌کننده عضو جدید ناچارند داروهای مخصوصی مصرف کنند دچار عوارض جانبی می‌شوند.

بله ما روی برخی نمونه‌ها، آزمایشاتی انجام داده‌ایم که تقریبا در تمامی موارد نتایج امیدوارکننده‌ای به دست آمده است. در اینجا باید به این نکته هم اشاره کرد که در گذشته تحقیقات زیادی انجام شده است و ما از نتایج آنها در پیشبرد کاری که آغاز کرده‌ایم استفاده نموده‌ایم. در آن آزمایشات نتایج مهمی درخصوص به کارگیری تکنیک‌های درمانی مبتنی بر فناوری نانو روی نمونه‌های آزمایشگاهی به دست آمده است.

هنوز نه. ما در حقیقت در ابتدای یک راه سخت قرار داریم. فناوری نانو گرچه فناوری شناخته‌شده‌ای برای بشر به شمار می‌آید، اما هنوز فاصله زیادی تا وارد کردن کامل آن به دنیای پزشکی داریم. ما در سال‌های پیش‌رو بررسی خود را دقیق‌تر ادامه می‌دهیم و به تدریج به سوی نمونه‌های انسانی می‌رویم تا نتایج به دست آمده را روی آنها نیز مورد مطالعه قرار دهیم.

گذشته از این اقداماتی را نیز برای تجاری‌سازی این فناوری در آینده نه چندان دور آغاز کرده‌ایم.